«Dzień dobry, Julio»: poranek, który wszystko zmieniłJednak właśnie wtedy do drzwi zjawiła się nieznajoma z wiadomością, której treść wywróciła jej życie do góry nogami.

Pewnego poranka Jan Kowalski wstał i przytulił się do żony Jadwigi, szepnął jej do ucha:
Dzień dobry, Jadziu. po czym ziewnął i zasnął dalej.

Jadwiga otworzyła oczy, nie chcąc ruszyć się z łóżka. Wstrząsnęła zimny dreszcz strachu, zastanawiając się, co się stało wszystko przecież było w porządku, a jednak

Jan się obudził, przeciągnął i powiedział:
Ula, jakże cię zimno trafiło, aż sen mi zniknął. Wszystko w porządku? Lato na dworze, a ty w kołdrze marzysz. Zaraz zaparzę herbatę.

Bez wahania ruszył do kuchni, nucąc wesołą melodię. Jadwiga leżała jeszcze chwilę, po czym z trudem wstała, udała się umyć. Nogi były jak ołów, w głowie szumiał biały hałas. Być może rzeczywiście potrzebowała herbaty.

Jan poprosił o naleśniki. Jadwiga spojrzała na niego gniewnie:
Rano nazwałaś mnie Jadzią.
Co, kochanie? odpowiedział zaskoczony.
Jan, nie udawaj głupka. Rano nazwałaś mnie Jadzią.
Musiało ci się tylko pomylić, kochanie. Jadziu, Jadziu to tylko senne słowo. Dlaczego jesteś tak zimna i ponura? O, kobiety same sobie wymyślasz problem. Idę do pracy głodny.

Jadwiga wędrowała po domu, próbując się uspokoić, podlewała kwiaty, upiekła naleśniki, szybko się ubrała i pojechała do męża do pracy. Rzeczywiście, chyba pomyłka Jadziu, Jadziu.

Kiedy dotarła do przychodni Jana, czekała tam nowa sekretarka. Jadwiga poczuła się podpuszczona, a w głowie znów powróciły poranne obawy. Sekretarka była młodą, rudą pięknością o kręconych włosach i krągłych kształtach.
Pan Jan jest zajęty i dziś nie przyjmuje. Mogę zapisać cię na przyszły tydzień.
Lepiej zapisz mnie na wizytę, przyda ci się to bardziej wpadło nieoczekiwanie z ust Jadwigi.
Co? Przepraszam? zmarszczyła oczy sekretarka. Kto pani jest?
Jadwiga, żona Jana. Odstąp, bo wchodzą tu różne uliczne lalki.

Nagle głośnik rozległ się głosem Jana:
Jadziu, przynieś mi kawę. Jadziu?

Jadwiga wzruszyła brwi.
Dobrze, zaraz przyniosę.

W gabinecie Jan zobaczył żonę z tacą.
Cóż się stało? zapytał, patrząc na nią.
Oto twoja kawa i naleśniki. Równocześnie otrzymasz wniosek o rozwód, smacznego.
Co się dzieje? wściekł się Jan, jak czarownica na miotle.

W recepcji siedzi twoja czarownica. Dlaczego jej włosy nie są uczesane? Taki solidny dentysta, a taka wulgarna sekretarka to tanio, Janie.
Jadwiga, przestań. Mam dość twoich histerii. Wiesz co? Wyjedę na tydzień na wieś. Poczekaj, aż się uspokoisz, zadzwonię.

Za późno, Janie. Nie wybaczę zdrady. Po prostu powiedz mi, dlaczego? Jadwiga była zdecydowana.

Jan westchnął zmęczony, wziął łyk kawy i zmarszczył brwi.
Varvara odszedła. Jadzia przyszła na jej polecenie.
Od kiedy?
Miesiąc temu. odwrócił wzrok.
Dlaczego nic mi nie powiedziałeś? Zawsze dzieliłeś się nowościami.
Nie spodziewałem się, że Jadzia zostanie. Jest świetna w pracy.
Nie wątpię.
Pracuje! spocił się Jan. Doskonale radzi sobie w pracy!
I nie tylko.
To był przypadek! Nie chciałem!

Nie chciałbym tego, nie zdradziłbym. Zbieram rzeczy i wyprowadzam się.
Dokąd? dopytał Jan, nerwowo. Powiedziałem, że tydzień na wsi, po prostu uspokój się. Nie chcę się rozwodzić!
Ale muszę. Nie mogę słyszeć twojego imienia z ust. Jadzia, twoja ruda sekretarka będzie mi tkwić w oczach. Nie niszcz mnie psychicznie. Pracuję z dziećmi.

Gdzie pójdziesz? Zostań w mieszkaniu.
Po co mi twoje mieszkanie? Mam własny dom.
W tej bezdroży? Stary drewniany dom?
To mój dom. I koniec.

Dom należał do rodziców i wypełniał Jadwigę nostalgią. Chciała płakać, wspomnienia przytłaczały ją, a jedynym zapachem był stęchły. Przyjaciółka Ania, siedząc obok, szemrała:
Nie dasz sobie radę, Jadziu. Wracaj do mieszkania, sprzedaj ten stary dom, weź kredyt. Może wtedy…

Nie patrz na to, już przeszliśmy. Nie dam rady. A ty?
Nie wiem, co bym zrobiła na twoim miejscu.

Jadwiga otworzyła wszystkie okna w domu.
To miejsce naprawdę da się zamieszkać, z czasem. Dom solidny, piętnaście minut do Warszawy. Widziałam, że okolica się rozwija, nowe domy, prawdopodobnie już podłączono media.

To dużo pracy! A teraz muszę mieszkać od razu? Może zostanę trochę dłużej?
Gdzie? W spiżarni?

Sasha wyjechała na wakacje do mojej mamy, więc możesz przebywać w jej pokoju do jesieni.
Pokój nastolatka jest nietykalny, co ty, matko?

Dość tego, odparła Ania. Czujesz zapach? To trawa, lato, dzieciństwo.
Tak, trawa tu wyrośnie, trzeba będzie skosić. Nie dasz sobie rady.

Poradzę sobie. Mogę zamówić ekipę, żeby wyrównała ziemię. Mam trochę oszczędności. Przez pięć lat, odkąd Jan otworzył prywatną przychodnię, żyłam na jego pieniądze. Traktował moją wypłatę jak rozrywkę, mówił, żebym ją odkładała na przyjemności.

Dobry człowiek, westchnęła Ania. Tak myślałam. Ale to ciężkie.

Nie wyobrażasz sobie. Myślałam wyrwać Jadziu zęby, niech Jan potem nowe zrobi. Nie mogę tego zrobić, bo ona jest młoda i zdrowa.

A ty jesteś stara i chora? przekpiła Ania. W czterdziestce życie dopiero się zaczyna.

Jak to wytłumaczyć Polincie? Nie chcę rozmawiać o rozwodzie. Bo ona rzuci studia, przyjedzie się namówić, nie chcę tego.

Rozumie się. Dwadzieścia lat razem, nie żałujesz?
Żałuję jak pszczoła w ulu. Odpocznij.

Jesteś okrutna, zdziwiła się Ania. Myślałam, że będziesz płakać.
Nie będziesz.

To stres.
Może. Dobra. Chcesz mnie wesprzeć? Weź wiadro, pójdziemy po wodę, umyję podłogi, okna, wytraczę kurz.

Lepiej w hotelu. Nie chcesz się zajmować tym domem?
Dlaczego nie? To dom moich rodziców, nie chcę go burzyć ani sprzedawać.

Zatrudnij projektantów i budowlańców, niech wszystko naprawią. To nasz wspólny dom.

Nie chcę tu zostawać.

Nie podzielisz się domem?
Myślę, że Jan zostawi go nam z córką, ma willę na wsi, a Pola zdecyduje. W zasadzie to jej mieszkanie, nie potrzebuję go.

Jan wyremontował willę, lepszy by był dla was. Jest toaleta, woda.

I tu będzie wszystko. Dość narzekań, wsparcia nie dostaję

A studnia?
Nie lubię studni, wolałabym przejść się po okolicy.

Kolumny w miejscu starej studni zniknęły, a przed domem stanął nowoczesny budynek z wysokim płotem.
Nie dziwię się, tyle lat minęło. Patrzcie, jak domy rosną.

Skąd to wzięłaś?
Obchodź dom. Zauważ, że płot jest po trzech stronach, a przy twoim tylko słupki. Pewnie pracują, a właściciel jeszcze nie przyjechał.

Może nie zdążyli jeszcze postawić płotu.

O, patrz, nadjeżdża samochód.
Ty tylko bajki snujesz.

Życie bywa dziwniejsze niż bajki. Patrz, jaki mężczyzna…

Aniu, zamknij się. Mam rozwód i zdradę na myśli, nie mam czasu na facetów.

Dlaczego tu stoisz, jak przyklejona?

Zapytam tego pana, gdzie jest studnia, potrzebuję wody.

Mężczyzna, niewysoki, z rękami w kieszeniach, nie skinął głową. Stał przy swoim samochodzie i milczał. Ania też milczała. W końcu mężczyzna zakrztusił się:
Czego potrzebujesz?

Drewna na ognisko, odpowiedziała Jadwiga.

Czy jesteś właścicielką tego domu? zapytał.

Tak, to ja. Dawniej była tu studnia, potrzebuję wody.

Przykro mi, studni już nie ma. Możesz skorzystać z mojej.

Innych studni nie ma?
Już od dawna nie ma.

Dobrze, pójdę do mojej.

Dlaczego nie poszliśmy od razu?

Nie lubię studni, rozumiesz?

Masz wodę pitną? szepnęła Ania.

Nie, ale weźmiesz się za dom.

Rano Jadwiga obudziła się od piszczenia prosiaka. Przypominało jej dziecięce krzyki, ale w domu nie było zapachu pierogów. Nikt nie wchodził, drzwi nie trzaskały. Łzy wróciły.

Co tu robi ta świnia? krzyknęła, wzywając sąsiada.

Nie bój się, to sąsiad. Przyszedł po mojego Hektora.

Jadwiga w piżamie wyszła na podwórko.

Kogo Hektora? Co to za psikus?

Hektora! zawołał mężczyzna, wkładając rękę w gęstą trawę.

Z zarośli wyłonił się mały, czarny prosiaczek.

Czy to rasowy? spytała Jadwiga.

Nie znam się na prosiakach, ale to nie mój. Zbłądził na mój ogród i zamieszkał w szopie. Nie szukałem go, a tu proszę, przyjechał.

Dlaczego przybył do tej wioski?

Tu natura, czyste powietrze, spokój, miasto w pobliżu. Nie jesteś wsianką?

Skąd wziąłeś takie wnioski?

Po raz trzeci widzę cię w tej wiosce, a twoja łąka jest nieuporządkowana. Poza tym wyglądasz pięknie.

Jadwiga podniosła głos:
Proszę, zostawmy to. Mam rozwód w tygodniu, stres i już nie mam sił. Wychowałam się w miejscu, gdzie każdy miał prosiaczki. Nie patrz tak na moje ręce. Mogę łać sosny, jak chcesz.

Hektor, idźmy, niebezpiecznie tu. Nie podnoś nerwów, proszę. Nie zdążyłem jeszcze postawić płotu, a Hektorowi podoba się trawa.

Nie szkodzę zwierzętom. Do widzenia.

Następnego ranka usłyszała szczekanie psa. Przez cały dzień nic nie zrobiła wędrowała po okolicy, wstąpiła do sklepu, nie zamówiła ekipy do wykopania gruntu. Niech rośnie trawa, pomyślała.

Szczekanie dochodziło pod oknem. Jadwiga wyszła na podwórko i zobaczyła szczeniaka.

Po chwili otworzyły się bramy i przed nią stanął sąsiad w piżamie, z Hektorem przy nodze.
To twój szczeniak? zapytała niecierpliwie.
Skąd wiesz? Nie masz płotu, a zwierzęta wędrują.
Nie chcesz zostawić szczeniaka? W domu potrzebny jest pies. Właśnie jedzie mi dziś do schroniska.

Nigdy nie miałam psa. Rozwiązałeś sprawę z prosiakiem.

Weź więc ten prezent od sąsiada. Nazwij go.

Niech będzie Arcymistrz. Brzmi ładnie.
Nie, nazywam się Arkadiusz, nie chcę psa o tym samym imieniu.
W takim razie niech będzie Burek. Hektor już ma Twoje stopy.

Burek i Hektor? Świetnie! Dziękuję! Jak masz na imię?

Jadwiga.
Piękne imię.

Idę, Jadwiga powiedziała niepewnie, zostając w miejscu.

Nie chciała odejść. Był tam Hektor, Burek i ona sama pełna smutku i wspomnień.

ZW końcu Jadwiga zrozumiała, że prawdziwym domem jest nie mur ani ogród, lecz spokój w sercu, który odnajdzie, gdy odpuści przeszłość i otworzy się na nowe, prostsze szczęścia.