Dopiero za trzecim razem

**Tylko za trzecim razem**

Ile goryczy trzeba poznać, ile bliskich stracić, by w końcu spotkać prawdziwe szczęście?

Często zastanawia się nad tym Wanda. Ma czterdzieści osiem lat, a wciąż czeka na coś dobrego i wierzy, że nadejdzie. Jej życie nie należało do najłatwiejszych, ale nigdy się nie poddawała. A teraz nieszczęście – stała, patrząc bez mrugania na płomienie pochłaniające ich dom. Iskry strzelały wysoko w nocne niebo, ogień oświetlał zebranych sąsiadów. Na miejscu już pojawiła się straż pożarna.

**Strata wszystkiego**

Strażacy gorączkowo rozwijali węże, w końcu potężny strumień wody starł się z ogniem. Zrobiło się duszno od dymu. Wanda, zasłaniając nos chusteczką, patrzyła z przerażeniem na swoje spalone życie. Spłonęło wszystko – meble, kuchnia, ubrania. Nic nie zdążyli wynieść. Dom, w którym mieszkała z mężem ponad dwadzieścia pięć lat, stał się kupą popiołu.

— Wandziu, chodź do mnie, twój Tadeusz już siedzi u nas na podwórku z moim mężem — ciągnęła ją za rękaw Bronisława, sąsiadka, z którą od lat żyły w zgodzie.

— Siedzi, jak gdyby nigdy nic, choć to przez niego straciliśmy wszystko. Ledwo go obudziłam, inaczej zostałby tam… — cicho mówiła Wanda, a łzy kapały po policzkach. — Boże, Broniu, dopiero teraz zrozumiałam, jak przyrosłam do tego, co tam zostało — machnęła ręką w stronę zgliszcz. — To, co otaczało mnie każdego dnia, zdjęcia, wspomnienia…

— Nic się nie martw, Wandziu, wszystko się jeszcze ułoży. Nie masz nawet pięćdziesiątki, jeszcze jesteś młoda — próbowała ją pocieszyć sąsiadka.

Weszły na podwórko Bronisławy, gdzie siedzieli Tadeusz, mąż Wandy, i Jan, gospodarz. Tadeusz wytrzeźwiał po wczorajszej pijatyce – widocznie pożar dobrze go otrzeźwił.

— A co się właściwie stało? — spytał żonę. — Dlaczego dom się zapalił?

— Dlaczego? Bo zasnąłeś z papierosem. Wypalił ci się pod łóżko, a gdy cię obudziłam, ogień już się rozprzestrzeniał — mówiła przez łzy. — Ile razy cię ostrzegałam? I co mamy? Nic…

Tadeusz siedział przygarbiony, po jego twarzy też płynęły łzy. Patrzył zamglonym wzrokiem w stronę domu, który kiedyś własnoręcznie budował.

— Wandziu, wybacz mi, na Boga żywego. Już nie będę pił. Przy sąsiadach przysięgam — przeżegnał się. — Będziemy musieli zamieszkać u moich rodziców… dom nie najpiękniejszy, ale go naprawimy. Obiecuję.

Jego rodzice dawno odeszli – pili aż do końca, a ich dom stał opuszczony. Wanda i Tadeusz grzebali w zgliszczach, ale niczego wartościowego nie znaleźli. Tadeusz dotrzymał słowa – od tamtego dnia nie wziął do ust alkoholu.

**Pozostały tylko wspomnienia**

Wanda szła ze sklepu i zatrzymała się przy ruinach swojego domu. Napłynęły wspomnienia, usiadła na ocalałej ławce przy furtce. Jak tu żyli z Tadeuszem przez dwadzieścia pięć lat… Pamiętała radość z nowego domu, wybieranie tapet, farb, mebli. W sylwestra Tadeusz przynosił ogromną choinkę pod sufit, wszyscy skakali wokół niej, dekorowali. Ach, jak cieszyły się córki! A pierwszego stycznia biegły sprawdzać, co przyniósł Mikołaj.

— Ile dziecięcych sekretów i śmiechu kryły te ściany — myślała Wanda. — A ile moich łez? Stąd córki biegły do szkoły, a potem odfrunęły w dorosłość.

**Nie potrafili ułożyć sobie życia**

Miała dwie córki z pierwszego małżeństwa. Wyszła za mąż młodo, za Romka, gdy jeszcze nie znała życia. Okazało się, że zupełnie do siebie nie pasowali — nie potrafili zbudować wspólnego życia. Był niedojrzały, nie nacieszył się wolnością. A ona zaszła w ciążę, siedziała w domu, gdy on się włóczył. Urodziła dwie dziewczynki, ciągle wierząc, że się zmieni. Mieszkali w mieście powiatowym, gdzie Roman hulał, a ona nikogo nie znała.

— Jakby się zmienił — powiedziała głośno, nie zauważając nawet, że mówi sama do siebie. — Nie posłuchałam matki, a ona miała rację.

Roman miał motor. Pewnego wieczora wracali z rodziców, córki były u teściowej. Mieli wypadek – Roman zginął na miejscu, a ona długo leżała w szpitalu. Widocznie miał ją w opiece silny anioł – wyzdrowiała, dzieci nie zostały sierotami.

Były to lata dziewięćdziesiąte. Wandę zwolniono z pracy, więc wróciła z dziećmi do matki na wieś. Niedaleko mieszkał Tadeusz – z rodzicami, którzy często pili, czasem i on z nimi.

Gdy pewnego dnia zobaczył Wandę z córkami, od razu się zakochał. Była zgrabna, urodziwa. Podszedł i zaproponował spacer.

— Wandziu, chodź, pogadamy, mam ci wiele do powiedzenia — spotkał ją pewnego dnia po pracy.

Spacerowali, rozmawiali, ale niedługo.

— Wyjdź za mnie. Bardzo cię kocham, a twoje córki będę traktował jak swoje — oświadczył się. — Buduję już dla nas dom.

Zgodziła się. Wiedziała, że go nie kocha, ale chciała mieć dom i by dzieci wychowywały się w pełnej rodzinie. Tadeusz był pracowity, kochał ją i dziewczynki. Tylko rodzice ciągnęli go do alkoholu. Czasem nie potrafił odmówić, aż w końcu sam się uzależnił. Może w ten sposób zagłuszał gorycz, widząc, że Wanda go nie kocha.

— Za co mi się tak nie wiedzie? — myślała, siedząc na ławce. — Kiedy w końcu będę szczęśliwa? Jedno mnie cieszy – córki wyrosły na dobre ludzi.

**I znowu nieszczęście**

Ale to nie był koniec cierpień. Tadeusz wyremontował dom rodziców, nie pił – jakby olśnienie na niego spadło. Minęło niewiele czasu od pożaru, zaczęli układać życie od nowa. Cieszyła się, że mąż jest trzeźwy. Aż pewnego dnia dostał udaru. Niedługo potem Wanda go pochowała.

Nastały szare dni – praca, dom. Świętem były tylko przyjazdy dzieci i wnuków.

Pewnego razu przed świętami Wanda pojechała do miasta po zakupy. Chciała kupić prezenty i jedzenie. Z ciężkimi torbami szła na przystanek, gdy nagle zauważyła taksówkę. Weszła do środka. Kierowca, przystojny i rozmowny, przedstawił się jako Marek. GdyWanda spojrzała na wizytówkę w dłoni i uśmiechnęła się do siebie, czując, że może w końcu los się do niej uśmiechnął.