Historia Kobiet

**Kobieca historia**

Danutę i Krzysztofa uważano za idealną parę. Ona elegancka, on przystojny, oboje z dobrą pracą i pieniędzmi — brakowało tylko dzieci. Lekarze rozkładali ręce, stawiając niepocieszające diagnozy.

Ale oni nie tracili nadziei. Modlili się w kościele, jeździli po świętych miejscach, szukali pomocy, gdzie tylko się dało. Gdy tylko usłyszeli, że w jakiejś wsi mieszka stara znachorka, od razu tam jechali. Jedna z nich powiedziała, że dziecko będzie, nawet nie jedno, ale przez ból i straty. Mówiła dużo, Danuta tak się ucieszyła, że prawie nie słuchała, zapamiętała tylko jedno: trzeba wierzyć.

„Mogliby żyć dla siebie, podróżować, pieniędzy mają od góry, a oni robią sobie tragedię. Dzieci i tak by były niewdzięczne, na starość szklanki wody by nie podały” — szeptali za jej plecami.

„Stara już jest, sama pewnie ma bukiet chorób, a tu jeszcze dzieci chce. Powinna myśleć o wnukach…” Ale skąd wnuki, skoro nie ma dzieci?

Danuta pewnego razu powiedziała Krzysztofowi, żeby nie czuł się związany, mógł znaleźć sobie młodszą, która urodzi mu dziecko, a nawet więcej. Spojrzał na nią w taki sposób, że pożałowała swoich słów i więcej tego tematu nie poruszała.

Tak żyli. Praca, mieszkanie w Warszawie, pieniądze — a jednak okazało się, że to za mało do szczęścia. Danuta wiedziała, że byłaby najlepszą matką na świecie. Wyobrażała sobie, jak kołysze na rękach malutkiego człowieka podobnego do nich obojga, jak stawia pierwsze kroki, idzie do szkoły… Czasem sama sobie tłumaczyła: „Ludzie żyją i bez dzieci. To widocznie nasze przeznaczenie. Bóg nie daje dziecka, bo nie zasłużyłam”. Szukała w sobie wad, za które została ukarana.

Może modlitwy pomogły, może, zlitował się nad nimi Najwyższy, nagradzając ich cierpliwość i wiarę. Pewnego dnia stało się to cudowne, w co tak bardzo wierzyli.

Danuta już nie śledziła swojego cyklu. Gdy rano poczuła mdłości, pomyślała, że coś nieświeżego zjadła dzień wcześniej. Ale mdłości powtórzyły się następnego ranka. Potem gotowała rosół i od zapachu mięsa zrobiło jej się niedobrze. A może… Nie, to niemożliwe! Mimo to Danuta poszła do apteki i kupiła dwa różne testy.

Jak często marzymy o cudzie, a gdy już się zdarzy, wątpimy i nie wierzymy własnym oczom. Danuta też nie od razu uwierzyła, gdy zobaczyła dwie upragnione kreski. Ledwie doczekała się powrotu Krzysztofa z pracy, by podzielić się radością.

„Jestem w ciąży” — wypaliła, zanim zdążył zdjąć buty, i podała mu test.

Rzucili się sobie w ramiona i stali tak długo, aż łzy radości wyschły.

Krzysztof nie pozwalał jej dźwigać ciężarów, nawet do sklepu zabraniał chodzić bez niego, żeby nie nosiła zakupów. Co chwilę pytał, jak się czuje.

„Przestań się tak mną trząść. Kobiety starsze ode mnie rodzą” — denerwowała się Danuta.

„Nie obchodzą mnie inne kobiety, mam tylko ciebie. Nie chcę, żeby coś się stało tobie i naszemu dziecku” — mówił, całując żonę. — „A poza tym, lubię się tobą opiekować”.

Gdy brzuch stał się widoczny, sąsiedzi i koledzy z pracy nie pozostawili tego bez komentarza. Jedni szczerze się cieszyli, inni nie kryli negatywnych opinii.

„W końcu zrobili in vitro?”

„Albo nie urodzi, albo urodzi kalekę” — rzuciła jedna sąsiadka drugiej na ławce pod blokiem. Danuta usłyszała i szybko odeszła od „życzliwych”. Szła, głaszcząc brzuch i mówiąc:

„Nie słuchaj nikogo. Będziesz najpiękniejsza i najmądrzejsza”. Wiedziała już, że to będzie córeczka.

Wcześniej omijała dziecięce działy w sklepach, teraz śmiało wchodziła i wybierała najładniejsze ubranka. W domu rozpakowywała je i przyglądała się im, wyobrażając sobie swoją córeczkę. Przytulała maleńkie ciuszki do twarzy. Pachniały nowością, ale to przecież były ubranka jej dziecka.

Gdy nadszedł czas porodu, umówili się w najlepszej klinice na cesarskie cięcie, bojąc się niespodzianek. Zbyt długo czekali, by ryzykować. Dziewczynka urodziła się zdrowa. Nie było dnia, by nie dziękowali komuś z góry za to szczęście.

Danuta nie miała pokarmu, kupowali więc najdroższe mleko modyfikowane. Mogli godzinami patrzeć, jak śpi. Potem były pierwsze ząbki, pierwsze słowa, pierwsze kroki. Krzysztof zaproponował, by Danuta nie wracała po urlopie macierzyńskim do pracy. Zarabiał dobrze, mogła zostać w domu z dzieckiem.

„Żadnych przedszkoli, tylko choroby by łapała”.

Córka stała się sensem życia Danuty, z radością zajmowała się nią w domu. Ola rosła w miłości, była piękną i grzeczną dziewczynką, nie sprawiała problemów.

Do szczęścia szybko się przyzwyczajamy, przestajemy je zauważać. Ola poszła już do szkoły. Pewnego wieczoru odrabiała lekcje, Krzysztof czytał gazetę, a Danuta przygotowywała kolację. Gdy miała już kroić warzywa do sałatki, przypomniała sobie, że zapomniała kupić majonez.

„Krzysiu, skoczę tylko do sklepu” — powiedziała.

„Mhm” — mruknął, nie odrywając wzroku od gazety.

Gdy wróciła, zabrała się za sałatkę. Dopiero gdy poszła wołać Olę na kolację, zobaczyła, że jej nie ma.

„Krzysiu, a gdzie Ola?”

„Pobiegła na chwilę do Asi”.

„Dawno?”

„Jak tylko wyszłaś”.

Danuta spojrzała na zegarek — wpół do siódmej. Mówią, że w takich chwilach matka czuje niepokój, przeczucie nieszczęścia. Ale Danuta nic nie poczuła, była spokojna. Asia mieszkała w sąsiednim bloku. Po co się martwić? W każdej chwili można przecież po nią pójść.

Nie czekali na Olę, zjedli kolację. Potem Danuta zadzwoniła do domu Asi. Odebrała jej mama.

„Dzień dobry, mówi mama Oli. Już czas, żeby wracała do domu” — powiedziała Danuta.

„Ale jej u nas nie ma. Myśleliśmy, że nie pozwoliliście jej przyjść. Co się stało?”

„Jak to nie ma?” — wykrzyknęła Danuta, wypuszczając słuchawkę z ręki.

Krzysztof natychmiast odrzucił gazetę i podszedł do żony.