Dobra żona – prawdziwa bohaterka codzienności

Dobra kobieta.

Dobra kobieta. Co byśmy bez niej zrobili?
A ty jej tylko dwa tysiące złotych miesięcznie płacisz.
Heleno, przecież przepisaliśmy na nią mieszkanie…

*

Pamiętam, jak dziadek Mikołaj podniósł się z łóżka i powoli przeszedł do sąsiedniego pokoju. W świetle nocnej lampki spoglądał na żonę swoimi już zamglonymi oczami.

Usiadł koło niej, nasłuchiwał. Wydaje się, że wszystko w porządku.

Podniósł się i powlókł do kuchni. Otworzył kefir, potem poszedł do łazienki, a potem wrócił do swojego pokoju.

Położył się na łóżku. Sen nie nadchodził.

Nam z Heleną już po dziewięćdziesiąt lat. Ile przeżyliśmy? Niedługo i do Pana Boga pójdziemy, a obok już nikogo nie ma.

Córki, Natalki, zabrakło, nie dożyła nawet sześćdziesiątki.

Maksym już też od dawna nie żyje. Lubił się bawić… Jest wnuczka, Oksana, ale ona w Niemczech, mówi się, że już dwadzieścia lat mieszka w Berlinie. O dziadkach nie pamięta. Pewnie ma już swoje dorosłe dzieci…

Nie zauważył, jak sen go zmorzył.

Obudził go dotyk ciepłej dłoni.

Mikołaju, wszystko dobrze? zabrzmiał cichy głos.

Otworzył oczy. Nad nim pochylała się żona.

Co się stało, Heleno?

Leżysz i się nie ruszasz, to przyszłam zobaczyć.

Jeszcze żyję! Idź spać!

Odezwały się powolne kroki. Z kuchni rozległ się klik wyłącznika.

Helena wypiła wodę, poszła do łazienki i wróciła do swojego pokoju. Położyła się na łóżku.

No właśnie, kiedyś się obudzę, a jego już nie będzie. Co wtedy zrobię? A może ja pierwsza odejdę.

Mikołaj już nawet stypę zamówił. Nigdy bym nie pomyślała, że można to załatwić z wyprzedzeniem. Z drugiej strony dobrze. Kto by to za nas zrobił?

Wnuczka o nas zapomniała zupełnie. Tylko sąsiadka Iwanka przychodzi. Ma klucze do mieszkania. Dziadek daje jej po tysiącu złotych z naszej emerytury, a ona przynosi zakupy, doradza co i jak. Gdzie nam te pieniądze wydawać? Po schodach z czwartego piętra już sami nie schodzimy.

Mikołaj otworzył oczy. Przez okno zaglądało słońce. Wyszedł na balkon, spojrzał na zieloną czereśnię. Uśmiech rozjaśnił jego twarz.

Dożyliśmy do lata!

Poszedł do żony, która zamyślona siedziała na łóżku.

Helenko, wystarczy tych smutków! Chodź, coś ci pokażę.

Oj, nie mam już sił! westchnęła staruszka, z trudem wstając. Co znowu wymyśliłeś?

Chodź, zobacz!

Podtrzymując ją za ramiona, doprowadził ją do balkonu.

Spójrz, jaka zielona czereśnia! A ty mówiłaś, że lata nie doczekamy. Doczekaliśmy się!

Rzeczywiście! I słoneczko świeci tak pięknie.

Usiedli razem na ławce na balkonie.

Pamiętasz, jak pierwszy raz zaprosiłem cię do kina? To jeszcze w szkole było. Wtedy też czereśnia zazieleniła się na wiosnę.

Jakżebym nie pamiętała? Ile to już lat…

Siedemdziesiąt z górą… Siedemdziesiąt pięć.

Długo siedzieli i wspominając młodość. Na starość wszystko się zapomina czasem, nawet co wczoraj robiłeś, ale młodość nigdy się z głowy nie ulotni.

Rozgadaliśmy się! podniosła się żona. A jeszcze nie śniadaliśmy.

Heleno, zrób dobrą herbatę! Już mam dość tej ziołowej.

Przecież nie możemy.

Chociaż słabą i po łyżeczce cukru dodaj.

Mikołaj pił tę słabiutką herbatę, popijając nią mała kanapeczkę z serem i wspominał czasy, kiedy na śniadanie był mocny, słodki napar, a do niego bułeczki lub naleśniki.

Zajrzała sąsiadka. Uśmiechnęła się życzliwie.

Jak się macie?

Co my, dziewięćdziesięciolatkowie, możemy mieć? zażartował dziadek.

Jak żartujesz, to dobrze. Kupić wam coś?

Iwanko, kup mięsa! poprosił Mikołaj.

Przecież wam nie wolno.

Kurczaka można.

To kupię i ugotuję wam rosół z makaronem!

Sąsiadka pozmywała, posprzątała i wyszła.

Heleno, chodź jeszcze na balkon zaproponował Mikołaj. Pogrzewać się na słonku.

Chodźmy!

Przyszła Iwanka, wyszła na balkon.

Zatęskniliście za słońcem?

Dobrze nam tu, Iwanko! uśmiechała się Helena.

To zaraz przyniosę wam kaszę. A potem zrobię rosół na obiad.

Dobra kobieta, spojrzał za nią Mikołaj. Co byśmy bez niej zrobili?

A ty jej tylko dwa tysiące miesięcznie płacisz.

Przecież mieszkanie na nią przepisaliśmy.

Ona o tym nie wie.

Siedzieli na balkonie do obiadu. Na obiad był rosół z kurczaka, z makaronem, mięskiem i ziemniaczkiem.

Zawsze taki gotowałam Natalce i Maksiowi, jak byli mali westchnęła Helena.

A teraz obcy ludzie nam gotują ciężko westchnął Mikołaj.

Może, Mikołaju, taka nasza dola. Zostaniemy, to nikt nawet nie zapłacze.

Już, Heleno, nie smućmy się. Odpocznijmy teraz trochę!

Mikołaju, nie na darmo mówią:
Stary jak dziecko.

Tak u nas wszystko jak u dzieci przetarty rosół, drzemka po obiedzie, podwieczorek.

Mikołaj trochę się przespał, ale spać już mu się nie chciało. Wyszedł do kuchni, na stole stały dwie szklanki soku, przygotowane przez Iwankę.

Wziął obydwie i ostrożnie zaniósł do pokoju żony, która siedziała zamyślona przy oknie.

Co ci, Helenko, znowu smutno? uśmiechnął się.

Wzięła łyk soku.

Też spać nie możesz?

Pogoda taka…

Od rana źle się czuję smutno pokiwała głową Helena. Czuję, że mało mi już zostało. Pochowaj mnie, dobrze?

Heleno, co ty mówisz. Jak ja będę bez ciebie żył?

Ktoś z nas musi być pierwszy.

Już, już, chodźmy na balkon!

Siedzieli tam do wieczora. Iwanka zrobiła serniczki, zjedli, potem oglądali jak co wieczór telewizję. Nowe filmy już do nich nie trafiały, dlatego najchętniej wybierali dawne komedie i bajki.

Tego wieczoru obejrzeli tylko jedną bajkę. Helena podniosła się z kanapy.

Idę spać, zmęczona dzisiaj jestem.

To i ja pójdę.

Daj, popatrzę na ciebie dobrze! poprosiła nagle.

A po co?

Po prostu popatrzę.

Długo patrzyli na siebie, pewnie wspominając młodość, gdy wszystko było jeszcze przed nimi.

Chodź, zaprowadzę cię do łóżka.

Helena wzięła męża pod rękę. Powoli poszli do jej pokoju.

Okrył ją starannie kołdrą i wrócił do swojej sypialni.

Ciężko mu było na sercu, nie mógł zasnąć.

Wydawało mu się, że nie spał wcale, ale zegar pokazywał drugą w nocy. Wstał, przeszedł do pokoju żony.

Leżała z otwartymi oczami.

Heleno! Złapał ją za rękę. Heleno, co ci! Hel-e-no!

Nagle i jemu zabrakło tchu. Doszedł do swojej sypialni, wyjął gotowe papiery umowę i testament, położył na stole.

Wrócił do żony. Długo wpatrywał się w jej twarz. Potem położył się obok i zamknął oczy.

Zobaczył Helenę, młodą i śliczną, jak siedemdziesiąt pięć lat temu. Szedł do niej, gdzieś ku światłu, które majaczyło w oddali. Dogonił ją i ujął za rękę.

Rano Iwanka weszła do sypialni. Leżeli obok siebie. Na ich twarzach zastygły jednakowe, radosne uśmiechy.

W końcu sąsiadka zadzwoniła po pogotowie.

Lekarz patrząc na nich tylko pokręcił głową.

Odeszli razem. Pewnie bardzo się kochali…

Ich zabrano. A Iwanka usiadła bez sił przy stole i wtedy zauważyła papiery oraz testament wystawiony na jej nazwisko.

Ukryła twarz w dłoniach i zapłakała…