Dobrze się urządziła

Aniu, pamiętasz, że w niedzielę mamy iść na urodziny do mojej mamy? zapytał mąż podczas śniadania.

Jak tu zapomnieć Już cały tydzień Maciek mi o tym truje głowę, a teściowa dzwoniła cztery razy z przypomnieniem Jakby się dało o tym nie pamiętać… przemknęło mi przez głowę, ale tylko uśmiechnęłam się i powiedziałam:

Pamiętam, Maćku, pamiętam westchnąłem ledwo zauważalnie. Ostatnie wizyty u teściowej stały się dla Ani istną katorgą. Władysława miała wiecznie skwaszoną minę i Anka nie bardzo rozumiała, czym teściowej zawiniła. Męża kocha, dzieci urodziła, dom ogarnięty no widocznie każdemu nie dogodzisz…

Z Maćkiem poznaliśmy się całkiem współcześnie przez internet. W jakiejś grupie o zdrowym odżywianiu na Facebooku. Ania kupowała tam witaminy, Maciek batony białkowe. Zaczęliśmy rozmowę, potem on lajkował jej zdjęcia i jakoś poszło dalej Po siedmiu miesiącach się pobraliśmy.

Ania, będę super tatą, przysięgam! I chciałbym mieć dużą rodzinę. Czwórka dzieci dwóch chłopaków i dwie dziewczynki. Jedynak wyrasta na egoistę, a rodzeństwo daje siłę i charakter!
Przestań zaśmiała się Anka. Ty też jesteś jedynakiem, a egoistą bym cię nie nazwała
Ja to w ogóle jestem wyjątkowy puścił mi oko i cmoknął w policzek.

Mamy Maćka, Władysławy, bałam się przed pierwszym spotkaniem. Ostra jak szkolna polonistka, minę miała surową. Przy stole pytała o moje korzenie, studia. Gdy usłyszała, że nie jestem z Warszawy, ani z dużego miasta, tylko z Torunia, no i mama sama wychowuje troje dzieci w ciasnym mieszkaniu, widocznie jej mina się pogorszyła i już na reszcie obiadu wpatrywała się ponuro w talerz

Ślub wzięliśmy w znanej warszawskiej restauracji. Moja mama i rodzeństwo przyjechali z Torunia. Młodzi, głośni i weseli byliśmy. Szczęście aż biło od nas nie mogliśmy się rozstać, jak para zakochanych gołąbków

Dwa miesiące po ślubie podzieliliśmy się z rodziną radosną nowiną wkrótce oczekujemy dziecka. Maciek był wniebowzięty. Moje rodzeństwo zaraz zarzuciło nas życzeniami, mama się popłakała przez telefon. Ale Władysława zamiast się cieszyć, westchnęła i zacisnęła wąskie usta.

Co się tak spieszycie? Bawcie się jeszcze, przeżyjcie coś razem. Sami jeszcze z was dzieciaki
Mamciu, no przecież będziesz babcią! Nie cieszysz się? To szczęście! Maciek promieniał, wirując z matką po pokoju, a ona się tylko zniecierpliwiona odganiała.

W odpowiednim czasie urodziła nam się śliczna i zdrowa córeczka, bardzo podobna do Ani. Maciek szalał ze szczęścia, a Anka cała zanurzyła się w macierzyństwie i urządzaniu mieszkania. Maciek zarabiał porządnie, stać nas było na pomoc do domu, jak się czegoś nie ogarnęło, ale Ania wolała wszystko robić sama. Doskonała mama, świetna gospodyni. Maciek działał razem z nią spacerował z córką, karmił, nawet pieluchy zmieniał bez szemrania.

A w dzień pierwszych urodzin naszej Jagódki dowiedzieliśmy się, że będzie nas jeszcze więcej. Maciek marzył o synu i to marzenie mu się spełniło po dziewięciu miesiącach Ania urodziła Jędrusia.

Z dwójką dzieci było trudniej i wtedy sprowadziliśmy pomoc domową, żeby Anka skupiła się na dzieciach. Była szczęśliwa, wszystko jej odpowiadało. Maćka uwielbiała, dzieci kochał nad życie, a on zapewnił nam dostatek i stabilizację. Czego chcieć więcej? Ale wiadomo, zawsze się znajdzie ta łyżka dziegciu w beczce miodu. Tu tą łyżką była teściowa Władysława.

Maciek, co twoja mama do mnie ma? Nawet wnuków nie przytula. O co jej chodzi, czemu mnie nie lubi?
Anka, przestań o niej myśleć. Zawsze była z charakterkiem, swój świat ma, może my nie do końca się w nim mieszczymy przytulił mnie i pocałował. Najważniejsze, że ja cię kocham ponad wszystko.

Dzieci rosły, firma Maćka się rozwijała, było cudnie. Ania wielokrotnie dziękowała losowi, że kiedyś zdecydowała się spotkać obcego faceta z internetu Teraz ten facet to jej rodzina. Najbliższy człowiek.

Pewnego dnia postanowiliśmy pójść razem do teatru, zostawiając dzieci pod opieką niani. Anka uwielbiała przedstawienia, teatr to była jej pasja. Wygodnie usadowiona, z elegancką lornetką teatralną, myślała już o spektaklu, aż nagle poczuła się bardzo źle

Maciek, robi mi się niedobrze To chyba po tej sałatce z baru. Jakaś dziwna była w smaku

Próbowała się uspokoić, łapała powietrze, piła wodę, ale nie było lepiej. Z żalem opuścili salę i pojechali do domu. W domu Anka odpoczęła, poczuła się lepiej Po godzinie postanowiła zrobić test ciążowy. Tak na wszelki wypadek. Wynik? Dwie kreski!

Anka! To cudownie! Trójka! Trójka dzieci, tak jak zawsze marzyłem! Maciek podniósł ją z radości z ziemi i wirował z nią po salonie.
Fajnie, ale nie za szybko? Jędrek i Jagódka jeszcze tacy mali zamyśliła się Ania.
Szybko? Nasze dzieci, Anka! Poradzimy sobie, zobaczysz! O, akurat na urodziny mamy ogłosimy news prezent z bonusem.

Nie sądzę, żeby się ucieszyła teściowa. I tak patrzy krzywo, to teraz dopiero powie swoje Jak nie, że jesteśmy jak króliki, to coś gorszego wymyśli przeszło przez głowę Ani, ale powiedziała tylko zobaczymy i uśmiechnęła się do Maćka.

W słoneczną niedzielę całą rodziną pojechaliśmy do mamy na urodziny. Po drodze kupiliśmy kwiaty i najlepszy tort w cukierni. Choć spóźnieni o pół godziny, dotarliśmy do mieszkania Władysławy.

Przywitała nas w drzwiach, pachnąca jak francuska perfumeria, kokieteryjnie uśmiechnięta. Rozczuliła syna, synową i wnuki, zaprosiła do stołu.

Goście już byli, bardziej weseli od wcześniejszego toastu. Na dzień dobry musieliśmy wypić kara za spóźnienie i wznosić toast dla jubilatki. Maciek przejął pałeczkę i z uśmiechem podniósł kieliszek:

Nasza kochana mamo i babciu! Życzymy Ci zdrowia, szczęścia, radości! Obiecujemy Ci dawać powody do dumy. A teraz prezent i niespodzianka! podał jej eleganckie pudełko z bransoletką wysadzaną brylantami i dorzucił biały kopertę. Ucałował ją, usiadł i śledził jej reakcję.

Nie kazała na siebie długo czekać.

Władysława najpierw pogładziła delikatnie pudełeczko, otworzyła, zachwyciła się i odłożyła na stół. Potem z ciekawością otworzyła kopertę, wyjęła test ciążowy i naraz jej twarz zrzedła. Odrzuciła go na stół z niesmakiem i zwróciła się do Ani:

To jest ten twój podarunek, rozumiem? Nic więcej dać nie możesz? Tylko te dzieci ci dobrze wychodzą, jak kotka Serio ci się nie znudziło chodzić grubo w ciąży? Co za życie Dobrze się urządziłaś. Siedzisz w domu, dzieci rodzisz, a mój syn zapieprza i całą waszą gromadkę utrzymuje. Pomoc domowa, niania, raj! Pasożyt, jak nic syknęła z zawistną złością.

W pokoju zapanowała ponura cisza. Wszyscy uporczywie patrzyli w talerze, udając, że nic się nie dzieje, chociaż po kątach patrzyli ukradkiem.

Maciek zbladł, jakby mu krew odpłynęła z twarzy. Zadrżały mu wargi, gdy zwrócił się do matki:

Co ty wygadujesz, mamo? Nie wierzę, że słyszę to od ciebie Myślałem, że mnie kochasz swojego jedynego syna. Nikogo nie kochasz, tylko siebie…

Wstał od stołu, Anka również się podniosła, ledwo powstrzymując łzy. Pospiesznie ubraliśmy dzieci i wyszliśmy. Teściowa nawet na nas nie spojrzała, a zaskoczeni goście dalej milczeli.

W drodze do domu Anka płakała bezgłośnie, żeby nie przestraszyć dzieci. Łzy leciały jej ciurkiem po policzkach. Maciek zerkał na nią, ciężko wzdychając. Widać było, jak bardzo go to boli.

Resztę dnia spędziliśmy w milczeniu. Wieczorem, gdy dzieci zasnęły, usiedliśmy przy herbacie w kuchni, żeby to jakoś przegadać i poukładać

Wiesz co, Anka? Przemyślałem to sobie To nie twoja wina. Spojrzała na niego bez zrozumienia. Tak, Aniu. Gdybyś była Marysią, Zosią czy Haliną i tak znalazłaby powód, żeby ci dokuczyć. Jak nie dzieci, to pierogi czy kurz na podłodze. Po prostu mnie zaborczo kocha. I zżera ją zazdrość. Ja wychowałem się bez ojca, który nawet alimentów nie płacił, ona zapracowana, a teraz ty wszystko masz, ja przy tobie, dzieci, dom jak z obrazka Zwykła ludzka zazdrość. A ciebie proszę wybacz jej w duchu i bądź ponad to. Tylko wybacz, możesz a co będzie dalej, czas pokaże

Jeszcze długo posiedzieliśmy wtuleni przy ciepłej lampce, myśląc każdy o swoim. Maciek rozważał, jak mało znał własną matkę, a ja czy kiedykolwiek będę mogła ją pokochać, choć wybaczę. Przynajmniej na razie nie chcę jej widzieć. A później zobaczymy.

Mieliśmy swoje żale i swoje przemyślenia, ale jedno było pewne: kochaliśmy się i mieliśmy nasze dzieci. A to najważniejsze.