– Dobra kobieta, co byśmy bez niej zrobili? – A ty jej tylko dwa tysiące miesięcznie płacisz. – Hele…

Dobra kobieta. Co byśmy bez niej zrobili?
A ty jej tylko dwa tysiące złotych miesięcznie płacisz.
Zosiu, przecież na nią mieszkanie przepisaliśmy.

Tadeusz podniósł się z łóżka i powoli ruszył do sąsiedniego pokoju. W świetle nocnej lampki, przymrużonymi oczami spojrzał na swoją żonę.

Usiadł obok niej, nasłuchiwał. Chyba wszystko w porządku.

Wstał i powoli powlókł się do kuchni. Otworzył kefir, poszedł do łazienki. A potem wrócił do swojego pokoju.

Położył się na łóżku. Nie mógł zasnąć:

Oboje z Zosią mamy po dziewięćdziesiąt lat. Ile to już życia za nami? Niedługo i do Boga, a obok nikogo nie ma.

Córki, Jadzi, już nie ma, nie dożyła nawet sześćdziesiątki.

Jarka też brak. Lubił imprezować Wnuczka Ola ta już dwadzieścia lat siedzi w Niemczech. O dziadku i babci nawet nie wspomina. Pewnie jej dzieci są już duże

Nie zauważył, kiedy zasnął.

Obudził się, gdy poczuł dotyk dłoni:

Tadziku, wszystko w porządku? usłyszał cichy głos.

Otworzył oczy. Nad nim pochylała się żona.

Co się stało, Zosiu?

Leżysz i się nie ruszasz.

Jeszcze żyję! Idź spać!

Zabrzmiały szurające kroki. Kliknął włącznik światła w kuchni.

Zofia Janina napiła się wody, poszła do łazienki i skierowała do swojego pokoju. Położyła się na łóżku:

No tak, któregoś ranka się obudzę, a jego już nie będzie. Co wtedy zrobię? A może to ja wcześniej odejdę.

Tadeusz już nawet pogrzeb zamówił. Nigdy bym nie pomyślała, że można to załatwić z wyprzedzeniem. Ale z drugiej strony dobrze. Kto by to dla nas zrobił?

Wnuczka o nas całkiem zapomniała. Sąsiadka Iwonka tylko odwiedza. Ma klucz do naszego mieszkania. Dziadek daje jej po tysiącu z naszej emerytury. Raz chleb, raz coś innego kupi, co trzeba. Po co nam pieniądze? Sami z czwartego piętra już nie schodzimy.

Tadeusz Janusz spojrzał w okno. Słońce zaglądało do pokoju. Wyszedł na balkon i zobaczył zieloną koronę bzu. Na twarzy pojawił się uśmiech:

No i doczekaliśmy lata!

Poszedł sprawdzić, co u żony. Ta siedziała zamyślona na łóżku.

Zosiu, nie smuć się! Chodź, coś Ci pokażę.

Oj, nie mam już siły! staruszka ledwo wstała. Co ty wymyśliłeś?

No chodź, chodź!

Podtrzymując ją za ramiona, doprowadził żonę do balkonu.

Spójrz, bez już zielony! A mówiłaś, że lata nie doczekamy. Doczekaliśmy!

Faktycznie! I słońce świeci.

Usiedli na ławeczce na balkonie.

Pamiętasz, jak pierwszy raz zaprosiłem Cię do kina? To jeszcze w szkole było. Wtedy też bez zaczynał się zielenić.

Takie rzeczy się nie zapomina. Ile lat minęło?

Siedemdziesiąt z hakiem… Siedemdziesiąt pięć.

Siedzieli długo, wspominali młodość. Na starość wiele się zapomina czasem nawet, co się wczoraj robiło. Ale młodość nigdy nie wychodzi z pamięci.

Zagalopowaliśmy się! podniosła się żona. A śniadania jeszcze nie było.

Zosiu, zaparz dobrą herbatę! Mam już dość tej ziołowej brei.

Przecież nam nie wolno!

Niech będzie słaba, ale chociaż po łyżeczce cukru daj.

Tadeusz pił bladą herbatę, zagryzając małą kanapką z serem, i wspominał czasy, gdy śniadanie było mocne i słodkie jeszcze z drożdżówkami albo plackami.

Przyszła sąsiadka. Uśmiechnęła się:

Jak tam u was?

A co może się dziać u dziewięćdziesięciolatków? zażartował dziadek.

Jeśli żartujesz, to wszystko w normie. Co wam kupić?

Iwonka, kup mięso! poprosił Tadeusz.

No przecież wam nie wolno.

Kurczaka można.

Dobrze, kupię. Ugotuję rosół z makaronem!

Sąsiadka posprzątała ze stołu, umyła naczynia i wyszła.

Zosiu, chodźmy na balkon zaproponował mąż. Trochę się pogrzejemy.

Chodźmy!

Przyszła Iwonka. Wyszła na balkon.

Stęskniliście się za słoneczkiem?

Dobrze tu, Iwonko! uśmiechnęła się Zofia Janina.

Zaraz wam przyniosę tu kaszę. Potem zacznę gotować zupę na obiad.

Dobra kobieta rzucił Tadeusz z wdzięcznością, patrząc za sąsiadką. Co byśmy bez niej zrobili?

A płacisz jej tylko dwa tysiące miesięcznie.

Zosiu, mieszkanie jej przepisaliśmy.

Ale ona o tym nie wie.

Tak przesiedzieli na balkonie do obiadu. Na obiad był rosół z kurczakiem, z kawałkami mięsa i rozgotowanymi ziemniakami.

Zawsze taki gotowałam Jadzi i Jarkowi, gdy byli mali wspominała Zofia Janina.

A nam na starość obcy ludzie gotują westchnął ciężko mąż.

Tadziku, widocznie taka nasza dola. Odejdziesz ty czy ja, nikt nawet nie zapłacze.

Już, Zosiu, nie smućmy się. Chodź, prześpimy się trochę!

Mówią, że starość jak dzieciństwo: miękki rosół, drzemka, podwieczorek.

Tadeusz trochę się zdrzemnął, ale nie mógł spać dłużej. Pogoda się zmieniała? Poszedł do kuchni. Na stole stały dwie szklanki z sokiem, przygotowane przez Iwonkę.

Wziął je ostrożnie i zaniósł do żony. Ta siedziała na łóżku i patrzyła zamyślona przez okno:

Zosiu, co tak smutno? uśmiechnął się mąż. Na zdrowie!

Wzięła łyk:

Też nie możesz spać?

Pogoda taka dziś…

Od rana się źle czuję pokręciła głową żona. Czuję, że niewiele mi już zostało. Pochowaj mnie po ludzku.

Nie gadaj, Zosiu. Jak ja bez ciebie żyć będę?

Ktoś z nas będzie pierwszy…

Już dość tych rozmów! Idziemy na balkon!

Przesiadywali tam do wieczora. Iwonka przyniosła twarożkowe placuszki. Zjedli i usiedli przed telewizorem. Co wieczór oglądali coś przed snem. Nowe filmy ich nużyły, więc zostawali przy starych komediach i kreskówkach.

Tego wieczoru obejrzeli tylko jedną bajkę. Zofia Janina wstała:

Idę spać. Coś jestem zmęczona.

To i ja pójdę.

Daj, popatrzę na ciebie jeszcze raz! poprosiła żona.

Po co?

Po prostu chcę popatrzeć.

Patrzyli na siebie długo, może przypominali sobie młode lata i to, co już dawno za nimi.

Chodź, odprowadzę cię do łóżka.

Zofia Janina wzięła męża pod rękę i powoli poszli.

Tadeusz troskliwie przykrył żonę kołdrą i udał się do swojego pokoju.

Bardzo mu było ciężko na sercu. Nie mógł zasnąć długo.

Wydawało mu się, że wcale nie spał. Ale elektroniczny zegar pokazywał drugą w nocy. Wstał i poszedł do żony.

Leżała z otwartymi oczami:

Zosiu!

Ujął ją za rękę.

Zosiu, co ci jest! Zo-siu!

Nagle sam poczuł, jakby brakowało mu oddechu. Wrócił do swojego pokoju. Wyjął przygotowane dokumenty, położył na stole.

Wrócił do żony. Długo patrzył jej w twarz. Potem położył się obok i zamknął oczy.

Zobaczył Zosię młodą i piękną, taką, jaką była siedemdziesiąt pięć lat temu. Szła gdzieś w stronę światła. Pobiegł za nią, złapał za rękę.

Rano Iwonka weszła do sypialni. Oboje leżeli obok siebie. Na ich twarzach był jednakowy, spokojny uśmiech.

Kobieta zadzwoniła po pogotowie.

Przyjechał lekarz. Spojrzał na nich i pokręcił głową:

Odeszli razem. Najwidoczniej bardzo się kochali

Zabrali ich. A Iwonka bezsilnie opadła na stołek w kuchni. Tam zauważyła dokumenty i testament na jej nazwisko.

Oparła głowę na rękach i zapłakała

Życie pokazuje, że dobroć zawsze wraca. Może nie od razu, ale los potrafi docenić szczere serce. Dbajmy o siebie nawzajem, póki jest na to czas.