Druga teściowa…

Druga teściowa

Kiedy Grażyna weszła do mieszkania, od razu zauważyła buty teściowej stojące pośrodku przedpokoju. Stało się jasne, że odpoczywać nie będzie.

Felicja Wiktoria wyszła z kuchni z miną oskarżyciela przy procesie sądowym.

Znowu przy tej nieudolnej babci? zapytała. A dom, mąż, dziecko wszystko to, czyli w porządku. Dobrze, że przyszedłam, bo inaczej siedzielibyście głodni.

Felicjo Wiktorio, Mikołaj wiedział, że dziś się spóźnię. Kolację już przygotowałam, on musi ją tylko podgrzać. Poradziłby sobie sam, nawet bez twojej pomocy odparła Grażyna.

Przez te dziesięć lat małżeństwa z Mikołajem przyzwyczaiła się, że teściowa zawsze ma coś do zarzucenia i prawie nie reaguje na jej słowa, przyjmując je jak radio grające od rana do wieczora.

Na początku było ciężko. Felicja Wiktoria stała się drugą teściową Grażyny. Pierwsza Olga Seweryna była osobą taktowną. Nigdy nie wtrącała się w sprawy syna, nie dawała nieproszonych rad, nie narzucała się.

Jednak gdy potrzebna była pomoc, zawsze była pod ręką. Grażyna pamiętała, jak teściowa nocami trzymała trzymiesięczną Joannę, kiedy ta pomyliła dzień z nocą, jak przychodziła i zabierała wnuczkę na spacer, a potem mówiła:

Nie rób nic teraz, po prostu zdrzemnij się. Łukasz przyjdzie, sam przygotuje kolację.

Kiedy Jola skończyła pięć lat, w fabryce Olekusa doszło do wypadku i Grażyna została wdową.

Olga Seweryna, która straciła jedynego syna, w tym trudnym dla wszystkich momencie nie porzuciła ani synowej, ani wnuczki. Przez pierwsze trzy miesiące po stracie mieszkali razem, wspierając się nawzajem.

Grażyna zaproponowała Olgę, by dalej mieszkała tak samo, lecz Olga wyprowadziła się do własnego mieszkania:

Grażyno, masz dwadzieścia osiem lat. Jesteś młodą kobietą, jeszcze znajdziesz szczęście. Co ja miałabym w twoich stopach się potykać?

Grażyna opuściła Mikołaja po trzech latach. Ale Olgi Seweryny nie zostawiła. Jej rodzice mieszkali daleko, więc pierwsza teściowa stała się jej niemal matką, a Joanna już nie słyszała babci duszy.

Dlatego zachowanie Felicji Wiktorii, która uznała, że ma prawo rozporządzać mieszkaniem synowej jak gospodyni, mocno wstrząsnęło Grażyną.

Po pierwszej wizycie drugiej teściowej poprosiła męża, by wyjaśnił matce, że przychodzi tylko w gościnę i że wizyty trzeba uzgadniać oraz zachowywać się stosownie.

Na słowa Felicji, że chce pomóc i działa z samych dobrych pobudek, Grażyna odpowiedziała:

Mam już nie osiemnaście lat. Choć kiedy wyjechałam do szkoły, byłam całkiem samodzielna.

A po trzech latach małżeństwa i siedmiu latach życia z mężem nie musisz mnie uczyć gotować i sprzątać. Potrafię sama wielu nauczyć.

Przyjdę do ciebie, Felicjo Wiktorio, przejdę po kątach z białą ściereczką zrobię ci rewizora.

Mikołaj, na cześć żony, wspierał ją, a gdy matka czasem plątała brzegi, sam rozwiązywał sprawy.

W sumie Grażyna nauczyła drugą teściową nie wtrącać się w prowadzenie gospodarstwa i wychowanie dzieci. Gdy po roku od drugiego ślubu urodził się syn, Felicja Wiktoria z radami już nie wkraczała. Ale jak bardzo chciała!

Rzecz w tym, że teściowa miała przyjaciółkę, która nieustannie opowiadała Felicji, jak wychowuje żonę młodszego syna.

Oczywiście Felicja chciała podzielić się czymś z przyjaciółką, ale nie miała czym się pochwalić. Miała jednak jedną wadę ciągle wyrażała Grażynie niezadowolenie, że odwiedza Olgę i jej pomaga.

Dobrze by było, gdyby ta staruszka była tylko bliską krewną! Kiedy Jola była mała, Grażyna wysyłała ją latem na wieś do babci i ja się cieszyłam.

Teraz dziewczynka już chodzi do szkoły, a Grażyna wciąż jeździ tam i tam. Minęło już tyle lat! A ona przychodzi dwatrzy razy w tygodniu mówiła do przyjaciółki.

Ostatni rok Grażyna rzeczywiście częściej odwiedzała pierwszą teściową. Felicja nazywała Olgę starą, choć była jedynie siedem lat starsza od niej.

Jednak choroba nie upiększa, a starość nie odmładza, więc Olga Seweryna mocno zachorowała. Grażyna odwiedzała ją zarówno w szpitalu, jak i w domu.

Na obcą osobę wydajesz rodzinne pieniądze zbeształa jej teściowa.

Nie martw się, Felicjo Wiktorio, kiedy Olga zachorowała, sprzedała dom na wsi, więc ma środki na leczenie i nie będzie pożyczać ci pieniędzy odparła synowa.

Gdy Olgi stanie się naprawdę kiepsko, Grażyna zatrudniła opiekunkę i wzięła urlop, aby spędzać pół dnia przy niej, gdy mąż jest w pracy, a syn w szkole.

Jednak nawet takie warunki tylko opóźniły odejście Olgi po pewnym czasie przestała już być.

Wtedy Felicja Wiktoria zainteresowała się sprawą spadku po pierwszej teściowej.

Sprzedała dom, ale za rok nie wydała wszystkich pieniędzy. A jej emerytura była niezła pewnie ma jakieś oszczędności.

Dwupokojowe mieszkanie na pewno przypadnie spadkobiercom rozważała Felicja, ale Grażyna nie zadawała pytań, obawiając się.

Zamiast tego zwróciła się do syna, a jego odpowiedź nie pocieszyła.

Na kogo jest testament? Oczywiście na Joannę jest jej własną wnuczką.

A Świętojań, po co biegała po starej? zdziwiła się matka. To już widzieć będziemy!

Nie przejmuj się mną odparła Grażyna teściowej. Wiedziałam od dawna, że Olga zostawi wszystko Joannie. Sama zawoziłam ją do notariusza rok temu.

Dlaczego kręciłaś się wokół niej, kiedy wiedziałaś, że nic ci nie ucierpi? zapytała zdziwiona Felicja. Niech Joanna się nią opiekuje.

Chciałabym wam wytłumaczyć, ale obawiam się, że nie zrozumiecie odrzekła Grażyna.

W odpowiednim terminie spadek został uregulowany, Joanna otrzymała wszystkie dokumenty na mieszkanie oraz wkład własny.

Ustalono, że dopóki dziewczyna studiuje i mieszka w akademiku, mieszkanie będzie wynajmowane, a pieniądze przelewane na jej konto.

Kiedy Joanna skończy studia, sama zdecyduje, co zrobić: wrócić do rodzinnego miasta i tu się osiedlić, czy pozostać w centrum wojewódzkim. Wtedy sprzeda mieszkanie i kupi nowe.

Usłyszawszy, że mieszkanie będzie wynajmowane, Felicja Wiktoria zaproponowała:

Po co wpuścić obcych? Zniszczą coś jeszcze. Niech na ten czas mieszka Ksenia.

Trzydziestopięcioletnia Ksenia była młodszą córką Felicji i wciąż mieszkała z matką. Była całkiem przyjemna, o ładnej sylwetce, miała wyższe wykształcenie i pracowała. Od czasu do czasu miała romanse, ale małżeństwo nie wchodziło w grę.

Felicja oczywiście bardzo przejmowała się córką.

Dlaczego Ksenia nie ma szczęścia? Grażyna wdowa z dzieckiem udało jej się podkraść mojego Mikołaja! rozmyślała.

Uważała, że gdy córka dostanie własne mieszkanie, będzie mogła wyjść za mąż.

Niech ta mieszkanie należy do Joanny rozmyślała. Za trzycztery lata może się zdarzyć, że Joanna znajdzie w mieście mężczyznę z mieszkaniem, wtedy można namówić ją, by oddała je Ksenii. Ale o tych planach Felicja wolała milczeć.

Jakie było jej rozczarowanie, gdy Joanna odmówiła wpuścić Ksenię do swojego mieszkania!

Nie zapłaci tak, jak inni najemcy powiedziała Joanna. A ja planuję w przyszłości wziąć kredyt hipoteczny. Może przeprowadzę się do stolicy po studiach. Niech więc pieniądze się gromadzą.

Chciwa jesteś, Joanno, cała w sobie skrytykowała Felicja Grażynę. Obie myślicie tylko o sobie. Gdyby Ksenia w tych trzech latach wyszła za mąż, miałaby mieszkanie.

Mamo, masz trzypokojowe. Sprzedaj je, kup jednopokojowe i Ksenii zaproponował Mikołaj.

Ciekawy jesteś, oburzyła się matka. To moje trzypokojowe, nie ma w nim waszych części. Dlaczego miałabym w starość się tłoczyć? Przez całe życie mieszkam w tym mieszkaniu i nie zamierzam się przeprowadzać.

To nie Kola jest ciekawy, a wy wtrąciła się Grażyna. Nie chcecie poświęcić własnego mieszkania dla własnej córki, a na cudze otwieracie usta.

Tak Ksenia została z matką. Joanna wynajmowała swoje mieszkanie, dopóki studiowała, a potem sprzedała je i kupiła nowe w centrum wojewódzkim.

Do stolicy pojechała też, ale tylko na tydzień. Jak mówią, ładniej tam, gdzie nas nie ma.

Co o tym sądzicie? Dajcie znać w komentarzach i zostawcie polubienia.