Dziecko byłej jest moim dzieckiem

– Nie wierzę, że tak po prostu wziął i zniknął. Jak ty chciałaś z nim żyć? To jest całkowicie nieodpowiedzialne z twojej strony.

– Krzysiek, posłuchaj mnie. Muszę ci wszystko opowiedzieć.

– W porządku, przepraszam. Już jestem cicho.

– Wiesz, odwrócił się od nas, jak jeszcze byłam na porodówce. Nigdy więcej go nie widziałam. Co prawda, raz zadzwonił i powiedział, że poznał kobietę i że nas potrzebuje. Zostaliśmy z synem sami. Może lepiej, że nie zna ojca – będzie mu łatwiej. Rok temu poznałam mężczyznę, ale zupełnie nie akceptował mojego dziecka – kazał mi wybierać. Oczywiście wybrałam syna, bo jest najważniejszą osobą w moim życiu. Kilka miesięcy temu zaczęły się u mnie bóle głowy. Poszłam na badania – no i wyniki nie są dobre. Zostało mi bardzo mało czasu. Krzysiek, błagam, jesteś jedyną osobą, do której mogę się z tym zwrócić. Rozumiem, że brzmi to bardzo dziwnie, ale – adoptuj Arturka, nie zostawiaj go. Nie może iść do domu dziecka. Proszę, daj mu szansę na szczęśliwą przyszłość.

– Więc chcesz, żebym go zabrał do siebie? Jak ty to sobie wyobrażasz? Wiesz, że adopcja dziecka nie jest taka łatwa, potrzeba dużo czasu, to trochę załatwiania.

– Dowiedziałam się już wszystkiego od znajomego – pomoże ci z dokumentami i zrobi to jak najszybciej.

– Przepraszam cię, ale nie mogę tak od razu ci odpowiedzieć. Widzisz, muszę zapytać moją żonę. I w ogóle – to spadło na mnie jak grom z jasnego nieba. Nie widzieliśmy się od pięciu lat.

– Rozumiem. Nie chcę, żebyś odpowiadał od razu. Zastanów się i zadzwoń do mnie. Proszę cię.

Krzysiek odesłał Olę do domu, a sam zadzwonił do żony i zaprosił ją na kawę. Opowiedział jej wszystko, a ona po prostu odparła:

– Zgodzę się z każdą twoją decyzją. Ale posłuchaj mnie. Wiesz, że wychowałam się w domu dziecka. Mama porzuciła mnie, gdy miałam mniej niż rok, a ojca nigdy nie poznałam. Aż do dorosłości marzyłam o tym, żeby stamtąd wyjść. Jako dziecko miałam nadzieję, że mama wyzdrowieje i zabierze mnie stąd, ale tak się nie stało. W wieku 18 lat szczęśliwie opuściłam mury sierocińca – tam życie nie było za słodkie. Duży pokój z dziesięciorgiem dzieci, mało jedzenia, stare i znoszone ubrania – to i tak drobiazg w porównaniu z brakiem rodzicielskiej miłości. Wiesz, dlaczego nie lubię Bożego Narodzenia? Bo zawsze liczyłam, że wtedy zdarzy się cud, ale on nigdy nie nastąpił. Razem z innymi dziećmi siedzieliśmy w swoich pokojach i słuchaliśmy roześmianych przechodniów, którzy spieszyli się na rodzinne spotkania. Nawet nie chcę tego pamiętać.

Krzysiek siedział i słuchał, ale myślał tylko o jednym:

“Tego chłopca nie można zostawić w takiej biedzie. Obiecam to jego matce. Żal mi dziecka ”.

Dwa tygodnie później Krzysiek i Basia adoptowali Artura i zabrali go do swojego domu. Dziecko miało prawie 2 lata. Jego mama zmarła w niecały miesiąc.

Minęły dwa lata i Basia bardzo przywiązała się do chłopca, a Krzysiek zaczął go traktować jak własnego syna. Chłopiec dorasta szczęśliwy, mądry i wesoły – o tym marzyła jego mama.