— Halina chwali twój dom, chcę zobaczyć, na co wydałaś tyle pieniędzy, — z wyniosłym uśmiechem odezwała się Lidia PetrownaLidia otworzyła drzwi, ukazując olśniewający salon wypełniony designerskimi meblami i połyskującymi, nowoczesnymi dziełami sztuki.

Gosia wychwala ten dom, chcę zobaczyć, na co wydałaś tyle pieniędzy z zarozumiałym uśmiechem powiedziała Larysa Piotrowska.

Cztery długie lata moja żona Łucja i ja wlecieliśmy budowę dwupiętrowego domu podwarszawskiego. Każdy wolny moment poświęcaliśmy remontowi i w końcu, po latach ciężkiej pracy, wprowadziliśmy się.

Z trójką dzieci zamieszkaliśmy w nowym domu, licząc na szczęśliwe rodzinne lata. Wszystko szło po naszej myśli, dopóki nie włączyła się teściowa, która jeszcze przed budową uważała tę inwestycję za głupie marnowanie pieniędzy.

Zaraz po przeprowadzce krewni zadzwonili, że przyjadą w gości i obejrzą dom. Za dwa miesiące odwiedził go każdy oprócz matki mojego brata Larysy Piotrowskiej.

Krewni i znajomi zachwycali się domem, a wieść dotarła i do teściowej.

U Łucji i mnie nie dom, a bajka! pochwaliła nas siostra Larysy. Widziałaś?

Jeszcze nie, nie miałam okazji udawała obojętną, odpowiedziała.

Jeszcze tego samego wieczoru nie wytrzymała i napisała do mnie wiadomość, prosząc o zdjęcia.

Gosia wychwala ten dom, chcę zobaczyć, na co wydałaś tyle pieniędzy z zarozumiałym uśmiechem powtórzyła Larysa.

Wysłałem jej kilka fotografii. Po otrzymaniu zdjęć teściowa natychmiast wyraziła niezadowolenie:

Ciekawe, po co nikt mnie nie zaprasza? Cała rodzina już była, a ja nie

Może dlatego, że sądziłaś, że robimy tylko pierdoły, a nie budowę? odpowiedziałem.

Ojej, co to za przypomnienie! Kto wspomina przeszłość, temu oko nie daje zaśmiała się nerwowo.

A kto zapomina, temu dwa dodałem surowo.

Larysa nie chciała dłużej o tym rozmawiać i przeszła na temat domu.

Podeślij mi proszę adres, chcę przyjechać rozkazała tonem rozkazującym.

Spełniłem jej prośbę, a już następnego dnia Larysa pojawiła się w gościach.

Łucja, której nie powiedziałem nic o telefonie i nieproszonej wizycie, była mocno zszokowana.

Wiktorze, po co nie wiedziałam? zapytała z niedowierzaniem.

Nie myślałem, że przyjedzie tak nagle wymamrotałem, równie zdziwiony, że matka nie zwlekała z przyjazdem.

Larysa przywiozła smakołyki dla wnuków. Po drodze zhakowała trzy tabliczki czekolady, co nie umknęło uwadze Łucji. Zachowanie teściowej nie było dla niej zaskoczeniem nigdy nie była zbyt otwarta wobec dzieci.

Przyjrzała się domowi z zewnątrz i wewnątrz, a z twarzy wynikało, że nie jest zachwycona.

Nie potrafiłem od razu odgadnąć, co jej się nie podobało. Zrozumiałem to dopiero, gdy zaprosiliśmy ją do stołu i wypiła dwa kieliszki szampana.

Dlaczego ja mam mieszkać w kawalerce jak żebrak, a ta pani w wielkim domu niczym królowa? zapytała mnie Larysa, zdumiona.

Co jest nie tak z kawalerką? Pamiętasz, że sprzedaliśmy twoje stare jednopokojowe mieszkanie, kupiliśmy dwupokojowe. Co miesiąc przelewam ci pięćset złotych na utrzymanie. Skąd ta bieda? odparłem.

Myślisz, że nie jestem ci wdzięczna? Jestem! Ale i ja chcę mieszkać w domu! kontynuowała.

Mamo, cała nasza rodzina marzyła o tym domu, zbudowaliśmy go razem. Co cię tu sprowadza?

Co masz na myśli co mnie tu sprowadza? Czyż nie jestem matką, która cię wydała i wychowała? Czy nie zasługuję na tę wygodę? Dlaczego mnie nie zapraszasz? nalegała.

Łucja, która nie spodziewała się takiej konfrontacji, dodała ostro:

Wiktorze, twoje argumenty to bagno. Ta pani po prostu zazdrości nam szczęścia i domu. Dla niej liczy się tylko własna wyższość

Spojrzałem na żonę, rozumiejąc jej punkt widzenia, ale i tak poczułem się winny wobec matki:

Trudno mi słuchać takich słów, mamo, szczerze. Ten dom zbudowaliśmy dla nas. Masz dobrą dwupokojową kawalerkę, w której wygodnie żyjesz

Wygodnie? Niech twoja żona tam mieszka, niech żyje dobrze, a ja tu będę rządzić! wtrąciła Larysa.

Jej zachowanie nie mieściło się w żadnych ramach. Jej słowa wywołały u Łucji irytację i niechęć:

Widzisz, kochanie, jak Larysa dziękuje nam za pomoc? Ciągle żąda, obraża, krytykuje i umniejsza moją rolę w rodzinie

Zamiast odpowiedzi Larysa głośno jęknęła, przewróciła oczy i sięgnęła po butelkę szampana.

Aby poważnie porozmawiać z matką, zaprosiłem ją na taras.

Mamo, powiem szczerze: trudno mi znosić twój ciągły nacisk i niezadowolenie. Nie jesteś dobrą babcią, a twój charakter czyni kontakt z tobą nie do zniesienia. Szczególnie cierpi Łucja, a dzieci starają się unikać twoich wizyt, więc nie ma mowy o wspólnym zamieszkaniu czy oddaniu ci domu.

Ach, jestem zła babcia? Może po prostu nie potrafisz postawić babci na miejscu? wtrąciła.

Posłuchaj mnie uważnie, mamo. Mój dom to symbol naszego rodzinnego szczęścia i nie pozwolę ci go zniszczyć!

Dlaczego to ja mam go zburzyć? To twoja kobieta tak myśli? Zrozumiałam, że moje uczucia nikogo nie interesują! Wszyscy są niewinni, tylko ja jestem winna! Larysa spojrzała na mnie z otwartą niechęcią i przycisnęła wargę. Słyszałam cię, nie martw się! dodała, płacząc głośno, i wezwała taksówkę.

Po pół godzinie wściekła i urażona kobieta opuściła dwupiętrowy dom, nie żegnając się z nikim.

Od tego czasu relacje z Larysą stały się napięte. Nie zamierzała wybaczyć mi, że postawiłem dobro rodziny ponad jej oczekiwania.

Mijał miesiąc, kiedy nagle zadzwoniła i wywołała wielką awanturę. Okazało się, że chciała sprzedać swoje dwupokojowe mieszkanie i za uzyskane pieniądze kupić dom. Znalezła kupców, ale gdy doszło do transakcji, okazało się, że właścicielem mieszkania jestem ja.

Oszukałaś mnie! Sprzedałaś stare mieszkanie, a to nowe wzięłaś na siebie! wybuchła Larysa. Zostawiłaś mnie z niczym!

Może dlatego, że włożyłem sporo pieniędzy, żeby kupić to dwupokojowe? Czy miałem do tego prawo? odparłem.

Wszystko nam ukradłaś! Wszystko! wykrzyknęła, rzucając słuchawkę.

Od tej pory nie dawała żadnych znaków życia, a wszystkie moje próby kontaktu były ignorowane.