Gdy przygarnęliśmy dojrzałego owczarka niemieckiego ze schroniska, nie spodziewaliśmy się, jak bardzo odmieni nasze życie.

Dostałem owczarka niemieckiego o imieniu Kuba po miesiącu szkolenia jako treser psów. Ten trzyletni pies służbowy był bardzo surowy i miał już trzech właścicieli przede mną. Na początku chciano wysłać go do jakiegoś posterunku, ale ostatecznie przekazano go stażyście. Z jakiegoś powodu nikt nie chciał go zatrzymać, bo był oporny na polecenia. Nawet myślano, żeby trzymać go w kojcu i wypuszczać tylko, gdy będzie naprawdę potrzebny, ale że zarówno ja, jak i moja żona pochodziliśmy z rodzin, gdzie psy to codzienność, postanowiliśmy, że damy sobie radę! Pamiętam, że na początku, kiedy go karmiłem, to podawałem miskę do boksu łopatą do śniegu.

Ale, jak to w życiu bywa, psie serce potrafi się rozmrozić. I tak się stało. Po roku Kuba nie przypominał już tego surowego psa sprzed lat. Nasz najmłodszy syn miał wtedy półtora roku. Wyszliśmy na podwórko, żeby posprzątać śmieci po zimie. Córka była w przedszkolu, a małego zabraliśmy ze sobą. Nagle widzę taką scenę: syn biega po jeszcze mokrych grządkach, a Kuba tuż za nim; kiedy tylko mały się przewracał i dotykał ziemi, pies delikatnie łapał go za kurtkę i podnosił.

Mój teść od lat jest abstynentem. Ale wtedy szef ochrony naszej firmy organizował imprezę i wino lało się strumieniami. Teść przejął wartę i został, żeby dopilnować szefa. Była już dwudziesta trzecia. Siedzę na werandzie, próbuję dzwonić do teścia, a on nie odbiera. Martwiłam się, że może przejdzie przez rzekę, wpadnie do wody i w tym stanie się utopi. Byłam już bliska paniki i chciałem ruszyć na poszukiwania, gdy nagle widzę uchyloną bramę, przez którą z gracją przechodzi Kuba, a za nim teść, prawie nieprzytomny, oparty na smyczy. Kuba poprowadził go prosto na werandę, a gdy teść runął na kanapę, pies usiadł obok mnie i patrzył z takim spojrzeniem, że choćbym chciał, nie znalazłbym w literaturze lepszego przykładu sarkazmu w oczach psa.

Do dziś żartuję z teścia, że to pies go sprowadził do domu, a nie odwrotnie.