Fioletowe okulary

Fioletowe okulary
DZIKI

Brudny, wychudzony pies głośno zaskowyczał. Kamień trafił go w łapę. Biegł, ile tylko miał sił. Nie odwracał się, wiedział, że to miejscowi chłopcy. Okrutni, wredni, niebezpieczni. A on był tylko głodny. Tylko bezdomny…

* * *

Krzysiek patrzył na mamę i nie rozumiał, o czym mówi. Niedługo skończy dziewięć lat. W jego życiu nigdy nie było taty, nigdy nie było babci ani dziadka. Kiedyś często pytał dlaczego, ale nigdy nie usłyszał odpowiedzi, którą mógłby zrozumieć.
A potem, rok temu, w ich życiu pojawił się Marek. Ścisnął chłopca mocno za rękę, przysiadł przed nim na piętach, jakby Krzysiek był malutki, i powiedział, że od teraz będzie z nimi mieszkał i może nazywać go tatą. Na początku chłopiec się ucieszył, ale potem dowiedział się, że to nie Marek wprowadzi się do nich, lecz oni z mamą do niego. Nie chciał się przeprowadzać – tutaj miał przyjaciół z podwórka i ze szkoły. Tutaj był jego pokój i zabawki… Mama obiecała, że wszystkie zabawki zabiorą, a pokój będzie miał i tam. A przyjaciele? To się znajdzie, z czasem… Krzysiek wściekał się na Marka i starał się z nim nie rozmawiać…

* * *

— Synku, idź się pobawić! Patrz, ile chłopaków jest na podwórku!
— Mamo, ja ich nie znam…
— Krysiu, co ty? Ja też nikogo tu nie znam i wiesz co? Dla mnie też to trudne. Na pewno się przyzwyczaimy i wszystkich poznamy! Ważne, że ty zrobisz pierwszy krok, a potem już nie będzie strasznie! Zobacz, jaka fajna plac zabaw! Prawda, że super?

I rzeczywiście szybko znalazł wspólny język z chłopakami. Byli odrobinę starsi, było ciekawie i wesoło.
— Patrzcie, Dzikus! Szybciej, łapcie kamienie! Dawaj, dawaj!
Krzysiek złapał kamienie razem z resztą i pobiegł tam, gdzie biegli wszyscy. W głębi podwórka, w kierunku śmietnika, kulał stary, wychudzony pies. Zobaczywszy dzieci, przygarbił się i ruszył w przeciwną stronę. Chłopcy gonili dalej. Zwierzak zniknął w krzakach bzu, rosnących niedaleko klatki, w którejsncja Krzyśka.

— Co on wam zrobił?! — krzyczał do kolegów. — On was nawet nie zaczepił! Po co go dręczycie?!
— O co ci chodzi? To bezpański kundel! Ma wściekliznę czy coś! Wszystkie takie psy są niebezpieczne!
— Ale on was nawet nie tknął! Szuka tylko jedzenia! Nie bijcie go!
— Ty chyba świrowasz?!

Chłopcy odeszli, a Krzysiek stał i nie wiedział, co robić. Łzy płynęły mu po policzkach. Nogi się trzęsły. Skierował się do drzwi klatki, gdy nagle z krzaków wyłoniła się psia głowa. Smutne, uważne oczy. *„A może jednak dziki?”* — przemknęło mu przez myśl. *„Skoczy za chwilę…”* Przyspieszył kroku i zatrzasnął drzwi.

Długo nie mógł się uspokoić. Czekał, aż mama pójdzie do łazienki, napchał kieszenie chlebem, chwycił parę parówek i cicho wyślizgnął się na zewnątrz.
— Dzikus… Dzikus… — szeptał ledwo słyszalnie.

Krzaki zaszemrały, pojawił się psi pysk. Rzucił parówkę, potem drugą, oddał cały chleb. Pies jadł łapczywie, połykając kawał za kawałkiem, zerkał niespokojnie wokoło. Tak zaczęła się ich przyjaźń…

* * *

— Krzychu, kupiłem nam bilety na mecz. Idziesz? — Marek się uśmiechał.
— Nie mam czasu — burknął chłopiec, dąsając się.

I tak za każdym razem. Czy to nowa kolejka elektryczna, wyjście do wesołego miasteczka czy zakazane hamburgery, za które mama miała pretensje do Marka. Krzysiek zawsze był niezadowolony. Nie podoba mu się ten „mamin”… Nie jest jego ojcem… I nie zamierza się z nim zaprzyjaźniać…

— Krysiu — mama się uśmiechnęła — pamiętasz, jak zawsze marzyłeś o babci i dziadku?
— No… — zmarszczył brwi.

— Z Markiem bierzemy urlop, w przyszłym tygodniu jedziemy do nich na wieś! Na dwa tygodnie! Będzie super!
— Nie cieszę się i nigdzie nie jadę. Nie mam czasu.
— Jak to „nie mam czasu”? I czymże to jesteś tak zajęty?
— Niczym! Rozumiesz?! Oni nie są *moi*, tylko… Marka! To jedź z nim! Ja mam tu sprawy! — krzyczał. Nie mógł przecież zostawić Dzikusa. Pies dopiero trochę doszedł do siebie, rany się zagoiły, prawie przestał kuleć… Dwa tygodnie to za długo!

— Słuchaj, Krzysztof, dlaczego odzywasz się do mnie w takim tonie? Co to ma znaczyć?
— O co tu chodzi? — Marek wrócił z pracy i znalazł się w środku kłótni.

KrKrzysiek wybiegł do swojego pokoju i zatrzasnął drzwi, lecz w głębi serca już wiedział, że Dzikus nie będzie musiał zostać sam.