Fioletowe okulary

Fioletowe okulary
DZIKI

Brudny i chudy pies głośno skowytał. Kamień trafił go w łapę. Biegł ile sił w nogach, nie oglądając się za siebie. Wiedział, że to miejscowi chłopcy – okrutni, wredni, groźni. A on był tylko głodny. Tylko bezdomny…

* * * *
Kuba patrzył na mamę i nie rozumiał, o czym mówi. Za niedługo kończy dziewięć lat. W jego życiu nigdy nie było taty, nigdy nie było babci ani dziadka. Kiedyś często pytał dlaczego, ale nigdy nie dostał odpowiedzi, którą mógłby pojąć.
A potem, rok temu, w ich życiu pojawił się Marek. Uścisnął chłopca mocno za rękę, przysiadł przed nim na wysokości oczu, jakby Kuba był malutki, i powiedział, że teraz będzie z nimi mieszkał i może nazywać go tatą. Na początku chłopiec się ucieszył, ale potem dowiedział się, że to nie Marek wprowadza się do nich, tylko oni z mamą do niego. Nie chciało mu się przeprowadzać – tu miał przyjaciół na podwórku i w szkole. Tu był jego pokój i zabawki… Mama obiecała, że zabiorą wszystkie zabawki, a pokój będzie miał tam też. A przyjaciele? To się znajdzie, z czasem… Kuba wściekał się na Marka i unikał z nim kontaktu…

* * * *
– Synku, idź się pobaw! Widzisz, ilu chłopaków jest na podwórku?
– Mamo, ja ich nie znam…
– Kubusiu, o co chodzi? Ja też tu nikogo nie znam i wierz mi, dla mnie też to trudne. Ale na pewno się przyzwyczaimy i wszystkich poznamy! Najważniejsze, żebyś zrobił pierwszy krok, a potem już nie będzie strasznie! Zobacz, jaka fajna huśtawka! Super, co?

Szybko zaprzyjaźnił się z chłopakami. Byli trochę starsi, ale było ciekawie i wesoło.
– Patrzcie, Dzikus! Szybko, łapcie kamienie! Dawaj, dawaj!
Kuba złapał kamień wraz z resztą i pobiegł tam, gdzie biegli wszyscy. W głębi podwórka, przy śmietniku, kulał pies, utykając na jedną łapę. Zwierzę było stare i ledwo się trzymało na nogach. Zobaczywszy dzieci, przytulił głowę i rzucił się w przeciwną stronę. Chłopcy gonili dalej. Pies schował się w krzakach bzu rosnących przy klatce Kuby.

– Co on wam zrobił?! – krzyczał do tamtych – przecież jest niegroźny! Po co go przepędzacie?!
– O co ci chodzi? To bezpański kundel! Ma, jak to się mówi, wściekliznę! Jest dziki! Wszystkie takie psy są niebezpieczne!
– Ale nawet się do was nie zbliżył! Szuka tylko jedzenia! Nie róbcie mu krzywdy!
– Ty chyba nie masz oleju w głowie!

Chłopcy poszli, a Kuba stał i nie wiedział, co robić. Łzy płynęły mu po twarzy. Nogi mu się trzęsły. Skierował się do drzwi klatki schodowej, gdy z krzaków wyjrzała na niego para smutnych, uważnych oczu. *„A może jednak dziki?”* – przemknęło mu przez myśl. *„Zaraz może wyskoczyć.”* Przyspieszył kroku i zatrzasnął za sobą drzwi.
Nie mógł się uspokoić długo. Poczekał, aż mama pójdzie do łazienki, naładował kieszenie chlebem, chwycił parę parówek i cicho wymknął się na dwór.
– Dzikus, Dzikus… – szepnął ledwo słyszalnie.

Krzaki zaszelesciły, ukazując psi pysk. Rzucił parówkę, potem drugą, potem oddał cały chleb. Pies jadł łapczywie, połykając kawałek za kawałkiem, rozglądając się nerwowo. Tak zaczęła się przyjaźń chłopca i psa…

* * * *
– Kubuś, kupiłem nam bilety na mecz. Idziesz? – uśmiechnął się Marek.
– Nie mam czasu – burknął chłopiec, nadąsany.
I tak za każdym razem. Czy to nowa kolejka elektryczna, wyjście do wesołego miasteczka czy zakazane burgery, za które mama strofowała Marka – Kuba zawsze był niezadowolony. Nie podobał mu się ten jej… i on nie jest jego ojcem… i nie zamierza się z nim kolegować.
– Kubusiu – mama się uśmiechnęła – pamiętasz, jak zawsze marzyłeś, żeby mieć babcię i dziadka?
– No… – zmarszczył brwi.

– Z Markiem wzięliśmy urlop, za tydzień jedziemy do nich na wieś! Na dwa tygodnie! Będzie super!
– Nie cieszę się i nigdzie nie jadę. Nie mam czasu.
– Jak to nie masz czasu? Na co niby?
– Na nic, na nic nie mam czasu! Rozumiesz?! Oni nie są moi, tylko… Marka! To jedź z nim! A ja mam swoje sprawy! – krzyczał. Po prostu nie mógł zostawić Dzikusa. Pies dopiero co trochę doszedł do siebie, rany mu się zagoiły i prawie przestał kuleć… Dwa tygodnie to za długo!

– Jak rozmawiasz, Jakub?! Co to ma znaczyć?
– O co wam chodzi? – Marek wrócił z pracy i znalazł się w środku kłótni matki z synem.
Kuba wpadł do swojego pokoju i trzasnął drzwiami. Słyszał, jak mama i Marek się kłócą, wydało mu się nawet, że padło imię psa. Zatykał uszy z całych sił… to przez niego, przez tego Marka, mama nigdy tak z nim nie rozmawiała…

– Co tam, kolego? – Marek klepnął go w ramię – opowiesz mi o tych swoich ważnych sprawach? – uśmiechał się.
– Nie – mruknął Kuba, próbując zrzucić jego dłoń.
– No nie gniewaj się. Przecież chcę dobrze! To może pokażesz mi tego swojego Dzikusa?!

– Skąd wiesz? – serce chłopca zabiło mocno, Marek tylko się uśmiechnął – nie mów mamie i nikomu.
– A czemu ukrywasz takiego przyjaciela? – zmrużył oczy.
– Chłopaki by się śmiali, mama by się wściekła – smutno opuścił głowę.
– Słuchaj, mam propozycję! Zabierzmy go do dziadków! Będą zachwyceni! Tam jest przestrzeń, pole za płotem, buda stoi, będą go dobrze karmić! Myślę, że mu się spodoba… a my przyjedziemy co weekend – mrugnął – będzie pretekst! Tam jest pięknie! Świeże powietrze, ptaszki śpiewają, raj!

– Dzikus będzie miał swój dom? Naprawdę?
– Niewierny Tomaszu! Oczywiście! Co ty, jak mały! Myślałem, żeś już duży chłopak! Chciałem cię nawet na ryby zabrać!
– I Dzikus z nami?
– Jasne! W końcu jesteśmy rodziną!
– Dzięki, tato!W tej chwili Kuba poczuł, że serce ma tak pełne szczęścia, że aż pęka.