I akurat Ani zachciało się rodzić podczas zamieci! Przecież według terminu jeszcze trzy tygodnie do porodu, a wtedy może i śnieżyca by ucichła, mróz przyszedł, spokojnie można by było jechać do szpitala. Ale nie, właśnie teraz jej się zachciało!

I co za los, żeby uratowało się Agnieszkę rodzić akurat w zamieć śnieżną. Przecież do terminu zostały jeszcze trzy tygodnie, może by wtedy zawierucha ustała, mróz by złapał, można by spokojnie jechać do szpitala. Ale nie, dziecko postanowiło wybrać sobie właśnie teraz!

Szczerze mówiąc, nie Agnieszka to wymyśliła, tylko ten maluch, który mieszkał w jej brzuchu. Śpieszy się, już mu za ciasno, a że zamieć szaleje szósty dzień z rzędu to go absolutnie nie obchodzi.

W taką pogodę żaden samochód nie wjedzie do wioski drogi zasypane po pas, miejscami zapadać się można. Śnieg nie przestaje sypać, jakby ktoś na górze worek mąki rozsypał. Zerkając przez okno widzisz tylko biel, świat cały przykryty kołdrą śniegu. Jeśli musisz wyjść na podwórko, nie sposób otworzyć oczu wiatr szarpie za twarz, sypie śniegiem w oczy aż kłuje.

Właśnie w taką zamieć postanowił pojawić się na świecie Agnieszkowy maluch.

Od rana czuła się nieswojo raz ciągnęło w krzyżu, raz robiło się tak ciężko, że chciała się położyć, a jak już leżała, nie mogła znaleźć sobie miejsca, więc wstawała i chodziła tam i z powrotem. Teściowa zauważyła jej nerwowe ruchy:
Agnieszko, zamierzasz rodzić, czy co? Czemu się miotasz?
Nie wiem, mamo, jakoś mi niespokojnie.
Pokaż brzuch.

Teściowa w kobiecych sprawach nie była specjalistką dziś przecież od tego są lekarze, szpitale i personel. Dawne położne to pieśń przeszłości, już nikt tego nie uczy. W naszej wiosce została tylko jedna babka-położna, choć kiedyś były trzy.

Wygląda na to, że brzuch ci opadł, Agnieszko. Maluch postanowił przyjść na świat.
Ale jak to? Przecież jeszcze za wcześnie!
To już od nas nie zależy, córko. Jak Pan Bóg rozkaże, tak będzie.

Łzy napływają Agnieszce do oczu pierwszy poród, nie wie czego się spodziewać, nie ma u kogo zasięgnąć rady. Teściowa sama rodziła tylko jednego syna, i to dwadzieścia lat temu, nic już nie pamięta.

Agnieszko, pójdę po babcię Wandę. Tu postawię garnek na piecu, jak woda zawrze, wyłącz. Jeśli masz siłę, wyciągnij czyste ręczniki, prześcieradła, sama wiesz, gdzie są wszystko przygotuj. Ale się nie forsuj, jak nie masz siły, nie rób tego. Pamiętam, jak rodziłam Michała, babcia Wanda kazała mi chodzić mówiła, że przyspiesza to rozwarcie. Idź tam i z powrotem, i oddychaj głęboko.
Zawiązując chustę dodała:
Po drodze zajdę do Krystyny, do twojej mamy, przyjdzie tu. Trzymaj się, kochanie, babcia Wanda zna się na rzeczy. Kiedyś z całej okolicy do niej przyjeżdżali na porody, a i nasze dziewczyny chciały tylko z nią rodzić. Dobra z niej babka.

Z tymi słowami teściowa się ubrała, wzięła trzonek od łopaty, żeby się łatwiej poruszać w śniegu, i wyszła w zamieć.

Agnieszka została sama. Strach jeszcze większy a jeśli właśnie teraz się zacznie, a jej nikogo obok? Jak teściowa sobie poradzi w tej zamieci, jeśli gdzieś się przewróci? A jeśli mama nie dojdzie?

Nie wie, co robić. Jedno tylko zapamiętała chodzić i oddychać. Tylko jak oddychać, kiedy czasem tak ściska, że wstrzymuje oddech?

Ech, Michała nie ma przy niej, żeby wesprzeć, powiedzieć, że da radę, żeby był, gdyby trzeba było coś zrobić. Przez tę przeklętą zamieć nie może wrócić z miasta nie jeździ autobus, drogi nieprzejezdne. Nawet nie wie, że już niedługo urodzi mu się synek albo córeczka. Ach, jak mocno ciągnie w krzyżu!

Zasypane ganki, a mama wpadła do domu, cała w śniegu, zadyszana:
Córciu! Agnieszko! Szwagierka mówiła, że już rodzić zaczynasz!
Tak, mamo.
Zaraz do ciebie przyjdę. Suszone owoce mam, zaraz kompot zaparzę, wypijesz trochę. Wodę trzeba zagotować…

Po godzinie przyszły teściowa z babcią Wandą. Babcia sprytna, pomarszczona staruszka zbadała rodzącą i orzekła:
Do rana urodzisz.
Jak to do rana? Jeszcze nawet południa nie ma, a ja dopiero wczoraj zaczęłam czuć bóle!
Kochanie, to były tylko zwiastuny. Zdarza się, że pojawiają się nawet kilka dni przed porodem. Teraz już rozwarcie na pół palca. Nie spiesz się, do jutra urodzisz. Wracam do domu.
Babciu Wando, zostań proszę! błagała Agnieszka Tylko ty się znasz na porodach, jestem spokojniejsza, gdy jesteś.

Starość nauczyła babcię Wandę wiele, więc wzięła litość nad dziewczyną:
Dobrze, zostanę u was. Spokojna mama, szybciej rodzi, dziecko też chce szybciej na świat.

Agnieszka nie wiedziała, że zwiastuny to jak przebiśniegi cieszą, ale krótko. Potem zaczynają się kwiatki, na które wcale nie była przygotowana.

Ból, który rozdziera ją na pół, nie sposób złapać oddechu, nie postąpi kroku. Leżeć nie ma siły, chodzić też nie. Nic prócz bólu nie istnieje.

Teściowa z Krystyną nie wiedzą, co robić ani pomóc, ani odejść. Krążą po kątach, jęczą i żalą się nad Agnieszką. Babcia Wanda przepędziła je prasować pościel, żeby nie przeszkadzały.

Do wieczora wszystko ucichło. Babcia Wanda zbadała na cztery palce otwarte. Wolno idzie, pierwszy poród, drogi nieprzedeptane, ciążko dziecku i ciężko Agnieszce. Sił nie ma. Na szczęście bóle ucichły na chwilę, zjadła trochę. Babcia Wanda położyła ją spać, żeby nabrała sił.

A zamieć jakby jeszcze mocniej rozszalała się za oknem.

O czwartej rano Agnieszka zerwała się z łóżka, wokół ciemno, obok chrapie babcia Wanda.
Panie Boże, pomóż szepcze, zwracając się do ikonki na ścianie niech maluch szybciej przyjdzie na świat.

I wszystko rozpoczęło się od nowa ból taki, że niczego nie widzi. Babcia Wanda się zrywa, patrzy dopiero pięć palców rozwarcia. Długo to potrwa… ale przy pierwszym porodzie tak bywa. Poradzi sobie.

Kiedy za oknem zaczęło jaśnieć, Agnieszka już ledwo żyła, koszula przyklejona do ciała, wzrok niewyraźny, włosy zmierzwione.
Jeszcze troszkę mówi babcia maluch już tuż obok.
Babciu, pomóż prosi Agnieszka Babciu, pomóż, Babciu!
Agnieszko, o co ci chodzi? martwi się matka Nie ma tu babci, przewidziało ci się? Babcią nazywa swoją prababcię wyjaśnia mała była, nie umiała powiedzieć babcia, tak jej już zostało. Babcia Zosia najbardziej ją kochała, pierwsza prawnuczka, a sama tylko synów miała.

Agnieszko, już widać główkę. Trzymaj się, córeczko, jeszcze raz mocniej. Tak… pu-pu-pu oddycha z nią położna.

Agnieszka krzyczy z ostatnich sił, napina się, oddycha, znów krzyczy.
Babciu, pomóż, już nie mogę! szepce i rodzi chłopczyka prosto w spracowane dłonie babci Wandy.

To może ostatni, którego odbieram myśli położna, uśmiechając się do nowego życia. Delikatnie kładzie malucha Agnieszce na brzuch:
Chłopiec, Agnieszko, chłopiec, zobacz, jaki ładny synek ci się urodził. Ale głośny na pewno przewodniczącym będzie, wszyscy koło niego będą się kręcić.

Agnieszka płacze ze szczęścia, całuje drobniutkie paluszki. Jakie to cudowne, że to wszystko w niej się zmieściło! Szkoda tylko, że Michała nie ma przy niej zobaczyłby, jaki mają piękny synka, najwspanialszego na świecie.

Kubuś, mój Kubuś szepcze.
Jak Kubuś? dziwi się teściowa Przecież mówiłaś, że jak będzie chłopiec, to będzie Bartek.
Przecież to nie Bartek, tylko Jakub! uśmiecha się Agnieszka Jakub Michałowicz.

Babcia Wanda skończyła, zabrała się powoli, zmęczona staruszka. Choć to szczęśliwa sprawa witać nowe życie to kosztuje wiele sił. Sama powinna się teraz wyspać, tylko jak wrócić przez zamieć do domu?

Agnieszka z synkiem zasnęli, Krystyna też szykuje się do wyjścia całą dobę w domu nie była. Owinęła się chustą po uszy, pożegnała się cicho z teściową i wyszła na dwór.

Zobaczyła, że zamieć już słabsza, śnieg nie sypie jak workiem, tylko drobnym ziarnem, może zaraz całkiem ustanie. Pewnie Michał lada dzień wróci. Doszła prawie do domu.

Zajrzę do Babci Zosi myśli ucieszę ją. Może czegoś potrzebuje, może chleb się skończył, choć niedawno jej zanosiłam, a Babcia Zosia jada mało.

Babcia Michała, prababka Agnieszki, mieszka dwa domy dalej, staruszka, we wrześniu stuknie jej 93 lata. Od dawna sama, do nich nie chce się przenieść, żyje cicho, sama sobie radzi, a oni blisko doglądają, jedzenie przynoszą, pomagają.

Popchnęła z trudem furtkę pewnie wczoraj Michał odśnieżał, łopata stoi przy płocie. Przebrnęła do drzwi, trochę zamieść taras wyczyściła i weszła do środka.

Babciu Zosiu! woła, tupiąc, strząsając śnieg To ja, Krystyna, przyszłam cię odwiedzić!

Cisza. Babcia śpi, szkoda budzić. Kobieta zdjęła kożuch, zdjęła filcowe buty, weszła do sieni i…

Babcia Zosia leży na łóżku, ręce na piersi splecione krzyżem. Wszystko na sobie czyste, sama się przygotowała. Od razu to Krystyna zauważyła nie widziała jeszcze tej sukni, chustka na głowie śnieżnobiała, nowa. Podchodzi, ociera łzy, zamyka staruszce powieki.

Widzi, że na szafce leży zdjęcie Agnieszki, obok obrazek Świętego Mikołaja i końcówka świeczki.

Dziękuję ci, Babciu, bardzo pomogłaś Agnieszce. Urodziła synka. Nazwała go Jakubem. Sama przecież wszystko wiesz, Babciu… całuje zmarszczoną policzek dziękuję ci…