Grzesiek, to nie jest twój syn.

No i nadszedł ten dzień, kiedy skończyłem studia. Nie mogłem się doczekać, bo od dawna chciałem iść do pracy, ale rodzice powiedzieli, że najpierw muszę zdobyć wykształcenie. Od dłuższego czasu planowałem pojechać do Krakowa, do mojej chrzestnej. Tak też zrobiłem. Pomogła mi znaleźć pracę, mieszkanie, bo sama ma wysokie stanowisko i nie był to dla niej duży problem. Pracowałem jako technolog w dużej sieci supermarketów. Podobała mi się ta praca, zarobki też były niezłe. Część pieniędzy wysyłałem rodzicom na wieś, bo sami ledwo wiązali koniec z końcem. Cieszyłem się, że mogę im pomóc. Wszystko w moim życiu było stabilne – dom-praca, praca-dom, ale pewnego dnia coś zakłóciło tę moją stabilność…

Do pracy do nas przyszła szczupła, piwnooka dziewczyna, a ja zobaczyłem ją i wpadłem po uszy. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Kiedy spojrzałem w te oczy, byłem z nią związany już na zawsze. Natychmiast zacząłem okazywać jej zainteresowanie, a ona, o dziwo, odwzajemniła moją sympatię. To mnie jeszcze bardziej uszczęśliwiło.

Sześć miesięcy później zamieszkaliśmy razem. Bardzo kochałem moją Zosię, byłem gotów nosić ją na rękach. Była dziewczyną z charakterem i czasami musiałem znosić jej kaprysy, ale nauczyłem się sobie z nimi radzić. Rok później pobraliśmy się. Postanowiliśmy nie urządzać wesela, tylko zaczęliśmy oszczędzać na własne mieszkanie.

Zaraz po ślubie Zosia poinformowała mnie, że jest w ciąży. Byłem tak szczęśliwy, że od razu postanowiłem poinformować o tym wszystkich moich bliskich. Kiedy zadzwoniłem do mojego przyjaciela, porozmawialiśmy dłuższą chwilę:

– Arek, wyobrażasz sobie, będę miał dziecko! Jestem taki szczęśliwy!

– Wow, szybki jesteś, – powiedział z ironią Arek. – Gratuluję, będziesz dobrym ojcem. Bardzo się cieszę twoim szczęściem, ale muszę ci coś powiedzieć.

– Coś się stało?

– Nie wiem, może i się stało. Grzesiek, pamiętasz tę Karolinę, z którą spotykałeś się na uniwersytecie?

– Pamiętam, a co z nią?

– No więc ona wkrótce po studiach urodziła dziewczynkę. Jest bardzo ładna, ale też bardzo podobna do ciebie!

– Nie, nawet tak nie mów! To niemożliwe! Nie znasz Karoliny. To może być dziecko każdego!

– Grzesiek, zobaczyłbyś ją na własne oczy! Na twoim miejscu bym przyjechał. No i szkoda jej, sama wychowuje dziecko.

– Arek, ale ja nie mogę, mam poukładane życie. Niedługo moja żona urodzi dziecko, nie mogę wszystkiego stracić.

– No cóż, to twoja sprawa. Trzymaj się.

Po 6 miesiącach Zosia urodziła chłopca. Wcześniak, bardzo się martwiłem, ale na szczęście wszystko dobrze się skończyło. Ze szpitala odbierałem piwnookie cudo.

– Wykapana babcia, – uśmiechnęła się Zosia.

Wróciliśmy do domu, później urządziliśmy chrzciny, a dalej toczyło się codzienne życie młodych rodziców – pieluszki, koszulki, lekarze, nieprzespane noce.

Pawełek miał dwa latka, kiedy zadzwoniła moja mama i powiedziała, że ojciec ​​zmarł. Szybko się spakowałem i pojechałem na wieś. Niestety, Zosia nie mogła ze mną pojechać. Po pogrzebie zostałem jeszcze trochę, żeby pomóc mamie. Bardzo trudno było jej pogodzić się ze stratą – ciągle płakała i była smutna. Byłem jej jedynym pocieszeniem. Mama zasugerowała, że Zosia mogłaby też przyjechać z Pawełkiem. Powietrze na wsi jest czyste, można z dzieckiem spokojnie pójść na spacer, a mamie byłoby lżej. Powiedziałem, że porozmawiam z żoną, a w międzyczasie pokazałem jej album ze zdjęciami mojego syna.

– Grzesiu, to dziwne, ale Pawełek w ogóle nie jest do ciebie podobny.

– Mamo, na razie jeszcze nie wiadomo, do kogo podobny, jeszcze jest mały. Zosia powiedziała, że ​​wygląda jak babcia.

– Widziałeś ją?

– Nie, mieszka za granicą, nie może teraz przyjechać.

Nagle z albumu wypadła kartka „Wypis z oddziału położniczego”. Matka wzięła ją do ręki i zbladła.

– Mamo, co się stało?

– Synu, chociaż już dawno temu skończyłam szkołę, to jednak wiem, że dwie grupy krwi A nie mogą dać B.

– Co sugerujesz?

– Że to nie jest twoje dziecko, Grzesiek!

W tym momencie poczułem, jakby ktoś wylał mi na głowę kubeł zimnej wody. Jedna zagadka goniła drugą. Dlatego Pawełek urodził się po siedmiu miesiącach, a nie wyglądał na wcześniaka. Odbierałem ze szpitala położniczego zdrowe, rumiane dziecko ważące 3600, sam widziałem na wypisie.

Nie wiedziałem, co o tym myśleć. Postanowiłem zadzwonić do Zosi. Nie odbierała telefonu, a w końcu całkowicie go wyłączyła. Zadzwoniłem do sąsiada i poprosiłem, żeby poszedł i zobaczył, gdzie jest moja żona.

Był zaskoczony moim telefonem. Odpowiedział:

– Grzesiek, przecież wy się wyprowadziliście.

– Jak to? Co ty mówisz?

– No tak, podobno kupiliście własne mieszkanie. A to teraz stoi puste.

– Jak to puste?- nie zrozumiałem. – Zosia z dzieckiem tam są, musiało ci się coś pomylić.

– Nic mi się nie pomyliło, tam jest pusto – nie ma ani mebli, ani sprzętów. Sam pomagałem wszystko wynosić, bo ty wyjechałeś za granicę do pracy.

– Rozumiem, dziękuję.

Wróciłem na wieś, Arek pomógł mi znaleźć pracę na farmie. Każdego dnia starałam się zapomnieć o koszmarze, który mi się przytrafił. Pewnego dnia wracałem do domu z pracy i usłyszałem, jak jakaś kobieta głośno krzyczy na swoją córkę. Zatrzymałem się, żeby zobaczyć, co się stało.

– Karolina, to ty?- zapytałem.

– Grzesiek! Ile to lat się nie widzieliśmy?

– Oj, sporo. Cieszę się że cię widzę. Jak się masz?

– Ja też się cieszę. A widzisz, teraz zajmuję się wychowaniem, ale ta łobuziara w ogóle mnie nie słucha.

Spojrzałem na dziewczynkę i byłem w szoku. Wyglądała jak moja kopia.

– Nie ma co ukrywać. Ania jest twoją córką, – powiedziała, spuszczając wzrok.

– Dlaczego mi nie powiedziałaś?

– Jak to – dlaczego? Masz rodzinę.

– Czy mogę odwiedzić kiedyś Anię?

– Po co pytasz, możesz przyjść w każdej chwili.

Minęło kilka lat, wzięliśmy z Karoliną ślub. Mieszkamy u mnie, a ostatnio usłyszałem wspaniałą wiadomość – spodziewamy się kolejnego dziecka.