Gości cieszą dwa razy: jak mój brat zamienił weekend w test wytrzymałości

„Gościom cieszymy się dwa razy”: jak mój brat Oskar zamienił weekend w egzamin na cierpliwość

— Sławek, pamiętasz, że w ten weekend przyjeżdża twój brat z żoną? — przypomniała mi Ewa, moja żona, stojąc przy kuchence z garnkiem w rękach.

— Pamiętam. Oczywiście pamiętam — burknąłem, choć dopiero co o tym zapomniałem. Po prostu żyło się zbyt dobrze bez przypomnień o Oskarze.

Każdego lata mój brat przyjeżdżał z żoną do naszego domu pod Łowiczem, niby na „wypoczynek” — tylko potem my z Ewą odpoczywaliśmy przez resztę tygodnia. Przywoził ze sobą… nie tyle żonę, co wrażenie, że jesteś na własnych urodzinach, na których jeszcze musisz gotować i bawić gości.

Przyjechali trzy godziny wcześniej, niż się umawiali. Już w bramie rozległ się jego głos:

— No i upał, Sławek! Twoja działka to bajka! Swoje skarpety powieszę tutaj, niech się przewietrzą.

Zdjął skarpety i rozwiesił je na oparciu ogrodowego krzesła. Ewa otworzyła szeroko oczy. Ja westchnąłem.

— Obiad gotowy? — od razu zapytał brat.

— Właśnie dopiero zjedliśmy śniadanie — odparłem.

— No nic, my z Grażynką przynieśliśmy coś słodkiego! Patrz — eklerki, termin do jutra, ale za to w promocji! I arbuz — pół ceny! Zrób herbaty!

Zanim umyłem ręce, on już jadł arbuza, cmokając. Sok spływał mu po brodzie, wycierał go ręką. Ewa stała jak rażona piorunem.

— No to my pójdziemy do naszego pokoju, odpoczniemy, jak ostatnim razem, co? — I nie czekając na odpowiedź, skierował się do sypialni. Do naszej sypialni. Do pańskiej.

Tylko spojrzałem na Ewę.

— No sam mówiłeś, że on ma problemy z kręgosłupem, a my mamy dobry materac… — szepnęła.

— Sławku, no przecież to tylko dwa dni — dodała, widząc moją minę.

W tamtej chwili zrozumiałem: to będą dwa najdłuższe dni w moim życiu.

Wieczorem przyjechała nasza córka Kasia z mężem Piotrem i dziećmi. Chłopcy, Kuba i Maciek, radośnie skakali po domu, pokazując plecaki z zabawkami i prowiantem na pociąg — mieli wyjechać rano na kolonie.

Obiad przeciągnął się do wieczora: Piotr grzebał przy samochodzie, Oskar z Grażyną chrapali, podczas gdy my wszyscy czekaliśmy. W pewnym momencie wszystko wydawało się normalne: kiełbasa z grilla, śmiech, dzieci. Aż do tego.

— Kasia, nie widziałaś kluczy od auta? Przecież położyłem je tutaj, na stół… — zatroskany powiedział Piotr, przeszukując kieszenie. — Bez nich nie pojedziemy, a pociąg za dwie godziny.

Zaczęła się panika. Przewróciliśmy cały dom do góry nogami, nawet lodówkę odsunęliśmy. Dzieci były bliskie płaczu. Tylko jedna osoba pozostawała spokojna: Oskar, dojadający kiełbasę.

— U was zawsze tak wesoło? — prychnął. — Dobrze, że my z Grażyną nie mamy wnuków — oszalelibyśmy!

Ewa przygryzła wargę, a Kasia podeszła do mnie i szepnęła:

— Tato, a może wcisnę przycisk na pilocie? Jeśli klucze są blisko, breloczek zapiski.

Piotr wyszedł do samochodu, a my zamarliśmy w domu. I wtedy — dźwięk. Cienki pisk. Gdzieś z kanapy. Nie — z fotela. Nie — ze sportowej torby Oskara.

— Wujku Oskar, to twoja torba? — zapytała Kasia.

— Moja, oczywiście. I co?

— Dźwięk stąd… Mogę zajrzeć?

— Co ty, dziewczynko, jakby one tam mogły być? — zaśmiał się.

Kasia nie wytrzymała — rozpięła zamek i wyciągnęła klucze. Nasze. Z breloczkiem.

— Piotr! Są! Szybko, do samochodu!

Wypadli. Ja odwróciłem się do brata:

— Jak klucze wylądowały w twojej torbie?

— No co ty, Sławek, nie wiem… Pewnie Grażynka pomyliła, pomyślała, że moje — i spojrzał na żonę.

— No właśnie! Zobaczyłam — leżą, myślę, zgubione, to wzięłam do twoich. Czy to powód do awantury?

Po ich odjeździe siedziałem z Ewą na werandzie.

— Widziałaś, jak odjechali? Nawet się porządnie nie pożegnali…

— Sławku… No przecież to twój brat. Zawsze był taki. Pamiętasz, jak w dzieciństwie zasłaniał cię przed tatusiem?

Westchnąłem. Pamiętałem. Ale teraz był dorosłym mężczyzną, który jadł cudzą kiełbasę, spał w cudzym łóżku i chował klucze do cudzego samochodu.

Następnego dnia obudził się wcześnie, jak zwykle.

— My z Grażynką już po śniadaniu! Dojedliśmy tę wędlinę i ser, co był w lodówce. Oj, jak u was dobrze, jak w sanatorium! Szkoda, że trzeba jechać…

Gdy brama zamknęła się za ich samochodem, Ewa usiadła na schodach i powiedziała:

— Gościom, Sławku, cieszymy się dwa razy. Raz — kiedy przyjeżdżają. A drugi — kiedy odjeżdżają.

Kiwnąłem głową. I po raz pierwszy od dwóch dni — uśmiechnąłem się.