Dlaczego całe społeczeństwo ponosi winę za przemoc domową? Historia koleżanki z klasy

Często lubimy sobie o kimś poplotkować. Ale czy można wiedzieć wszystko, co się u kogoś dzieje? Czasami takie obgadywanie jest bardzo krzywdzące.

Weźmy moją znajomą, w wieku 11 lat zachorowała. Od czasu do czasu noga po prostu odmawiała jej posłuszeństwa. Nie mogła chodzić.

Takie coś przytrafiło im się w drodze do domu ze szkoły. Matka bardzo się przestraszyła. Wzięła córkę na ręce. Ale oczywiście krzywe spojrzenia i złośliwe komentarze przechodniów musiały się trafić. Ale czy ci ludzie spróbowali się postawić na czyimś miejscu? Wszystko tak dobrze widzą, patrząc z boku?

Myślę, że nie. I mogę podać jeszcze dużo więcej takich przykładów. Nigdy nie wiemy, jak sami byśmy się zachowali w tej czy innej sytuacji.

Dlatego bycie dumnym z tego, że tak nie robisz, tak nie żyjesz i tak się nie zachowujesz – nie ma sensu. Bo nigdy nie byłeś na miejscu tej osoby ani nie wiesz, co ona przeżywa.

Mam sąsiadkę – to jeszcze młoda kobieta. Niedawno skończyła 39 lat. Teraz ma krótkie włosy, chociaż kiedyś nosiła warkocz do pasa. Tak się złożyło, że w wieku 31 lat zdiagnozowano u niej raka.

Leczyła się, ale nigdy nie zatraciła swojego optymizmu. Naprawdę, nie znam bardziej pozytywnej osoby. Zawsze uśmiechnięta i wesoła.

Moja mama zmarła na raka. Wiem, jak to jest. Dlatego mam świadomość, ile naprawdę jest wart taki gorzki, ale szczery uśmiech.

Ale niedawno starsza sąsiadka powiedziała do niej: „Już tam bardzo byłaś chora. Nikt by w to nie uwierzył, gdyby ci włosy nie wyszły. Nawet nie chodziłaś, tylko leciałaś na podwórko ”. Moim zdaniem to okrutne.

I niesprawiedliwe, i niegrzeczne. Zachowywała się tak, jak chciała. To jej sprawa. I tylko ona wie, przez co przeszła i jak trudno jej było walczyć z chorobą.

Mam jeszcze jedną okropną historię – mojej koleżanki z klasy. A wszystko przez zamartwianie się, co ludzie powiedzą. Najgorsze, kiedy ludzie cierpią z powodu przemocy, a inni ich jeszcze obrażają.

A nie ma znaczenia, jak kto jest ubrany, kiedy i dokąd chodzi, bo każdy w tym kraju ma równe prawa. Nie można osądzać ofiary. Bo to nie jej wina, tylko tego, kto ją krzywdzi.

Renata zawsze była spokojną dziewczyną. Dobrą, uczciwą. Nie miała zbyt wielu przyjaciół, ale rozmawiała z każdym. Wychowywała ją babcia, bo rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Uczyła się średnio, na miarę swoich możliwości. Wyróżniała się jednak taką dziwną urodą i blaskiem w oczach.

Nigdy nic nie opowiadała o swoim życiu osobistym ani związkach, nawet w liceum. Mówiła, że ​​jeszcze na to nie czas. Byliśmy bardzo zaskoczeni, kiedy dowiedzieliśmy się, że cztery miesiące po maturze Renata wyszła za mężczyznę starszego od niej o 11 lat. Ludzie mówili, że dobrze zarabiał, a Renata nie miała łatwego życia, więc prawdopodobnie chciała uciec od biedy.

Poza tym, o ile mi wiadomo, jej babcia była wtedy bardzo chora. Potrzebna była pilna operacja. Ten człowiek zapłacił za wszystko. Od razu po operacji babcia poczuła się lepiej. Renata się nią opiekowała.

Ale po dwóch miesiącach dowiedziała się, że jest w ciąży, więc nie mogła już dłużej pomagać babci. Przychodziła od czasu do czasu, ale sprzątać i nosić ciężkich toreb z zakupami już nie mogła. Wprowadzili się do mieszkania jej męża. Ale ten cały Karol nie chciał zapisać mieszkania na żonę. Powiedział, że będzie z tym za dużo papierkowej roboty. Dadzą sobie radę bez tego.

Gdy tylko dziewczyna urodziła, mężczyzna bardzo się zmienił. W ogóle przestał się nią interesować, nawet nie zbliżał się do dziecka. Przynosił do domu mniej pieniędzy. Powiedział, że niby jedna z firm zbankrutowała. W wieku 1,5 roku mały Tymek musiał pójść do żłobka, bo z babcią Renata zostawić go nie mogła.

Poszła do pracy. Wzięła dwa etaty. W sklepie z narzędziami, gdzie dosyć dobrze zarabiała i miała podpisaną umowę, sprzątała co rano przez kilka godzin. Później pomagała znajomej babci w sklepie spożywczym.

Zaraz po pracy Renata biegła odebrać dziecko ze żłobka. A potem sprzątała i gotowała w domu, bo jak mąż wracał i nie było obiadu, robił się bardzo zły.

A czasami nie przychodził. Kiedy wreszcie wracał, nie miała prawa zrobić żadnej awantury. Mężczyzna robił się bardzo agresywny, gdy tylko o coś go pytała. Potrafił nawet uderzyć żonę, czasami kiedy trzymała na rękach dziecko. A potem spod taniego podkładu przez kilka dni prześwitywały szkarłatne siniaki.

Dziewczyna bardzo bała się wtedy wychodzić. Powodem byli wszyscy ci ludzie wokół, a przede wszystkim babcia. Nie przeżyłaby takiego ciosu.

Była bardzo szczęśliwa, że wnuczka ma rodzinę. A Renata cierpiała. Mąż robił się coraz bardziej okrutny. Pewnego dnia prawie ją udusił i złamał jej nos. To była mroźna zimowa noc. I to była ostatnia noc tchórzliwej i cichej Renaty. Dziewczyna w końcu zdecydowała, że ​​nie może tak dłużej być. Złapała dziecko, chwyciła pierwszą lepszą kurtkę z wieszaka i wybiegła z domu.

Nie wiedziała, dokąd ma iść. Klucze do mieszkania babci zostały w innej kurtce. Nie chciała jej straszyć ani zwracać na siebie uwagi sąsiadów. Ale dziecko było jeszcze małe, a na dworze – bardzo zimno. Nagle zawołała ją jakaś starsza kobieta. Zapytała, co się stało, a wtedy Renata wypłakała jej cały swój żal i rozpacz.

Staruszka zaprosiła ich oboje na noc. Mieszkała sama i chciała pomóc. Renata zgodziła się i przenocowała z dzieckiem u pani Heleny. Nawiasem mówiąc, okazało się, że jej syn od wielu lat pracuje w policji. Pomógł dziewczynie zabrać z domu wszystkie niezbędne rzeczy i uspokoił agresywnego mężczyznę. Później się rozwiedli.

Teraz Renata i jej synek mieszkają u babci, która jednak wszystko rozumiała i pomogła wnuczce.