DWA LATTE

DWA LATTE.

– Dobry wieczór, pani Tamaro Kazimierzowo! Jak zwykle dwa latte? – zapytałem z uśmiechem, badając wzrokiem pomarszczoną, ale wciąż pełną wdzięku twarz spóźnionej klientki.

– Witaj, Kasiu! Tak, jak zawsze, dwa latte. I bylabyś tak miła, dodaj jeszcze tę rogalik… – Tamara Kazimierzowa oparła laskę o oparcie krzesła, tłumiąc grymas bólu, i z trudem usiadła przy oknie.

– Martwiliśmy się, co mogło panią dziś zatrzymać. Toż to niemal święto, gdy pani przychodzi w sobotę! Wychodziłem nawet przed kawiarnię, wypatrując pani – powiedziałem, rzucając spojrzenie nowej kelnerce.

– Kochanie, to, czego się pewnie obawiacie, w końcu nadejdzie, ale dziś nie był ten dzień. Zwykła sprawa – bankomat połknął kartę! W banku kolejka jak do spowiedzi przed Wielkanocą. Chyba wszystkie emerytki z dzielnicy postanowiły dziś wymieniać dolary! – Żartowała, ale widać było, jak bardzo jest zmęczona.

Jej dłonie, zawsze w czarnych koronkowych rękawiczkach, drżały, a kąciki ust opadły. Lata nie oszczędzają nikogo…

Pracuję jako kierownik w małej kawiarni w sercu szczerego Poznania. To miasto przechowuje więcej tajemnic niż archiwa państwowe, ale o wszystkim po kolei.

Zaczynałem w wieku piętnastu lat, gdy zapragnąłem zarobić na nowy telefon dla matki. Trafiłem tutaj, proponując swoją pomoc. Najpierw myłem podłogi i naczynia, a potem, po szkoleniu, zostałem kelnerem.

Skończyłem szkołę, zacząłem zaocznie studiować psychologię, a ta kawiarnia stała się moją życiową praktyką. Tu ludzie piją kawę, która rozgrzewa dusze i przywołuje wspomnienia ukryte gdzieś w zakamarkach pamięci – tam, gdzie na zawsze osiadły nasze marzenia.

Obserwowanie ludzi to moja pasja. Czytam z ich twarzy nastroje, zapobiegam nieporozumieniom.

Do naszej kawiarni przychodzą rozbawione nastolatki, zakochani patrzący sobie w oczy, eleganckie damy z dystyngowanymi dżentelmenami i młode matki z ciekawskimi dziećmi.

Na samym początku poznałem pewną niezwykłą parę – wysokiego, siwowłosego mężczyznę i kobietę, która walczyła z czasem, by zachować urok. Przychodzili co sobota, bez względu na pogodę. W deszcz, śnieg czy upał – Tamara Kazimierzowa i Bogusław Wojciechowicz szli pod rękę uliczkami Starego Miasta i zatrzymywali się u nas. To był ich rytuał, którego nie przerwałoby prawie nic.

– Zmarzłaś, uparta córko Ewy i, przy okazji, towarzyszko mojego życia? Mówiłem, żebyś wzięła parasol! Nogi mnie bolały od wczoraj, a ty swoje: «Nie będzie padać, nie będzie padać». I kto teraz ma rację? – pytał z udawanym gniewem Bogusław Wojciechowicz, patrząc, jak Tamara Kazimierzowa, z miną królowej, pije kawę, wdzięcznie odstawiając mały palec.

– I co z tego? Nie rozpłynęłam się. Cukru we mnie nie ma! – odcinała się kobieta.

– Zapomniałaś, jak przemoczyłaś nogi jesienią, bo znów nie posłuchałaś? A potem miesiąc leczyłem cię na zapalenie oskrzeli! W naszym wieku trzeba być rozsądniejszą! – krzyczał, choć w jego głosie była czułość.

– Och, Bogusiu, nie marudź jak stary dziadzio. Wszystko będzie dobrze. Zamów mi jeszcze rogalika z cynamonem – są tu przepyszne – mówiła Tamara.

Kiwała głową z godnością, a on, nie spuszczając z niej wzroku, mieszał cukier w filiżance. Potem zamawiał jej kolejny rogalik i patrzył z zachwytem, jak zgrabnie odgryza kawałek, zamyka oczy i nuci pod nosem.

– Uwielbiam patrzeć, jak jesz! – mówił. – To przyjemniejsze niż jeść samemu. I skąd u ciebie tyle miejsca? Zazdroszczę apetytu, bo po operacji ledwie zmuszam się do jedzenia.

Niestety, Bogusława Wojciechowicza już nie ma. Ale Tamara Kazimierzowa wciąż przychodzi – zawsze zamawia dwa latte, pije jedno, a drugie stoi nietknięte. Siedzi przy oknie, miesza cukier i milczy. Potem długo patrzy na ulicę, jakby na kogoś czekała. Czasem płacze, ocierając łzy batystową chusteczką.

Wiem, że w takich chwilach nie powinienem przeszkadzać. Jej wspomnienia należą tylko do niej. Nie da się ich sprzedać ani kupić.

Pewnego dnia zwierzyła mi się ze swojej historii.

Poznali się w bibliotece. Ona, nieśmiała osiemnastolatka, spadła z drabiny, układając książki na półce. On podniósł ją, a ona utonęła w jego oczach.

– Pobraliśmy się po trzech miesiącach – mówiła. – Od razu wiedziałam, że to ten jedyny. Nigdy tego nie żałowałam. Bywało różnie, ale gdy mgła się rozwiewała, widziałam, że wybrałam dobrze. Gdy byłam chora, Boguś sam wkładał mi wełniane skarpety i przynosił herbatę z malinami. Brakuje mi go, Krzysiu. Gdy zamykam oczy, słyszę jego kroki i głos. Straciłam połowę siebie… Ale mam nadzieję, że się zobaczymy. Dopóki to nie nastąpi… muszę żyć dalej.

Właścicielka kawiarni proponowała, by nie płaciła za kawę, ale Tamara Kazimierzowa zawsze odmawiała.

– Za wszystko w życiu trzeba płacić – mówiła.

Teraz, opierając się na lasce, wyszła powoli na ulicę. Patrzę za nią i płaczę. Chciałbym mieć taką wiarę jak ona. Postanowiłem poznać ją lepiej, dowiedzieć się, co daje jej siłę.

Na stoliku zostały dwie filiżanki – jedna pusta, druga pełna.

Dopóki na świecie są tacy ludzie… chce się żyć. I kochać. Mimo wszystko. Kochać.