Diagnoza – zdrada

Diagnoza zdrada

No, na waszym etapie to już poważny związek stwierdziła energicznie pani Nina Zielińska, zaglądając uparcie w oczy przyszłej (no, potencjalnie) synowej. No i kiedy planujecie ślub?

Myślę, że trochę za wcześnie o tym mówić odpowiedziała dziewczyna, uśmiechając się tak grzecznie, jak tylko potrafiła. Starała się jednocześnie nie urazić mamy Nikodema. Mieszkamy razem dopiero miesiąc. Może dajmy sobie jeszcze chwilę, żeby zobaczyć, jak znosimy siebie w codzienności. Kto wie, może zaczniemy się kłócić o skarpetki i pilot od telewizora?

Brwi pani Niny powędrowały do góry, co wcale jej nie zniechęciło wręcz przeciwnie, wzięła kurs na sedno sprawy, jak dumny parowóz. Generalnie, Leokadia podobała jej się dużo bardziej niż poprzednia dziewczyna syna. Tamta, Klaudia, była nie do wytrzymania fochy, własne zasady, a do tego non stop coś marudziła. Dobrze, że Nikodem doszedł do rozumu.

A jak się układa z Jędrusiem? zmieniła nagle temat, ale wzrok jej dalej był sokoli. Chłopiec już prawie nastolatek, a jednak…

Leokadia poczuła delikatne ciepło, myśląc o synu Nikodema. Pamiętała swoje obawy na początku: że Jędrek uzna ją za wroga, że będzie widział w niej konkurencję dla swojej mamy i co? A tu szok! Chłopak od razu ją zaakceptował. Więcej: już po pierwszym jej placku z jabłkami stwierdził, że od teraz w tym domu to na pewno głodny chodził nie będzie.

Jest super! odpowiedziała szczerze, tym razem uśmiech wybuchł jej na twarzy naprawdę. Jasne, na początku się bałam, jak to przy nastolatku że będzie naburmuszony albo mnie totalnie zignoruje. A tymczasem otwartość i uprzejmość! No, chyba mam szczęście.

Na chwilę zapatrzyła się gdzieś przez okno, wspominając, jak Jędrek błagał, by nauczyła go smażyć racuchy, bo przecież „tata wszystko przypali, a ja muszę jeść”.

Co więcej, sam się chwali, że teraz w domu trafia się porządne jedzenie, bo jego tata to kulinarny fajtłapa. Czasem nawet podkrada się do kuchni i pyta, czy dzisiaj też wszystko spaliłam dodała już z lekkim przytykiem.

Nikodem, który do tej pory cicho słuchał, kiwnął głową, ledwo się uśmiechając. Wyglądało na to, że rzeczywiście go to cieszyło.

A bratka się nie domaga? zagadnęła wyraźnie z podtekstem pani Nina.

Nikodem zmarszczył się i rzucił matce wymowne spojrzenie, znaczące mniej więcej: „Mamo, znowu zaczynasz?”. Ale cóż mama miała swoją misję, od której żadna siła w Polsce jej nie powstrzyma.

I co z tego? Dzieciaki uwielbiają maluchy, zresztą Jędrzej bawi sie z kuzynkami jak szalony. A ty, Leośka, masz dopiero trzydzieści pięć lat! Spokojnie, starczy ci czasu, żeby ogarnąć jeszcze parę berbeci!

Leokadię przeszła fala zażenowania. Tematy personalne i drażliwe nie wywoływały w niej euforii, szczególnie w obecności prawie obcej osoby. Zacisnęła dłonie pod stołem i starała się wyglądać na spokojną.

Niestety, nie mogę mieć dzieci odpowiedziała miękko, bardzo oficjalnym tonem. Lekarze stanowczo mi odradzają.

W pokoju zrobiło się niezręcznie cicho. Pani Nina wyostrzyła rysy twarzy, jej wyraz natychmiast się zmienił miękka uprzejmość wyparowała, pojawiło się lekceważenie i chłód.

Kłopoty kobiece, tak? Ale przecież medycyna idzie do przodu. Jak nie radzieckie czasy, że nic się nie da zrobić odparła, z nie do końca ukrytym przekąsem.

Leokadia miała ochotę wyjść z pokoju i zamknąć za sobą drzwi. Zamiast tłumaczyć, spojrzała błagalnie na Nikodema, ale ten tradycyjnie udawał, że skrzynka jego odbiorcza chwilowo nie działa.

Niestety, w moim przypadku nie ma cudów wyjaśniła sucho. Zdiagnozowano u mnie wadę wzroku tak poważną, że przy obciążeniu ciążą miałabym 90% szans na utratę wzroku. Od 18. roku życia wiedziałam, że dzieci nie dla mnie.

Twarz pani Niny zamieniła się we wzór zdziwienia graniczącego z niedowierzaniem.

Ale co ma jedno do drugiego? Przecież niewidoma matka to nie nowość, mamy XXI wiek! zajęczała, kręcąc głową.

Leokadia wzięła głęboki oddech, już nawet nie próbując usprawiedliwiać się na okrągło.

Ryzyko jest zdecydowanie za duże. No i nie wyobrażam sobie, żebym potem nie mogła zobaczyć własnego dziecka, pani Nino… To nie jest kwestia widzimisię.

Wyraźnie poczuła, jak atmosfera siada babcia Nina już nie próbowała nawet ukryć, że szwagierka wymarzona to nie będzie. Cóż.

Na szczęście z Nikodem podjęli tę decyzję już wiele miesięcy temu. Długie rozmowy z lekarzami, wertowanie forów, no i te wieczorne, najbardziej szczere narady przy herbacie. Uznali, że jeśli kiedykolwiek najdzie ich ochota na potomstwo, mają alternatywy: adopcja albo surrogatka. XXI wiek, hello.

Wieczorem, kiedy już wychodzili, pani Nina z rozpędu przytuliła syna i dygnęła Leokadii z lodowatym uśmiechem. Obłożone kurtkami i torbami oboje z ulgą wyszli na dwór, gdzie świeże powietrze pachniało po prostu… świętym spokojem. Leokadia chwyciła Nikodema za rękę. W tym geście nie trzeba było słów wiedzieli, że ten wieczór można zaliczyć do tych „mniej udanych”, ale decyzje w ich związku i tak zostają w ich kompetencjach.

***********

Trzy miesiące później.

Leokadia coraz częściej czuła się niewyraźnie. Słabość, mdłości o poranku, zapach kawy ją drażnił. Zwalała winę na pracę, zmęczenie, przeziębienie wszystko, byle nie… tę przykrą myśl, którą podrzuciła jej mama przez telefon.

Leokadko, a może jesteś w ciąży? spytała podejrzliwie mama, a głos miała taki, jakby jej rozpracowała co najmniej przestępstwo stulecia.

Nierealne! Biorę tabletki przepisane przez lekarza, według instrukcji, bez żadnych kombinacji westchnęła, przewracając oczami.

Ale tak dla świętego spokoju kup ten test, proszę cię.

No i kupiła. Do apteki było dwa kroki, więc zgarnęła dwa testy (bo wiadomo: jeden kłamie, drugi potwierdza). Wróciła do domu, drżącą ręką wykonała całą procedurę. Minuty wlazły w ściankę i nie bardzo chciały iść dalej, aż tu patrzy dwie kreski. Na drugim… dwie kreski.

Nie wierzę. No po prostu nie wierzę! zaklęła pod nosem w afekcie. Matka wróżka.

W tej chwili zadzwonił dzwonek. Jędrzej, oczywiście bez klucza (klasyka gatunku), łaził pod drzwiami jak wygłodniały kot.

Leokadia w popłochu wywaliła jeden test do śmieci, poprawiła włosy, wpuściła nastolatka do środka i zabrała się za kolację. Nawet nie zauważyła, że jeden test leżał zdradliwie przy drzwiach…

***************

Nikodem, jadę na kilka dni do mamy powiedziała później, pakując w popłochu ubrania do małej sportowej torby. Źle się czuje, muszę jej trochę pomóc.

Nikodem jak na wzorowego chłopaka przystało, od razu przerwał scrollowanie Facebooka.

Chcesz, żebym pojechał z tobą? Albo chociaż zawiózł ci jakieś leki? zamartwiał się.

Na razie dam radę, muszę się po prostu przewietrzyć skłamała.

Rzuciła rzeczy do bagażnika, poleciała na dworzec PKS i już wieczorem siedziała w rodzinnym mieszkaniu w Toruniu.

Na drugi dzień poszła do specjalisty w pobliskiej prywatnej klinice. Zrobiła badania, poszła na USG i usłyszała oficjalnie: jest pani w ciąży, 5-6 tygodni. Teoretycznie powinna być szczęśliwa, praktycznie czuła się, jakby ktoś z niej zakpił.

Ale przecież biorę tabletki! wydukała, szukając logiki w polskim systemie opieki zdrowotnej.

Różnie bywa: może antybiotyk, może wódka na spotkaniu rodzinnym, a może po prostu pech. Tabletki nie są święte odparła zimna lekarka, najwyraźniej już znudzona tym pytaniem.

Wróciła do mieszkania i przez cały dzień chodziła po ścianach. Wiedziała dobrze, jakie są konsekwencje lekarze od lat powtarzali jedno i to samo: ciąża? Zostaniesz niewidoma. O ile nie wydarzy się cud.

Następnego dnia rozbrzmiał telefon.

Leo! Czemu mi nie powiedziałaś? Nikodem niemal krzyczał z radości w słuchawce. Znalazłem test przy drzwiach, dwie kreseczki jak drut!

Leokadia westchnęła ciężko.

Spokojnie, od razu panika. To błąd… Pewnie testy z Chin, fałszywy alarm. Swoją drogą, skąd twoja ekscytacja? próbowała wybrnąć.

No bo byłem z tym u specjalisty! Będę tobą opiekował się, a mama już planuje imię dla wnuka!

Leokadia zamarła. Wygląda na to, że test na podłodze był zdradziecki jak kot po szynce.

Nikodem. Tabletki były.

Tak, ale… zaczerwienił się mama ostatnio była u nas, zobaczyła opakowanie i powiedziała, że lekarze to panikują, a ona w twoim wieku już miała dwie ciąże bez żadnych badań. No to… trochę mi pomieszała w głowie. Wypadło mi pudełko tabletek, otworzyłem je i jakoś samo się nasunęło…

Że? Co się nasunęło? Leokadia spuściła głos aż poniżej poziomu piwnicy.

Zastąpiłem je witaminami z Biedronki. Przepraszam, myślałem, że tak będzie dobrze. Że cię przekonam…

To była ta chwila, kiedy chciała walnąć głową w stół. Jak można zdradzić w ten sposób czyjeś zaufanie?! Zwłaszcza, jeśli chodzi o własne zdrowie!

Ty poważnie? wycedziła przez zęby Ty i twoja mama pomyśleliście, że zabawicie się w lekarzy? Przecież wiedziałeś o wszystkim!

Chciałem tylko mieć z tobą rodzinę jęknął, marząc chyba, żeby zapadła się pod ziemię.

Spotkajmy się pojutrze w południe, przy parku. Przyjdę z bratem. I nie, nie dlatego, żeby ktoś ci groził, tylko żeby uniknąć nieporozumień

Nie czekała na więcej słów. Musiała wyjść, zanim znów straci panowanie.

Dwa dni później Nikodem chodził z bukietem białych róż w tę i z powrotem, z nadzieją na cud. Ale gdy o dwunastej zjawiła się Leokadia z bratem Bartkiem, spojrzała na kwiaty tak obojętnie, jakby przyniósł jej worek ziemniaków.

To decyzja, a nie temat do negocjacji powiedziała twardo, wręczając mu kartkę z pieczątą kliniki. Dziecka nie będzie. Wiesz doskonale, czego się bałam. Zdradziłeś moje zaufanie, ryzykowałeś moim zdrowiem, bo twoja mama lepiej wiedziała? Żegnam.

Nikodem rzucił się za nią, wykrzykując, że lekarze twierdzą, że „da się”. Usłyszał zimne:

A byłeś z moją kartą choroby? Z wynikami? Czy lałeś wodę o cioci Halince z Otwocka, której wszystko się udaje? Mój wzrok to nie test rodzinnej szczęśliwości!

Bartek zasłonił siostrę ramieniem i wyjaśnił, że to koniec. Leokadia spojrzała ostatni raz na Nikodema z czymś na kształt współczucia, może nawet z żalu bardziej do samej siebie.

Potem odwróciła się na pięcie i już się nie obejrzała.

A Nikodem jeszcze długo siedział na ławce z niewydanym bukietem, przyglądając się białym płatkom i myśląc, że przegrał nie tylko marzenie o dziecku, ale też jedyną kobietę, której naprawdę zależało, by widzieć i być widzianą.

Ale cóż Polak mądry zawsze po szkodzie. I to po swojej.