Dziewczyno, co ty tu robisz? Jakie dziecko trzymasz na rękach?

Nie rozpuszczałam mojego syna. Uczył się dobrze, pomagał mi, był grzecznym i wzorowym chłopakiem. Gdy Jacek powiedział mi, że zamierza iść do pracy, byłam roztrzęsiona ze zmartwienia. Kompletnie nie miałam ochoty zostać sama.

A co z Zosią? zagadnęłam go o dziewczynę, z którą się spotykał.
Rozstaliśmy się.

Zaskoczyło mnie to, bo byłam święcie przekonana, że już zaraz będzie ślub. Przecież tak do siebie pasowali! Jasne, byłam smutna, że wszystko tak się zakończyło, ale nie zamierzałam wtykać nosa w ich sprawy.

Syn wyjechał. Kontaktowaliśmy się regularnie. Znalazł pracę, nowych znajomych i co oczywiste nową miłość. Cóż mi pozostało, jak tylko czekać na tę prawdziwą miłość. Zwlekał jednak z przedstawieniem jej mnie. Żeby nie zwariować z samotności, przygarnęłam kota i z przyjemnością się nim zajmowałam.

Któregoś dnia wracałam z pracy i nagle słyszę cichy szept: Dzień dobry!

Patrzę, a w ciemności majaczy sylwetka Zosi. Na rękach trzymała niemowlę.
Dziewczyno, co ty tu robisz? Co to za maleństwo? zapytałam zdumiona.
Możesz mnie oceniać, ale to twoja wnuczka. Bałam się powiedzieć Jackowi o ciąży, bo rozstaliśmy się w kiepskiej atmosferze. Wróciłam do mamy i tam urodziłam. Mama miesiąc temu zmarła, innych bliskich nie mam. Przyszłam do ciebie
I co zamierzasz dalej? dopytywałam ostrożnie.
Chyba będę musiała oddać córeczkę do domu dziecka. Nie mam dachu nad głową. Przyszłam tylko Jeśli coś mi się stanie, możesz odwiedzać wnuczkę, proszę cię.
Nie wygłupiaj się. Wychowamy ją razem. Chodź do mnie.

Tak oto przygarnęłam Zosię i jej córeczkę pod swój dach. Mała była podobna do mojego syna jak dwie krople wody, więc nie miałam wątpliwości że Zofia mówi prawdę. Zosia pomagała mi w domu, ja zarabiałam na życie jakoś się kręciło, nawet całkiem nieźle. I wtedy zadzwonił Jacek, obwieszczając, że już niedługo wróci. Wcale nie chciał zdradzić, czy będzie sam.

Kiedy w końcu Jacek przyjechał, właśnie karmiłam małą dziewczynkę.
O, a kogo my tu mamy takiego uroczego? spytał.
Synu, to twoja córka.
No ładnie. A ja też nie przyjechałem sam odparł Jacek i wniósł do mieszkania kołyskę.
A to kto? dopytałam już całkiem skołowana.
To mój syn. Jego mama zmarła przy porodzie, nie mogłem go zostawić.

Zosia wychyliła się na korytarz i długo patrzyła na Jacka. Rozmawiali potem pół wieczoru na osobności do ich spraw absolutnie się nie wtrącałam. Najważniejsze, że rok później wzięli ślub i oboje dzieciaki wychowywały się razem, otoczone miłością w pełnej rodzinie.

A teraz Jacek buduje duży dom, bo w swoim małym mieszkaniu powoli zaczynał się dusić. Powiem wam tylko w sekrecie, że już niedługo będzie mój trzeci wnuk! No i proszę co za szczęście!