-Do kogo to należy?

Do kogo? Maria Kowalska wraz z Mikołajem wyszli na ganek i spojrzeli na przybysza.
Do Marii Kowalskiej! Jestem wnuczka, a właściwie prawnuczka. Córka Aleksandra najstarszego syna pani Marii.

Maria Kowalska siedziała na ławce zalanej słońcem, rozkoszując się pierwszymi ciepłymi dniami. Wreszcie nadeszła wiosna. Tylko Bogu było wiadomo, jak Maria przetrwała tę zimę.

Nie przeżyję kolejnej! pomyślała i odetchnęła z ulgą. Nie bała się już odejścia. Wręcz czekała na ten moment. Od dawna odłożyła pieniądze. Kupiła nawet ubranie na ostatnią drogę.

Nic już nie trzymało jej na tym świecie.

***

Kiedyś miała wielką rodzinę męża, Jana Nowaka, wysokiego, silnego mężczyznę, oraz czwórkę dzieci trzech chłopców i dziewczynkę. Żyli zgodnie, pomagali sobie, rzadko się kłócili. Dzieci dorastały i rozjechały się w świat.

Dwóch najstarszych synów skończyło studia i osiadło w dużych miastach. Średni, który w szkole nie przykładał się, zajął się biznesem i wyjechał za granicę, gdzie odniósł sukces. Córka też nie pozostała w rodzinnej wsi przeniosła się do Warszawy i szybko wyszła za mąż.

Z początku dzieci często odwiedzały rodziców. Pisywały listy, a gdy pojawiły się telefony komórkowe dzwoniły. Potem przyszły wnuki. Maria co jakiś czas pakowała starą, zniszczoną walizkę i jechała do któregoś z dzieci, by pomagać w opiece.

Z czasem i wnuki wyrosły z babcinej troski. Coraz rzadziej ją zapraszano, coraz rzadziej dzwoniono. A o przyjeździe w odwiedziny dzieci niemal zapomniały praca, własne rodziny, dorastające potomstwo.

Powodem zjazdu do rodzinnego domu stała się wiadomość o śmierci ojca, Jana. Wydawało się, że taki silny mężczyzna dożyje setki. Ale życie potoczyło się inaczej.

Po pogrzebie dzieci rozjechały się. Najpierw dzwoniły do matki, lecz z czasem i te rozmowy ucichły.

Maria próbowała dzwonić sama, ale szybko zrozumiała, że dzieci mają swoje sprawy, i odpuściła. Tak minęło dziesięć lat. Raz na jakiś czas ktoś ją odwiedził lub zadzwonił, a wtedy kobieta przez tydzień chodziła uśmiechnięta.

Pewnego dnia Maria znów siedziała na ławce, zatopiona w myślach.

Dzień dobry, ciociu Mario! za płotem stał młody mężczyzna i uśmiechał się radośnie. Pamięta mnie pani?

Maria zmrużyła oczy:

Mikołaj? To ty?

Tak, ciociu! ucieszył się i wszedł na podwórze.

Mikołaj był synem sąsiadów, którzy nie potrafili żyć bez kłótni. Jak tylko Maria go pamiętała zawsze był głodnym, zaniedbanym chłopcem. Z litości go dokarmiała, dawała ubrania po swoich dzieciach i pozwalała nocować, gdy rodzice urządzali kolejną pijatykę.

Nie wytrzymali długo w takim życiu rodzice Mikołaja. Odeszli. Chłopca zabrano do domu dziecka, a potem ślad po nim zaginął. Maria bardzo za nim tęskniła.

Gdzie byłeś tyle lat, Mikołaju? ucieszyła się kobieta.

Najpierw w domu dziecka, potem służyłem w wojsku, a później się uczyłem. Teraz wróciłem do rodzinnej wsi. Będę ją odbudowywał!

Co tam odbudowywać? machnęła ręką Maria. Wszyscy wyjechali.

Nic nie szkodzi! Dam radę!

I tak zaczęło się dla Marii nowe życie. Mikołaj zatrudnił się u największego rolnika w okolicy, pana Wiśniewskiego. W wolnych chwilach remontował swój stary dom po rodzicach, a i o Marii nie zapominał pomagał w gospodarstwie. Kobieta rozkwitła. Nazywała go synkiem. Tak minęły trzy lata.

Wyjeżdżam, ciociu Mario pewnego dnia powiedział z żalem. Wiśniewski stał się nie do zniesienia. Każe harować, a płacić nie chce. Jadę na zarobek. Nie gniewaj się!

Co ty, Mikołaju! Jedź z Bogiem!

Znów została sama. Czasem samotność sprawiała, że chciało się płakać. Tak mijały jej dni w oczekiwaniu na koniec. A jednak coś wciąż ją tu trzymało.

***

Dzień dobry, ciociu Mario! rozległ się znajomy głos. Maria spojrzała w stronę płotu i ujrzała dobrze ubranego mężczyznę.

Mikołaj? To ty?!

Ja, ciociu! wszedł na podwórze. Wróciłem! Na dobre!

Ach, jaka radość! zakrzątała się Maria. Chodź, postawię herbatę!

Herbata to dobry pomysł! roześmiał się. Tylko wstąpię do domu. Nie spodziewałem się, że cię zastanę, nie wziąłem prezentów!

Pół godziny później siedzieli przy stole, pili herbatę z pięknych, starych filiżanek i nie mogli się nagadać.

Już myślałam, że czas na tamten świat otarła łzę Maria.

Ależ co ty! zażartował Mikołaj. Teraz dopiero zaczniemy żyć! Zarobiłem, teraz rozkręcę własne gospodarstwo. Jeszcze długo ci tutaj będzie dobrze!

Gospodarze! Jest ktoś w domu? rozległ się dźwięczny głos. Maria wyjrzała przez okno i zobaczyła młodą dziewczynę w krótkim płaszczu i szpilkach.

Do kogo? Maria z Mikołajem wyszli na ganek.

Do pani Marii Kowalskiej! Jestem prawnuczką. Córka Aleksandra najstarszego syna.

Kobieta i Mikołaj wymienili spojrzenia.

Dzwoniłam, ale telefon był wyłączony! Postanowiłam przyjechać na chybił trafił!

No to chodź! zdezorientowana Maria zaprosiła dziewczynę, a Mikołaj podbiegł, by wziąć jej torbę.

Maria i Mikołaj patrzyli, jak Weronika z apetytem zajadała ciasto i opowiadała o sobie.

Nie lubię miasta. Chcę mieszkać na wsi! Ale rodzice nie rozumieją. Dziadek Aleksander zaproponował, żebym u was zamieszkała na kilka miesięcy. Mówi, że jak spróbuję życia na wsi, to mi przejdzie! Dzwoniliśmy, ale nie mogliśmy się dodzwonić. Wybaczcie! Nie będę ciężarem! Mam pieniądze. Przywiozłam też prezenty od taty i dziadka! Zostanę do sesji studiuję zaocznie a potem wrócę!

Zostań, ile chcesz! w końcu powiedziała Maria. To dla mnie radość!

Minął miesiąc. Maria obserwowała, jak Weronika sprawnie pracuje w ogrodzie. N