Dlaczego znowu ktoś z rodziny? Przecież zawsze w sierpniu jedziemy z dziećmi nad morze!

– Jak to „inna krewna”? Przecież wiesz, że w sierpniu zawsze przyjeżdżamy z dziećmi nad morze – oburzyła się szwagierka.

– Co mielibyśmy zrobić bez ciebie?! – teatralnie załamała ręce szwagierka Julia. – Teraz każdego roku możemy jeździć nad morze i odpoczywać.

Larysa odpowiedziała wymuszonym uśmiechem. Domek nad morzem należał do niej od około pięciu lat.

Odziedziczyła go po babci, która ostatnie dwadzieścia lat mieszkała w Gdyni.

Larysa postanowiła nie sprzedawać nieruchomości, lecz wziąć kredyt i porządnie go wyremontować, by później wynajmować i czerpać z tego pasywny dochód.

Informacja o tym, że synowa odziedziczyła dom, szybko rozeszła się wśród krewnych.

Natychmiast zaczęli dzwonić do Larysy i prosić o możliwość zamieszkania w domku nad morzem, co pozwoliłoby im zaoszczędzić na wynajmie zakwaterowania.

Oczywiście, ich prośby były sprzeczne z jej planami, ale kobieta bała się odmówić bliskim i, zaciskając zęby, wpuszczała ich do domu.

To trwało około dwóch lat, aż Larysa zaczęła zastanawiać się, że czas odzwyczajać bezczelnych krewnych od darmowego zakwaterowania.

Odmówienie swoim krewnym było o wiele łatwiejsze niż krewnym męża.

Ledwo zbliżało się lato, a Larysa otrzymywała telefony od ciotek, wujków, sióstr i braci.

Wszyscy pytali, kiedy można się zatrzymać w domku, ale tak, aby poprzedni goście już wyjechali.

Julia, jak zwykle, była pierwsza, która chciała zarezerwować miejsce dla swojej rodziny na sierpień.

– Nic z tego nie będzie, całe lato mieszka tam moja krewna – skłamała szwagierce Larysa.

– A co z nami? Dlaczego ją wpuściłaś na tak długi okres? Przecież wiesz, że w sierpniu zawsze przyjeżdżamy z dziećmi nad morze – oburzyła się Julia, niezadowolona z tego, co usłyszała.

– Nie wyrzucę jej – odpowiedziała kobieta.

– Porozmawiaj z nią, niech w sierpniu zamieszka gdzieś indziej – zasugerowała szwagierka synowej własne rozwiązanie problemu. – Bardzo nam zależy! Szymon ma alergię, lekarz zalecił, by spędzić lato nad morzem. Larysa, ty i Michał macie syna. Jako matka, powinnaś mnie zrozumieć.

Zrozumienie, że bezczelność nie przejdzie, Julia zdecydowała się pójść inną drogą i zagrać na litość.

– Dobrze, porozmawiam z nią – uległa Larysa i już wieczorem poinformowała szwagierkę, że może przyjechać z dziećmi w sierpniu.

Postanowiła, że to będzie ostatni raz, kiedy wpuszcza krewnych do domku nad morzem.

W sierpniu szwagierka z rodziną przyjechała do Gdyni. Już po tygodniu Julia zadzwoniła do Larysy i poinformowała, że w domku doszło do incydentu.

Starszy syn włączył wodę w łazience i o tym zapomniał. Dopiero po trzech godzinach odkryto, że domek został zalany.

W wyniku zalania ucierpiały tapety, linoleum oraz częściowo sprzęt AGD i meble.

Larysa była tak zszokowana wiadomością, że nie od razu zrozumiała, kto powinien przeprowadzić naprawy i zrekompensować straty.

– Kiedy zamierzasz przywrócić dom do porządku? – zapytała Julia. – Nie chcesz przyjechać?

– Oczywiście, że przyjadę – wyszeptała oszołomiona Larysa i, kupując bilet, po trzech dniach udała się do Gdyni.

Domek nad morzem przywitał ją odklejonymi tapetami i odstającym od podłogi linoleum.

Lodówka, telewizor i kuchenka przestały działać. Meble częściowo napuchły od wody.

Szwagierki z rodziną nie było w domu. Wynajęli dla siebie inne mieszkanie na kilka dni.

Larysa złapała się za głowę, zrozumiawszy, że remont będzie ją drogo kosztować.

– Niech Julia zapłaci – podsunął pomysł Michał. – Trzeba było pilnować swojego syna.

Około dwóch dni Larysa przygotowywała się, aby zadzwonić do szwagierki i przeprowadzić poważną rozmowę.

– Julia, remont i sprzęt kosztuje dwieście tysięcy złotych. Nie chcesz zrekompensować szkód wyrządzonych przez twojego syna? – zapytała kobieta siostrę męża.

– Nie. Dlaczego miałabym? Przecież Szymon nie zrobił tego celowo – zdziwiła się szwagierka. – Nie uważasz, że to trochę nikczemne żądać pieniędzy od dziecka?

– Nie żądam od niego, tylko od ciebie – wyjaśniła Larysa stanowczo.

– Nic nie zapłacę. Udław się swoim domem – wypaliła Julia i rzuciła słuchawkę.

Po pół godzinie do Larysy zadzwoniła zaniepokojona teściowa. Ciężko oddychając i z irytacją, Irena Szymonowna z pogardą zapytała:

– Jak nie wstyd ci żądać pieniędzy od bratanka?!

– Nie żądam od niego, tylko od twojej córki – Larysa zrozumiała, że Irena Szymonowna postanowiła bronić Julii. – Czy w ogóle zdajesz sobie sprawę, jakie szkody mi wyrządziła?

– Wiem! – odwarknęła teściowa. – To i tak cię w żadnym stopniu nie usprawiedliwia! Tak się z rodziną męża nie należy postępować!

Rozumiejąc, że rozmowa z matką męża jest bezcelowa, Larysa wzięła kolejny kredyt w banku i przeprowadziła nowy remont.

Następnego lata bliscy znów zaczęli dzwonić do kobiety i prosić się na lato do domku nad morzem.

– Pięć tysięcy na dzień – wystawiła rachunek Larysa.

– Przecież jesteśmy rodziną – zaczęli oburzać się krewni przyzwyczajeni do darmowego zakwaterowania. – Najpierw żądałaś pieniędzy od bratanka, a teraz i od nas?

– Jeśli chcecie mieszkać za darmo, oddajcie pieniądze za remont, który musiałam zrobić na własny koszt – powiedziała kobieta poważnym tonem. – Więcej nie chcę o tym dyskutować.

Oczywiście, nikt z krewnych nie chciał rozstawać się z ciężko zarobionymi pieniędzmi.

Łatwiej było im nazwać Larysę skąpiradłem skupionym na pieniądzach, niż przyznać, że bezczelnie mieszkali w jej domu i nic za to nie płacili.

Wiadomość o tym, że kobieta żąda opłaty za pobyt, rozeszła się po całej rodzinie, która od razu zaczęła ją krytykować.

– Jak ona ma sumienie wystawiać rachunki – najbardziej oburzała się Julia, która teraz nie mogła każdego roku jeździć nad morze.

Oczywiście, liczba osób utrzymujących kontakt z Larysą z powodu posiadania domku nad morzem znacznie się zmniejszyła.

Jednak pozostali ci, którzy byli gotowi zapłacić za swoje zakwaterowanie nad Bałtykiem. Od nich Larysa brała minimalną opłatę i od razu uzgadniała, że w razie coś będą musieli zrekompensować szkody.