Gosia z koleżanką spacerowały po parku, gdy nagle zauważyły mężczyznę i kobietę.

Ola z przyjaciółką wyszły z zajęć. Nie chciało się wracać do domu, więc zaproponowała:
Kasia, chodźmy na spacer do parku!
Chodźmy, póki jeszcze widno! zgodziła się tamta.

Park wcale nie był po drodze, ale czemu nie?

Szły alejką, zazdrosnym wzrokiem śledząc szczęśliwe pary. Nikt na nie nie zwracał uwagi. Skręciły w pustą ścieżkę i nagle zobaczyły mężczyznę i kobietę w objęciach. On coś szeptał jej do ucha, a ona uśmiechała się promiennie.

Choć mężczyzna stał tyłem, widać było, że nie jest już młody.

Kasia obojętnie na nich spojrzała, ale nagle zauważyła, że Ola wpatruje się w nich szeroko otwartymi oczami.

Ola, co się stało? Ola!
Nie, nic. Chodźmy odparła nagle Ola i szybko ruszyła przed siebie.

Wyszły z parku. Ola szła w milczeniu, zatopiona w myślach. Pożegnały się i rozeszły.

Ola wróciła do domu z pochyloną głową. Nie mogła uwierzyć w to, co zobaczyła. Przed oczami wciąż miała uśmiech tej kobiety i mężczyznę, który szeptał jej do ucha własnego ojca.

Tatusiu, jak mogłeś? Przecież kocham cię, zawsze wydawałeś mi się idealny. A ty masz kochankę? Nie uwierzyłabym, gdybym nie widziała tego na własne oczy!

W domu czekała na nią matka.
Siadaj jeść! burknęła. Ciebie i ojca nie sposób doczekać się na czas.
Zaraz, tylko umyję ręce! odparła Ola wymijająco.

Zamknęła się w łazience na dłuższą chwilę. Gdy wyszła, ojca wciąż nie było. Zjadła kolację i zamknęła się w pokoju.

Usiadła przed laptopem, ale myśli wciąż krążyły wokół tej sceny w parku. Nie chciała wierzyć, że to prawda.
Przecież to mój tata. Czy w życiu dorosłych zdrada to norma? Czego mu brakuje? Czy naprawdę zostawi nas dla tej Nagle przyszła jej do głowy pewna myśl.

Ta kobieta pewnie nawet nie wie, że istnieję.

W drzwiach rozległ się dźwięk klucza.
Przepraszam, kochanie! Ciężki dzień usłyszała głos ojca.
Wcześniej miałeś ciężkie dni tylko pod koniec miesiąca odparła matka, a w jej głosie czuło się narastającą kłótnię. Teraz to chyba codzienność.
Ewa, naprawdę dziś musiałem!

Wszedł do pokoju Oli, jak zawsze chciał ją pocałować, ale odsunęła się:
Idź, zanim kolacja wystygnie!
Córeczko, co się stało?
U mnie nic. A u ciebie?

Ojciec spojrzał na nią uważnie. Chciał coś powiedzieć, ale zawahał się i wyszedł.

Ola cały wieczór spędziła w pokoju, układając plan. Obudziła się nazajutrz, słysząc głos rodziców:
Tomaszu, gdzie idziesz?
Do pracy. Pilne.
Dzisiaj sobota, mógłbyś spędzić czas z rodziną.
Nie będę długo. Wrócę przed obiadem, pójdziemy gdzieś razem.

Ola wyszła z pokoju, udając, że właśnie wstała.
A ty gdzie? spytała matka.
Muszę na zajęcia, już się spóźniam!
Co to ma znaczyć? oburzyła się matka. Zawsze macie coś pilnego!

Ola zniknęła w łazience. Gdy wyszła, ojciec już stał w korytarzu.
Córeczko, mogę cię odprowadzić?
Ola, chociaż kawę wypij! zawołała matka z kuchni.
Idź, ja poczekam uśmiechnął się ojciec, jakby czuł winę.

Ola wypiła kawę w biegu i wyszła do ojca.
Chodźmy, tato!

Szli w milczeniu, aż w końcu ojciec zaczął:
Córeczko, jesteś na mnie obrażona?
Nie, tato. To pewnie wiek przejściowy odparła, po czym dodała cicho: Kocham cię, tato.
Ja ciebie też, córeczko.
Najbardziej na świecie?

Ojciec drgnął, podejrzliwie na nią spojrzał, ale odpowiedział:
Najbardziej na świecie.

Uśmiechali się, ale unikali kontaktu wzrokowego.
Dobrze, tato, już tu skręcam. Czekam na ciebie na obiad. Obiecałeś, że spędzimy razem weekend.

Ola poszła w stronę zajęć, ale zaraz zawróciła i schowała się za krzakami. Gdy ojciec nie oglądał się, zaczęła go śledzić.

Miała nadzieję, że pójdzie do pracy, ale skręcił w inną stronę. Szli długo, aż dotarli do nieznanego bloku. Ojciec wyjął telefon i zadzwonił.

Po chwili wyszła kobieta. Ola wstrzymała oddech.
Jaka ona piękna pomyślała. Czy naprawdę jest dla niego ważniejsza niż my?

Kobieta podeszła, pocałowała ojca i ruszyli, trzymając się pod rękę. Ola podążała za nimi w bezpiecznej odległości. Usiedli na ławce w parku, rozmawiając poważnie, aż w końcu pocałowali się namiętnie. Oli zabrakło tchu.

Gdy wracali, kobieta weszła do bloku, a ojciec odszedł w przeciwną stronę. Ola została, czekając.

Nagle kobieta wyszła z workiem śmieci. Ola podeszła do niej.
Cześć! zagrodziła jej drogę.
Cześć? O co chodzi?
Jeśli jeszcze raz spotkasz się z Tomaszem, pożałujesz.
Kim ty jesteś?
Jego córką. Wyjmij telefon. Zadzwoń do niego i powiedz, że już się nie zobaczycie.

Kobieta posłusznie wyjęła telefon.
Tomaszu, nie powinniśmy się więcej widywać.
Dlaczego?
Masz rodzinę. Ja wyjeżdżam po studiach.
Dobrze w głosie ojca zabrzmiała ulga.
Do widzenia.

Gdy Ola wróciła do domu, rodzice spokojnie jedli obiad.
Czemu się tak uśmiechasz? spytała matka.
Bo tata nas kocha odparła Ola, patrząc ojcu prosto w oczy.
Tak, kocham was powtórzył stanowczo.

I choć słowa brzmiały prosto, Ola w