Do samego końca

Ewa spojrzała ponownie na pusty stół. Zegar wskazywał już dziewiątą, a od Wiktora ani telefonu, ani wiadomości. Znowu został w pracy, pomyślała, choć nie wierzyła w tę wymówkę.

Ostatni miesiąc upływał pod znakiem takich spóźnień. Na początku było to raz na dwa tygodnie. Potem co tydzień. Teraz wyglądało na to, że mąż zupełnie przestał przejmować się powrotami do domu o rozsądnej porze.

Ewa pamiętała dokładnie, jak to się zaczęło. Wiktor tłumaczył się kryzysem w pracy ważny projekt, deadline. Wierzyła mu i czekała cierpliwie do późna.

Ale potem wymówki stawały się coraz dziwniejsze. W poniedziałek zadzwonił, że utknął na parkingu, bo buldożer usuwał śnieg i nie mógł wyjechać. Ewa milczała, ale obserwowała go uważnie. Przecież w firmie męża była podziemna parking tam żaden buldożer nie miał dostępu.

W środę miał ważne spotkanie, choć w jego firmie zebrania odbywały się głównie przez Zoom i to rano.

A wczoraj padła najlepsza wymówka: został w biurze, bo rozbolał go brzuch i spędził w toalecie ponad godzinę.

Ewa nie była naiwna. Wiedziała, że Wiktor coś ukrywa. Nie chciała jednak zmuszać go do wyznania prawdy. Ale co to mogło być?

Jak się czujesz? zapytała, starając się brzmieć spokojnie i troskliwie.

Wiktor, który właśnie wszedł do domu, rzucił się na łóżko i ciężko westchnął.

Nie najlepiej odparł, masując brzuch. Jadłem obiad w barze, pewnie się zatrułem
Okropne. Wyobrażam sobie, jak ci źle powiedziała Ewa z przesadną współczuciem, śledząc jego reakcję. Przyniosę ci lekarstwo. Pomaga naprawdę dobrze.
Nie! Wiktor podniósł się gwałtownie, ale zaraz opadł z powrotem, jakby zrozumiał, że prawie krzyknął.
Co się stało? zdziwiła się Ewa.
Koledzy z pracy dali mi jakieś tabletki. Nie pamiętam nazwy, ale pomogły.
Ach, rozumiem. Wzruszyła ramionami. Ale następnym razem zapamiętaj, co bierzesz, nigdy nie wiadomo
Masz rację uśmiechnął się nienaturalnie. Pójdę pod prysznic i się położę, bo czuję się trochę słabo.
Jasne odparła Ewa, muskając jego policzek przed wyjściem z sypialni.

Gdy tylko Wiktor zamknął drzwi do łazienki, Ewa pobiegła do kuchni. Stała przy stole, ściskając nerwowo jego telefon. Przesuwała palcem po ekranie. Wiadomości, połączenia, Messenger nic podejrzanego. Ale wtedy przyszło jej do głowy, by sprawdzić aplikację bankową.

Przelew: 5000 zł na konto Anny K. przeczytała w myślach, a całe jej ciało spięło się jak struna. Usłyszała, jak Wiktor zakręca wodę. W panice zamknęła wszystkie karty i odłożyła telefon tam, gdzie go znalazła.

Nie wpadaj w panikę, nie wpadaj w panikę powtarzała sobie jak mantrę. Kim u licha jest Anna K.?

Próbowała sobie przypomnieć. Może koleżanka z pracy? Księgowa?

Noc była długa i niespokojna. Ewa wierciła się w ogromnym łóżku, które nagle wydawało się puste i zimne. Wiktor spał obok niej spokojnie, nieświadomy, że żona rozkłada w myślach całą sytuację. W końcu zasnęła, ale nawet we śnie prześladowały ją niepokojące obrazy, urywane zdania.

Obudziła się gwałtownie, jak po szoku.

Anna! Imię wbiło się w jej myśli jak nóż. Była to dawna dziewczyna Wiktora, o której mówił rzadko, nazywając ją młodzieńczą miłością.

Ewa usiadła na łóżku, czując, jak zimny pot spływa jej po plecach. Teraz wszystko zaczynało mieć sens: spóźnienia, głupie wymówki, zatrucia. A teraz jeszcze ta duża suma pieniędzy

Schwyciła się za głowę, próbując opanować drżenie rąk.

Młodzieńcza miłość dudniło jej w głowie.

Nie mogła zasnąć. Siedziała do świtu, wpatrując się w śpiącego Wiktora, układając w głowie wszystkie elementy układanki.

Nie ulegało wątpliwości, że Anna była jego byłą. Ale co ich łączyło po tylu latach? I dlaczego przelał jej taką sumę?

Wstała cicho, by go nie budzić. W kuchni nalała sobie kawę i sięgnęła po notes. Musiała mieć plan.

Co robić? pytanie dudniło jej w skroniach.

Porozmawiać z Wiktorem? Ale on kłamał prosta rozmowa nic nie da.

Wynająć detektywa? To brzmiało zbyt drastycznie. Nawet nie wiedziała, gdzie szukać takich usług.

Może sama spróbować znaleźć Annę?

Wiedziała, że nie może zwlekać. Każdy dzień mógł pogorszyć sytuację. Ale jak działać, by Wiktor się nie zorientował?

Postanowiła zacząć od najprostszego przejrzeć jego profile w mediach społecznościowych. Może znajdzie tam wskazówki stare zdjęcia, wspomnienia, wspólnych znajomych

Otworzyła laptop i zaczęła przeglądać jego profil. Większość zdjęć była świeża rodzina, praca, wakacje. Ale na samym dole znalazła kilka starszych fotografii. Na jednej z nich Wiktor, z dłuższymi włosami, stał obok dziewczyny. Ewa przyjrzała się uważnie nieznajomej twarzy.

To była Anna. Ta dawna miłość, o której tak mało mówił.

Zamknęła laptop i wzięła głęboki oddech. Miała teraz dwie drogi: zamknąć oczy i udawać, że nic się nie dzieje, ryzykując, że sytuacja się pogorszy, albo poznać prawdę, bez względu na to, jak bolesna by była.

Wybór był oczywisty. Musiała wiedzieć. I dowie się, bez względu na wszystko.

Wieczorem Ewa siedziała w salonie, nerwowo bawiąc się telefonem. Miała już przygotowane słowa na poważną rozmowę, gdy drzwi się otworzyły.

Musimy porozmawiać powiedział Wiktor od progu. Jego głos był spięty i zmęczony.
Ja też chciałam z tobą pogadać zaczęła Ewa, ale on

I wtedy Ewa zrozumiała, że czasem wybaczenie nie oznacza zapomnienia, ale wybór wspólnej drogi naprzód nawet jeśli cienie przeszłości wciąż się snują za nimi.