Historia babci o dwóch siostrach

Och, moje dzieci, usiądźcie bliżej, opowiem wam historię, którą usłyszałam tutaj, w domu starców, od mojej sąsiadki z pokoju. Mnie, starą, rodzina tu wsadziła, więc teraz tylko słucham różnych opowieści i wam je przekazuję. A ta — o Kasi, jej mężu Staszku i siostrze Lenie. Och, i bolesna to historia, słuchajcie.

Siedzieli razem przy kolacji — Kasia, Staszek i Lena, jej siostra. Pieczone mięso pachniało w całym domu, gdy Staszek uniósł kieliszek:
— Za rodzinę! Niech się powiększa!

Ale jego oczy nie patrzyły na Kasię, tylko na Lenę. A ta wierciła serwetkę w dłoniach, ledwo się uśmiechając, jakby coś ją gryzło. Kasia wszystko widziała — jak Staszek podawał Lenie płaszcz, jak śmiał się z jej żartów, jak milkli, gdy ona wchodziła do pokoju. Ale milczała, bo taka już była — udawała, że nie widzi.

— Za rodzinę — odparła Kasia, pijąc sok winogronowy.

Lena podniosła wzrok, a w jej oczach było tyle smutku, że Kasi aż ciarki przeszły.
— Len, wszystko w porządku? — zapytała.
— Tak, tylko zmęczona, dużo pracy — machnęła ręką Lena.

Ale Kasia wiedziała, że u siostry teraz spokój w pracy. Milczała jednak. Milczenie było jej tarczą.

Staszek nagle zakaszlał:
— A propos pracy. Dostałem projekt w innym mieście. Wyjeżdżam za miesiąc, na pół roku, a może i dłużej.

Kasia aż zbladła.
— Na pół roku? — powtórzyła. — A urlop latem?

— Kasieńko, to szansa! — zawołał gorączkowo. — Raz w życiu się tak trafia!

Mówił do niej, ale patrzył na Lenę. A ta wpatrywała się w talerz, jakby tam była odpowiedź na wszystko. Kasia zauważyła, jak pod stołem dłoń Staszka na moment przykryła dłoń Leny. Lena cofnęła rękę, jakby się sparzyła. A Kasia siedziała i patrzyła — na męża, który promieniał, i na siostrę, która za chwilę miała się rozpaść.

Kolacja skończyła się jakoś niezdarnie. Lena poskarżyła się na ból głowy i zabierała się do domu.
— Odwiozę cię — natychmiast zaoferował Staszek.
— Przecież masz w przeciwną stronę — zauważyła Kasia.
— Dla siostry nie szkoda — machnął ręką.

W drzwiach odwrócił się, w jego oczach była determinacja:
— Musimy porozmawiać, Kasieńko. Na poważnie. Jak wrócę.

Zostawił ją samą, z zapachem niedokończonej kolacji i niepokojem w sercu.

Dwa tygodnie Kasia żyła jak we mgle. Staszek dzwonił co wieczór, opowiadał o „projekcie”, nowym mieście, mieszkaniu. Ale jego głos był obcy, mechaniczny. Pytał, jak sprawy, ale nie słuchał odpowiedzi. Kasia ciągnęła Lenę:
— Może do kina albo na zakupy?

Ale ta wymigiwała się:
— Jestem zmęczona, Kasieńko, może innym razem.

Lena wyglądała na wyczerpaną — schudła, miała cienie pod oczami. Kasia widziała, jak siostra kładła dłoń na brzuchu, jakby coś ukrywała.

Podejrzenie rosło powoli jak trucizna. Najpierw — opakowanie po teście ciążowym w koszu Leny. Potem — luźne swetry, choć Lena zawsze chwaliła się talią. Serce Kasi się ściskało, ale czekała.

Rozwiązanie nadeszło w środowy wieczór. Kasia siedziała na kanapie, gdy zadzwonił telefon. Staszek.
— Cześć — powiedziała.

Milczał, słychać było tylko oddech.
— Nie mogę już kłamać, Kasieńko — w końcu wyrzucił z siebie. — Nie wrócę. Nie chodzi o projekt. Chodzi o Lenę. Kochamy się.

Kasia zamknęła oczy. Ból w piersi zamienił się w kamień.
— Z twoją siostrą będziemy mieli dziecko! — wybuchnął.

I wtedy Kasia się zaśmiała. Najpierw cicho, potem głośniej, aż łzy popłynęły. Śmiech nie był wesoły, tylko gorzki, jak z taniego serialu.
— Kasieńko, co z tobą? Płaczesz? — przestraszył się Staszek.
— Nie — westchnęła. — Po prostu zrozumiałam, jaki jesteś głupi.

Rozłączyła się. Histeria minęła, została tylko jasność. Kamień w piersi stał się podporą. Kasia ubrała się, zamówiła taksówkę i pojechała do Leny.

Ta otworzyła drzwi — rozczochrana, w szlafroku, z zaczerwienionymi oczami. Zobaczyła Kasię i cofnęła się.
— Powiedział ci? Przepraszam… — zaczęła Lena.
— Gdzie on jest? — przerwała Kasia spokojnie, aż strach.

Lena zamilkła. Kasia rozejrzała się po mieszkaniu — kurtka Staszka, jego trampki, dwa kieliszki na stole.
— Przestań kłamać, Lenko. Chociaż teraz.

— Kasieńko, my się kochamy! — wykrzyknęła. — Wiem, że to okropne, ale tak się stało!

Kasia czekała, aż siostra się uspokoi.
— Jesteś w ciąży — powiedziała, nie pytając.
— Tak — szepnęła Lena, zakrywając brzuch. — Będziemy mieli dziecko.

Kasia podeszła bliżej. Lena drgnęła, spodziewając się krzyku.
— Dlaczego mnie nie zapytałaś, Lenko? — powiedziała cicho Kasia. — Powiedziałabym ci. Próbowaliśmy ze Staszkiem przez trzy lata. Badania, lekarze. Staszek jest bezpłodny. Całkowicie.

Twarz Leny zmieniła się — niedowierzanie, zaprzeczenie, przerażenie.
— Nie… Mówił, że problem jest w tobie…
— Oczywiście — uśmiechnęła się smutno Kasia. — Łatwiej kłamać. Łatwiej ukraść cudze życie, niż przyznać się do prawdy.

Podeszła do drzwi.
— Gratuluję, siostrzyczko. Będziesz miała dziecko. Ale mój mąż nie ma z tym nic wspólnego.

Drzwi zatrzasnęły się. Nocne powietrze było świeże, Kasia wzięła głęboki oddech.

Minęło pięć lat. Rany się zabliźniły, Kasia nauczyła się nowego języka, zmieniła pracę, przeprowadziła się nad morze. Siedziała w kawiarni, mieszała kawę, czekała na Andrzeja — mieli wziąć szczeniaka ze schroniska.

Nagle drzwi się otworzyły — weszła Lena z chłopczykiem. Wychudzona, zmęczona, w szarej bluzie. Zobaczyła Kasię i zastygła, chciała wyjść, ale syn ciągnął ją w stronę ciast.
— Mamo, chcę to z