Do końca

Do końca

Kasia spojrzała ponownie na pusty stół. Zegar wskazywał już dziewiątą, a od Jacka ani telefonu, ani wiadomości. Znowu został w pracy, pomyślała, choć sama nie wierzyła w tę wymówkę.

W ostatnim miesiącu te spóźnienia stały się zbyt częste. Na początku raz na dwa tygodnie. Potem co tydzień. Teraz wyglądało na to, że mąż całkiem przestał się starać wracać do domu o czasie.

Kasia doskonale pamiętała, jak to się zaczęło. Najpierw Jacek mówił, że w firmie kryzys ważny projekt, deadline. Wierzyła i czekała do późna.

Potem wymówki stawały się coraz bardziej absurdalne. W poniedziałek zadzwonił, że utknął na parkingu, bo buldożer odśnieżał i nie mógł wyjechać. Kasia milczała, ale obserwowała go uważnie. Wiedziała przecież, że w jego pracy była podziemna parking, gdzie nawet dziesięć buldożerów by nie dotarło.

W środę miał ważne spotkanie, choć w ich firmie rzadko organizowano zebrania. A jeśli już, to rano przez Zooma.

Wczoraj przyszedł z najlepszą wymówką: został w biurze, bo rozbolał go brzuch i spędził w toalecie ponad godzinę.

Kasia nie była głupia. Wiedziała, że Jacek coś ukrywa. Nie chciała jednak wyciągać prawdy na siłę. Ale co to mogło być?

Jak się czujesz? zapytała, starając się brzmieć spokojnie i troskliwie.

Jacek, który właśnie wszedł do domu, zwalił się na łóżko i ciężko westchnął.

Nie najlepiej odpowiedział, masując brzuch. Jadłem obiad w barze mlecznym, chyba się zatrułem
Ojej, straszne. Wyobrażam sobie, jak ci źle powiedziała Kasia przesadnie współczującym tonem, obserwując jego reakcję. Chodź, przyniosę ci lek. Dobrze działa.
Nie! poderwał się nagle Jacek, ale natychmiast opadł z powrotem, zdając sobie sprawę, że prawie krzyknął.
Co się stało? zdziwiła się Kasia.
Chłopaki z pracy dali mi jakieś tabletki. Nie pamiętam nazwy, ale pomogły.
Aha. No dobrze, skoro tak mówisz wzruszyła ramionami Kasia. Ale następnym razem zapamiętaj nazwę, nigdy nie wiadomo, co zażywasz
Masz rację uśmiechnął się Jacek napięcie. Pójdę pod prysznic i się położę, bo czuję się trochę słabo.
Jasne odparła Kasia, muskając jego policzek, zanim wyszła z sypialni.

Gdy tylko Jacek wszedł do łazienki, Kasia pobiegła do kuchni. Stała przy stole, nerwowo ściskając telefon męża. Jej oczy szybko przeglądały ekran. Wiadomości, połączenia, Messenger nic podejrzanego. Ale potem przyszło jej do głowy sprawdzić aplikację bankową.

Przelew: 5000 zł dla Agnieszki K. przeczytała w myślach, a całe jej ciało się spięło. Usłyszała, jak Jacek zakręca wodę. W panice zamknęła wszystkie karty i odłożyła telefon do sypialni.

Nie panikuj, nie panikuj powtarzała sobie jak mantrę. Kim do cholery jest Agnieszka K.?

Próbowała sobie przypomnieć. Koleżanka z pracy? Księgowa?

Tej nocy sen nie nadchodził. Kasia wierciła się w ogromnym łóżku, które teraz wydawało się puste i zimne. Jacek spał spokojnie obok niej, nie podejrzewając, że żona miota się w myślach. W końcu zasnęła lekko, ale nawet we śnie prześladowały ją niepokojące obrazy, urywane zdania.

Obudziła się gwałtownie, jak po szoku.

Agnieszka! imię wypaliło jej w głowie jak nóż. Była dziewczyna Jacka, o której mówił rzadko, nazywając ją młodzieńczą miłością.

Kasia usiadła na łóżku, czując, jak zimny pot spływa jej po plecach. Teraz wszystko zaczynało mieć sens: spóźnienia, kiepskie wymówki, zatrucia. A teraz jeszcze ta duża suma pieniędzy

Obejmowała głowę dłońmi, próbując opanować drżenie.

Młodzieńcza miłość dźwięczało jej w głowie.

Nie mogła zasnąć. Siedziała do świtu, wpatrując się w Jacka, próbując połączyć wszystkie elementy układanki.

Podejrzenie, że Agnieszka to jego była, było teraz jasne. Ale jaki związek mogli mieć po tylu latach? I dlaczego wysłał jej tyle pieniędzy?

Wstała cicho z łóżka, nie budząc go. W kuchni zrobiła kawę i wzięła notes. Musiała opracować plan.

Co robić? pytanie waliło jej w skroniach.

Porozmawiać z Jackiem? Ale on kłamał zwykła rozmowa nie wydobędzie prawdy.

Wynająć detektywa? Wydawało się to drastyczne. Nawet nie wiedziała, gdzie szukać.

Poszukać Agnieszki na własną rękę?

Wiedziała, że nie może zwlekać. Każdy dzień opóźnienia mógł pogorszyć sytuację. Ale jak działać, żeby Jacek się nie zorientował?

Postanowiła zacząć od prostego przejrzeć jego media społecznościowe. Może znajdzie ślady stare zdjęcia, wspomnienia, wspólnych znajomych

Otworzyła laptopa i zaczęła przeglądać jego profil. Większość zdjęć była świeża rodzina, praca, wakacje. Ale na końcu znalazła kilka starszych. Na jednej z nich Jacek, z dłuższymi włosami, stał obok dziewczyny. Kasia przyjrzała się uważnie twarzy nieznajomej.

To była Agnieszka. Ta, o której Jacek opowiadał.

Zamknęła laptopa i wzięła głęboki oddech. Wiedziała teraz, że ma dwie opcje: zamknąć oczy i żyć dalej, ryzykując jeszcze gorszą sytuację, albo poznać prawdę, bez względu na to, jak bolesna by była.

Wybór był oczywisty. Musiała wiedzieć. I dowie się, cokolwiek by to nie kosztowało.

Wieczorem Kasia siedziała w salonie, nerwowo obracając telefon w dłoniach. Miała już przygotowane słowa na poważną rozmowę, gdy drzwi się otworzyły.

Musimy porozmawiać powiedział Jacek od progu. Jego głos był spięty i zmęczony.
Ja też chciałam z tobą porozmawiać zaczęła Kasia, ale on

I w końcu Kasia zrozumiała, że czasem wybaczenie nie oznacza zapomnienia, ale wybór, by iść dalej razem, nawet z cieniami przeszłości.