Dlaczego siedzisz na mrozie? – zapytała, krzywiąc się z zimna.

– Dlaczego siedzisz na tym mrozie? – zapytała Jolanta Kowalska, drżąc z zimna.

Dziewczyna podniosła na nią oczy i smutno spojrzała. Kobieta wyglądała na nie więcej niż czterdzieści pięć lat, była pięknie zadbana, choć miała w sobie nutę smutku.

– Przepraszam, odejdę, jeśli przeszkadzam! – odpowiedziała jedynie.

– Nie wyganiałam cię. Chciałam tylko wiedzieć, czemu tutaj siedzisz? Zima na dworze! – ton jej głosu złagodniał.

Tamtego dnia było szczególnie zimno, a wiatr wył nieprzerwanie. O takiej porze nie powinno się siedzieć na ławkach bez powodu.

– Nie mam dokąd pójść! – odparła dziewczyna, wybuchając płaczem.

Miała na imię Ania. Faktycznie nie miała dokąd się udać. Kilka dni temu ojciec wyrzucił ją z domu. Przyjechała do tego miasta w nadziei, że ciotka ze strony matki jej pomoże.

Matka Ani zmarła trzy lata temu. Po jej śmierci ojciec zaczął pić coraz więcej. Ich relacje pogarszały się z każdym dniem, a po trzech latach stały się całkiem nie do zniesienia.

Jej ojciec, Wiktor, coraz częściej zapraszał do domu podejrzanych znajomych. Czasem zaczepiali jego córkę, a on nawet nie próbował jej pomóc. Musiała sama się bronić. Po kolejnej awanturze z jego „kolegami”, wyrzucił ją na ulicę.

– Wynocha! Nikt cię tu nie potrzebuje! Nie ma z ciebie pożytku, darmozjadko! – krzyczał za nią.

Ania trafiła do cioci Marii z nadzieją, że znajdzie u niej schronienie. Ale w maleńkim mieszkaniu nie było miejsca dla kolejnego lokatora. Ciotka miała już trójkę dzieci, a teraz mieszkała z nimi jeszcze teściowa i siostra męża z córką. Wszyscy gnieździli się w trzypokojowym mieszkaniu.

Maria nie miała wyjścia i odesłała siostrzenicę z powrotem do ojca.

– Wracaj, ojciec cię przyjmie. Popłacz, jak trzeba będzie. Przeproś, jeśli zajdzie taka potrzeba. W końcu masz prawo tam mieszkać. On musi to zrozumieć! – powiedziała ciotka, nie zaproponowawszy nawet herbaty.

Ania odeszła. Było jej przykro, lecz wracać do ojca nie chciała. Nic dobrego ją tam nie czekało.

Wędrowała długo po zaśnieżonych ulicach miasta, aż się zmęczyła. Postanowiła odpocząć na ławce, gdy podeszła do niej nieznajoma kobieta.

– Nie masz dokąd pójść? Przecież jesteś jeszcze taka młoda! Rodziców nie masz?

Ania dopiero co skończyła osiemnaście lat. Studiowała w technikum, teraz miała ferie. Nie zdążyła dobrze przemyśleć wszystkiego, gdy w pośpiechu opuszczała dom. Dopiero podczas tej długiej wędrówki uświadomiła sobie, jak trudno teraz będzie.

– Już nie mam – odpowiedziała krótko, chowając nos w kolana.

Siedziała na ławce, podciągnąwszy nogi do klatki piersiowej, by się ogrzać. Ręce jej siniały z zimna, a nos był całkiem czerwony.

Jolancie zrobiło się żal dziewczyny. Sama miała syna, niewiele starszego. Nie godzi się zostawiać dzieci w potrzebie, nawet jeśli są obce.

– Chodź do mnie. Chociaż herbaty ci zrobię, bo wyglądasz, jakbyś miała zamarznąć! – zaproponowała.

Ania przyjęła zaproszenie. Razem weszły na drugie piętro, gdzie mieszkała Jolanta. Miała przestronne mieszkanie, ale co ważniejsze, było tam bardzo ciepło. Dziewczyna mogła się wreszcie ogrzać.

– Zjesz barszcz? – zaproponowała gospodyni.

Ania tylko skinęła głową z wdzięcznością. Ostatni raz jadła poprzedniego wieczoru. Kiedy przed nią postawiono talerz gorącego barszczu, rzuciła się na niego, jakby nie jadła miesiącami.

Po posiłku opowiedziała swojej nowej znajomej, co ją spotkało. Jolanta tylko kręciła głową z niezadowoleniem.

– To smutne. Wiesz co, zostań u mnie. Miejsca wystarczy dla wszystkich. Mój syn służy teraz w wojsku. Wróci dopiero za dwa miesiące. Ale mamy trzy pokoje. Zostań, póki nie wymyślisz, co dalej.

– A gdzie jest pani mąż? – zapytała gościnnie.

– Zmarł pięć lat temu. Bardzo za nim tęsknię. Czasem czuję się naprawdę samotnie. We dwójkę zawsze raźniej. Zostań z nami. Będę się cieszyć z towarzystwa, i Włodek też – zwróciła się do rudego kota myjącego się przy stole.

Ania czuła się trochę niepewnie, ale zgodziła się. I tak nie miała dokąd pójść. Nikt na nią nie czekał. Tak zaczęły mieszkać razem.

Jolanta od razu polubiła dziewczynę. Była grzeczna i dobrze wychowana. Matka musiała wiele nauczyć ją w te trzy lata przed śmiercią.

Ania była schludna, nie bała się domowych obowiązków. Sprzątała dokładnie, zmywała naczynia, z chęcią uczyła się gotować.

Musiała jednak przerwać studia, ale planowała w przyszłym roku przystąpić do egzaminów do innej szkoły.

Jolanta pomogła jej znaleźć pracę na ten czas. W pobliskim sklepie pracowała jej dobra znajoma, która zdecydowała się zatrudnić młodą dziewczynę jako sprzedawczynię. Później spotkała się z Jolą na ulicy, by jej podziękować.

– Dobrą pracownicę mi poleciłaś! Pracowita, skromna i mądra.

Ania była wdzięczna Jolancie za schronienie. Niejednokrotnie jej o tym mówiła, starając się pomagać na każdy sposób, by nie czuć się darmozjadką. Szybko się zaprzyjaźniły.

Nawet kot Włodek przywiązał się do młodej dziewczyny. Spał z nią w jednym łóżku, biegał za nią wszędzie.

Po dwóch miesiącach wrócił z armii syn Jolanty. Gdy wszedł do domu w mundurze z bukietem kwiatów dla matki, Ania zobaczyła go po raz pierwszy. Do tej pory widziała jedynie jego zdjęcia na półce. Był bardzo przystojny.

Po uściskach z matką, Mikołaj zauważył gościa.

– Cześć, a ty kim jesteś? – zapytał zaskoczony, patrząc na szczupłą blondynkę w domowej sukience.

– Och, synku, to nasza gość, Ania. Historia jest długa. Będzie z nami mieszkała. Mam nadzieję, że się zaprzyjaźnicie. Nie krzywdź jej, jest naprawdę dobrą dziewczyną!

– Nie planowałem! Myślałem, że może siostrę w międzyczasie mi urodziłaś! Gdybym wiedział, przyniósłbym jeszcze jeden bukiet! – uśmiechnął się do Ani. – Miło cię poznać!

Ania oniemiała. Patrzyła na niego zauroczona. Po kilku sekundach opanowała się i odwróciła wzrok.

Po powrocie z armii Mikołaj był już mężczyzną. Nawet matkę zaskoczył jego dojrzały i imponujący wygląd, a Ania zobaczyła w nim ideał. To prawda, że wojsko kształtuje charakter mężczyzn.

Po krótkiej przerwie, Mikołaj zaczął szukać pracy. Jesienią planował iść na uczelnię, ale nie chciał żyć na koszt matki.

Żyli razem, spotykając się głównie rano i wieczorem, resztę dnia spędzając w pracy.

Mikołaj i Ania szybko się zaprzyjaźnili. Mieli wiele wspólnych zainteresowań, często wieczorami rozmawiali lub oglądali razem filmy. Z czasem ich relacja przekształciła się w coś więcej niż przyjaźń.

Ania bała się zrobić pierwszy krok, by nie urazić Jolanty. Mikołaj także się wahał, nie wiedząc, czy dziewczyna odwzajemnia jego uczucia. Jola wszystko zauważyła, ale nie ingerowała.

Pewnego wieczora, Jolanta zastanawiała się nad tym. Myślała, czy Ania pasowałaby jej jako synowa? Było w niej wiele cech, które jej się podobały. W końcu postanowiła pomóc młodym przyjaciołom się zbliżyć.

Kiedy przyszło lato, kupiła dwa bilety nad morze. Planowała jechać z synem, ale w ostatniej chwili oświadczyła, że ma pilne sprawy w pracy i nie może się wyrwać. Z tego powodu wysłała Mikołaja z Anią.

– Nie ociągaj się! Inaczej ci ją kto ukradnie! – powiedziała synowi z chytrym uśmiechem, gdy się żegnali.

Mikołaj zrozumiał. Matka nie pomyliła się. Wrócili z wakacji jako para. Po miesiącu ogłosili, że chcą wziąć ślub.

Choć niektórzy mogli myśleć, że to zbyt pochopne, Jolanta nie sprzeciwiała się.

W końcu, dobra synowa to skarb. Choć czasem można ją znaleźć na ławce przed blokiem w mroźny dzień, to raczej rzadkość. Miała szczęście. I jej syn też.

Sąsiedzi plotkowali za plecami. Niektórzy znajomi mówili Jolancie, że popełniła błąd, pozwalając synowi ożenić się z biedną dziewczyną. Ale ona wiedziała, że zrobiła dobrze.

Po wielu latach Jolanta ani razu nie żałowała, że zaopiekowała się wtedy zmarzniętą dziewczyną i zaprosiła ją do swojego domu. Ania stała się kochającą i wierną żoną jej syna. Obdarzyła ją trzema cudownymi wnukami i mnóstwem ciepłych wspomnień.