Dziwna dama z czarnym psem

Wszyscy w mieście znali Jadwigę. Małe dzieci bardzo jej się bały, bo rodzice uwielbiali je nią straszyć, kiedy nie chciały iść spać albo były nieposłuszne. Właściwie z tą kobietą wszystko było w porządku, po prostu ubierała się niezwykle, inaczej niż wszyscy i zawsze chodziła z cienkim, długim papierosem w dłoni. Ludzie nie wiedzieli nawet, skąd i kiedy pojawiła się w ich mieście. Miało się wrażenie, że mieszkała tam od zawsze. Nikt jednak nie wiedział, czy gdzieś pracowała, czy ma jakąś rodzinę ani skąd pochodzi.

Mała Jadzia była zwykłą dziewczynką, która dorastała w rodzinie bez ojca. Uwielbiała jeździć na rowerze, biegać boso po polach i zbierać czerwone maki. Pomagała mamie w domu, a zimą siadała w wielkim fotelu i słuchała legend i opowieści babci Stasi. Wychowanie wśród samych kobiet bardzo wpłynęło na losy dorosłej Jadwigi. Brakowało jej męskiej dyscypliny i surowości.

Jadzia jakoś skończyła podstawówkę i pojechała się dalej uczyć do miasta (bo pochodziła z niedużej wsi). Poszła do technikum krawieckiego. Podobała jej się ta szkoła, więc ukończyła ją bez problemu i zaczęła przyjmować pierwsze zamówienia. Tylko Jadzia umiała szyć takie niesamowite sukienki, bluzki i spódnice. Miała dobrą wyobraźnię i mnóstwo pomysłów. Jeden z wpływowych mężczyzn w mieście szybko zauważył jej kreatywność, talent i wyobraźnię.

Grzegorz pochodził z zamożnej rodziny. Kiedy więc skończył dwadzieścia lat, jego ojciec podarował mu małą pracownię. A on zaprosił Jadzię do pracy. Wszystko szło dobrze, Grzegorz osiągał duże zyski i doceniał Jadwigę jako pracownika. Wkrótce zaczął okazywać jej bardziej osobistą sympatię. Początkowo dziewczyna niechętnie odpowiadała na zaloty i piękne bukiety róż, które Grzegorz zostawiał jej na stole. Ale w końcu uległa. Chyba żadna kobieta nie pozostałaby obojętna na takie względy.

Grzegorz zaprosił Jadzię do przytulnej restauracji, zamówił dobre jedzenie i wino. Wieczór dokończyli u niego w domu. Po tym dniu Jadwiga bardzo się zmieniła. Promieniała szczęściem, a z jej oczu biło tyle ciepła i radości, że wystarczyłoby, żeby obdzielić kilka osób. Jadzia musiała przyznać się sama przed sobą, że zakochała się w swoim szefie. Jednak gdzieś do głębin jej duszy wkradł się niepokój i lęk. Nie mogła zrozumieć dlaczego, bo wszystko było w porządku.

Pewnego wiosennego dnia Grzegorz jej się oświadczył. Jadzi wydawało się, że nawet ptaki śpiewały wtedy w szczególny sposób, słońce było tak wysoko, jak latem, a Grzegorz był jeszcze piękniejszy niż zwykle. Dziewczyna była zaślepiona miłością i nic nie mogła na to poradzić.

Po ślubie układało się już nie tak różowo, jak wcześniej. Grzegorz okazał się dość despotycznym i twardym mężczyzną. Jadzia niczym żołnierz wstawała na równe nogi z budzikiem, dokładnie o szóstej, żeby za pół godziny podać mężowi ciepłe śniadanie. Grzegorz nie jadł wszystkiego, jego żona musiała pilnować diety, kupować tylko wybrane produkty, które były zapisane na kartce papieru umieszczonej na drzwiach lodówki.

W mieszkaniu nie mogło być ani brudu, ani bałaganu. Nawet jeżeli wróciła do domu bardzo zmęczona z powodu dużej liczby zamówień, i tak brała się za sprzątanie. Potem szykowała obiad i dbała o dobry nastrój męża.

Dowiedziała się, że jest w ciąży, kiedy była w drugim miesiącu. Nie zwalniało to jej jednak z pracy. Jadzia prosto z pracowni pojechała na porodówkę. Grzegorz był nieugięty – jego żona będzie pracowała do samego końca, bo tak robiła jego matka, babcia i tak dalej.

Kiedy Jadzia urodziła cudownego synka, Grzegorz sucho ich ucałował i podarował żonie bukiet kwiatów. Nie było w nim ciepła, namiętności i tej iskry, która kiedyś rozbłysła między nimi. Mężczyzna nigdy nie pomagał Jadzi przy dziecku, chociaż wciąż na jej głowie były wszystkie prace domowe. Kobieta niesamowicie schudła, bo ciągle była rozdarta między niespokojnym synem a obowiązkami w domu.

Syn Jadwigi i Grzegorza doznał poważnego urazu podczas porodu. Konsekwencje stały się jednak widoczne dopiero kilka miesięcy później. Po badaniu lekarskim Jadzia nie mogła uwierzyć własnym uszom. Grzegorz chodził wtedy jak gradowa chmura. Lekarze powiedzieli, że chłopcu zostało ledwie kilka dni życia. Niestety, mieli rację.

Kiedy Jadzia straciła syna, nie była w stanie już dłużej znosić tego nieznośnego życia małżeńskiego. Nie przynosiło jej szczęścia, lecz przeciwnie, tylko rozczarowanie i ból. Ostatnią kroplą goryczy była zdrada męża. Kiedy dowiedziała się o innej kobiecie, postanowiła rozwieść się z Grzegorzem. Nie spodobała mu się ta decyzja. Mężczyzna tak mocno pobił Jadzię, że trafiła do szpitala.

Po tym wszystkim nikt nie widział już Grzegorza w mieście, a pracownia została sprzedana zupełnie obcym ludziom. Jadwiga wyszła ze szpitala kompletnie odmieniona. Nie, nie była agresywna, tak jak myśleli ludzie. Tamto pobicie po prostu bardzo wpłynęło na jej psychikę.

Teraz Jadwiga chodziła po mieście tylko ze swoim wiernym psem. Czarnym, kudłatym, z dużymi życzliwymi oczami. Ludzie plotkowali, że ​​w mieszkaniu miała kilkanaście innych psów różnych ras. To się potwierdziło, gdy kobieta zmarła. Na stole leżała notatka: „Te psy są znacznie milsze niż ludzie. Dobrze, że się nimi zaopiekowałam, a one odwdzięczyły mi się swoją wiernością. Której ludzie dochować nie potrafią.”