Dowiedziałam się, że jestem w ciąży i natychmiast postanowiłam sprawić mężowi radość. Otworzyłam drzwi do swojego gabinetu, a tam…

Dziennik 14 czerwca

Czasami mam wrażenie, że żyję w klatce, z której trudno się wydostać. Mój mąż, Adam Zieliński, jest osobą surową i wymagającą. To on decyduje o wszystkim od zakupów, przez remont mieszkania, aż po wybór szkoły dla naszego syna. Rzadko dopuszcza mnie do głosu, nie znosi sprzeciwu. Prawdę mówiąc, wiedziałam, jaki jest, zanim wyszłam za niego, ale o naszym małżeństwie zadecydowali rodzice, bo taka była nasza tradycja w rodzinie.

Jestem ufna i otwarta, więc zaufałam Adamowi, lecz on stopniowo zamienił się w mojego pana nie partnera. Całkiem nas utrzymuje, ale oczekuje, że mam być tylko w domu. Zakazuje mi pracy i wymaga idealnego porządku, smacznych obiadów i domowej atmosfery. Uwielbia, gdy wszystko lśni i jest podane z sercem.

Miłość do niego musiałam potwierdzić narodzinami dziecka. Każda próba kończyła się niepowodzeniem, choć nie miałam problemów zdrowotnych. Odwiedziłam mnóstwo lekarzy, ale nikt nie znalazł przyczyny mojej bezpłodności.

Pogodziłam się już z losem, aż pewnego dnia poczułam się słabo. To był ciężki poranek Adam wychodził do pracy wcześnie i był w złym humorze. Zaczęłam sprzątać, jak zwykle, po jego wyjściu.

Bez większej nadziei zrobiłam test ciążowy to już weszło mi w rutynę. Tym razem zobaczyłam jednak dwie kreski! Byłam tak szczęśliwa, że nie wiedziałam, co robić. Myślałam tylko: „Moje dziecko będzie miało szczęście!” W ekspresowym tempie ubrałam się, by jak najszybciej przekazać Adamowi tę nowinę.

Nie zadzwoniłam do mamy pierwsza powinna dowiedzieć się o tym Adam! Po pięciu minutach siedziałam już w taksówce na ulicach Warszawy, jadąc do jego biura. Chciałam zaskoczyć go, poprosić sekretarkę, by mnie nie zapowiadała Ale jej nie było przy biurku.

Nie spotkałam nikogo po drodze, więc weszłam bezpośrednio do gabinetu Adama. Tam uderzył mnie szok! Na biurku siedziała półnaga sekretarka, a mój mąż był zajęty właśnie nią.

– Przepraszam, że przeszkadzam! wykrzyknęłam i wybiegłam jak najszybciej z jego biura. Po drodze złapałam taksówkę i pojechałam do rodziców. W głębi serca bałam się, że nawet oni nie zrozumieją moich emocji.

Mama rozpłakała się, bo w końcu zaszłam w ciążę, a teraz dziecko zdaje się niepotrzebne Tata był wściekły i nie mógł sobie z tym poradzić.

Jeśli Adam stwierdzi, że zmyślam, nie będę miała dowodu ani świadków. Nie mogę wystąpić o rozwód bez nich czuję się jakbym była w pułapce. Staram się zachować spokój dla dobra dziecka, choć przyszłość wydaje mi się teraz niepewna. Co czeka mnie i moje maleństwo?

Redaktorska rada

Nie każda surowość męża prowadzi do tragedii, ale w takich sytuacjach trudno dawać rady. Jeśli tradycja wynika z religii, młodzi mają pod górkę, by żyć po swojemu. W moim przypadku stałam się zakładniczką własnej rodziny i zasad, których nie wybierałam. Nikt nie wie, jak dalej potoczą się wydarzenia ale jestem pewna, że niczemu nie zawiniłam. To najważniejsze i muszę o tym pamiętać. Najważniejsze, żeby się nie poddawać i nie tracić nadziei!

Czy ktoś z Was miał podobne doświadczenia? Może macie rady albo pomysły, jak wyjść z trudnej sytuacji? Podzielcie się w komentarzach każda wskazówka jest dla mnie na wagę złota.