„Freelancer = bezrobotny” – coś, czego krewni nigdy nie zrozumieją

Oliwia przez kilka lat pracowała jako dyrektor w pewnej firmie. Potem poszła na urlop wychowawczy, podczas którego również chciała jakoś zarabiać, zaczęła zajmować się copywritingiem. Udało jej się znaleźć klientów, więc postanowiła po urlopie nie wracać do pracy w biurze.

Była zadowolona z poziomu dochodów i możliwości pracy w domu. Mogła być z córką, równocześnie pracować i sama się utrzymywać.

Bardzo często miała dużo pracy. Zamiast zwykłych 8 godzin w biurze Oliwia spędzała przy komputerze po 12-15 godzin. Nie bała się takiej pracy. Lubiła ją i za każdym razem szukała coraz ciekawszych projektów.

Problemy zaczęły się, kiedy jej bliscy dowiedzieli się, że pracuje z domu i nawet nie planuje powrotu do biura na kierownicze stanowisko. Rodzice powiedzieli: „No wiesz, to nie jest żadna praca. Siedzenie całymi dniami przy komputerze jest niepoważne”.

Pewnego ranka zadzwoniła siostra jej taty:

– Potrzebuję cię dzisiaj. Pojedziemy na zakupy, wybierzemy sukienkę na wesele mojej córki, muszę jeszcze podjechać do notariusza i do Urzędu Skarbowego. Potrzebuję twojej pomocy. Ja się w ogóle nie znam na tych dokumentach.

– Nie, dzisiaj nie mogę. Mam pilne zlecenie. Wszystko muszę do wieczora skończyć i wysłać do klienta.

– Och, ale co to niby za praca? Siedzisz przez cały dzień przy komputerze i grasz w jakieś gry. A ja mam do załatwienia ważne dokumenty. Moje dzieci pracują, są zajęte, nie mogą tak po prostu wziąć sobie wolnego. Wiktor zostanie niedługo kierownikiem działu…

W tym momencie ciotka dała się ponieść emocjom i zaczęła opowiadać o sukcesach swoich dzieci, dopiero po chwili przypominając sobie cel rozmowy:

– No dobrze, będę na ciebie czekać o 11 przed moim blokiem.

– Ciociu, nie przyjadę, mam dużo pracy, poza tym przecież Ania jest mała i muszę się nią przede wszystkim zająć.

Ciotka długo próbowała zawstydzić Oliwię, przypominając sobie jakieś dziwne incydenty związane ze zdalną pracą. Odwoływała się do jej sumienia, potem brała ją na litość… Wtedy Oliwia zobaczyła, że ​​jej córka otworzyła szufladę, w której trzymały noże, więc bardzo szybko zakończyła rozmowę.

Nie minęło nawet 5 minut, kiedy zadzwonił do niej ojciec: „Zawieź ciotkę, gdzie chce, czy to jest dla ciebie naprawdę taki kłopot?”.

Znowu całkowity brak zrozumienia tego, co dzieje się w życiu córki.

Jest tak wiele podobnych historii od ludzi pracujących w domu, że można napisać o tym całą książkę. Krewni umniejszają i deprecjonują pracę freelancerów, przy tym ciągle domagają się od nich przeróżnych przysług.

Przecież i tak siedzą w domu i nic nie robią, tylko zajmują się bzdurami. Prawdziwa praca, to jak się ma umowę i etat, ale nie takie jakieś wygłupy…

I nie ma opcji, żeby zrozumieli, że te „obiboki” czasami nie mają nawet czasu na to, żeby się napić kawy czy pójść do toalety….