Daria wróciła wcześniej do domu z upominkami od rodziców. Chciała zrobić mężowi niespodziankę, ale zamiast ciepłego powitania, Jan wysłał ją do sklepu. Skutki okazały się zupełnie nieoczekiwane.

Kasia wróciła do domu wcześniej niż planowała, z torbami wypchanymi smakołykami od rodziców. Bardzo chciała zrobić mężowi niespodziankę, ale zamiast ciepłego powitania, Tomek kazał jej iść do sklepu. Tego, co się wydarzyło później, Kasia zupełnie się nie spodziewała.

Ciężka torba niemal wbiła się jej w ramię, aż jęknęła z bólu. Od jakiegoś czasu bolały ją plecy od dwóch miesięcy to jej codzienność. Powoli odstawiła siaty na popękany chodnik przystanku.

Głęboko odetchnęła. Maluch w brzuchu niespokojnie się przekręcił. Szósty miesiąc ciąży to nie żarty! O szczególnie gdy chce się zrobić mężowi niespodziankę i wraca się od rodziców trzy dni przed planem. Tak już się stęskniła, że przez ostatnie sto kilometrów w autobusie odliczała każdy słup.

Ciekawe, co teraz robi Tomek? Pewnie nawet nie przypuszcza, że już jest tak blisko dosłownie dziesięć minut spacerem od domu. Droga z przystanku do klatki ciągnęła się wiecznie. Torby wypełnione domowymi dżemami, własną kiełbasą i ciężkimi jabłkami wydawały się ważyć tonę.

Przeszła zaledwie kawałek i już wiedziała, że dalej nie da rady. Plecy nie pozwolą.

Wyjęła telefon i zadzwoniła do Tomka.

Tomeczku, hej wyszeptała, kiedy wreszcie odebrał.

Kasia? Co się stało? jego głos był pełen niepokoju.

Nic się nie dzieje! Wróciłam. Czekam na przystanku pod blokiem. Mógłbyś zejść mi pomóc? Te torby są koszmarnie ciężkie. Mama oczywiście zapakowała całą spiżarnię

Po drugiej stronie zapadła dziwna cisza. Kasia spojrzała na wyświetlacz, czy aby połączenie nie przerwane.

Ale Ty już jesteś? Teraz? Czemu nie uprzedziłaś? Przecież miałaś wracać w czwartek!

Chciałam zrobić Ci niespodziankę Tomek, Ty się nie cieszysz? Jestem totalnie wykończona. Chodź już, proszę.

Poczekaj! niemal krzyknął. Nigdzie nie idź! To znaczy wiesz co, zrób może szybko zakupy w spożywczaku za rogiem. Kup kawałek wołowiny, najlepszej jaką znajdziesz. Wziąłem wolne, chcę dziś przygotować porządny obiad na Twoje powitanie.

Jaki sklep, Tomek? Jesteś poważny? Jestem w szóstym miesiącu, stoję z dwoma siatami na środku ulicy! Mam plecy tak zmasakrowane, że ledwo stoję. Wieczorem gołąbki z marchewką mi już nie pomogą. Zawsze jeszcze jest ziemniak i jajko w domu. Po prostu chodź po mnie, chcę coś zjeść i walnąć się do łóżka.

Kasiu, Ty nie rozumiesz! głos Tomka zaczął się łamać Chcę, żeby było idealnie. Sklep dwa kroki stąd, kup wołowinę i ziemniaki, nasze już zwiędły. Jakbyś chociaż poprosiła kogoś o pomoc, no ale daj radę, proszę! Robię to przecież dla nas Wszystko jest przygotowane.

Patrzyła na swoje czerwone, obolałe dłonie. Poczuła w sercu żal i rozczarowanie.

Ty chyba sobie żartujesz Mam iść do sklepu, ledwo żywa, z tymi siatami? Bo Ty chcesz obiad zrobić?!

Sam nie możesz zejść i po prostu pójść do sklepu?

Ale ja już mam wszystko w połowie gotowe! Jak teraz pójdę, cały plan się sypie. Kasiu, kochanie, zrobiłabyś to dla mnie? Wołowina, 800 gram. I woreczek kartofli, taki w siatce. Ja tu wszystko wykończę. Czekam!

Rozłączył się. Kasia stała z pustym, ciemnym ekranem telefonu i kompletnie nie wiedziała, co zrobić. Miała ochotę po prostu się rozpłakać, tak na środku pustego przystanku, przy mdłym świetle latarni. Zamiast uścisków i ciepłego łóżka wycieczka po wołowinę. Może on naprawdę szykuje coś niesamowitego? pomyślała. Westchnęła, chwyciła siatki, zaciągnęła się powietrzem i ruszyła spod sklepu.

W środku prowadziła wózek między regałami, pod czujnym spojrzeniem znudzonej kasjerki. Wołowina była ociężała, a kartofle w siatce wręcz nie do uniesienia. Gdy w końcu wyszła, ręce jej drżały, a palce przypominały haki.

Telefon znów zadzwonił.

Kupiłaś wszystko? Tomek był wyjątkowo rześki.

Kupiłam syknęła przez zęby. Jestem pod klatką. Otwieraj.

Nie wchodź jeszcze! Czekaj na ławce, dosłownie dziesięć minut.

Serio? Dziesięć minut?! Tomek, nogi mi puchną! Ja nie mogę stać!

Kasiu, jeszcze chwila! Siedź na świeżym powietrzu, pięć minut przysięgam, zaraz schodzę! Muszę zakończyć niespodziankę!

Opadła ciężko na ławkę pod klatką. Z impetem rzuciła siaty obok siebie. Miała ochotę wrzucić ten nieszczęsny worek z mięsem prosto w ich okno na trzecim piętrze.

Mijały minuty. Dziesięć, potem dwadzieścia. Kasia siedziała, czując narastającą burzę w środku. Wizualizowała sobie, co ją tam zastanie morze kwiatów? Śniadanie przy świecach? Skrzypek w rogu? Tyle czekała i po co Żadne niespodzianki nie były warte tego, żeby po takiej podróży siedzieć na zimnie z ciężarem na rękach.

Dopiero po ponad pół godzinie drzwi się otworzyły. Tomek wybiegł, czerwony, w rozciągniętej koszulce, włosy postawione, cały zgrzany.

O, siedzisz! wymusił uśmiech, łapiąc za siatki. Ale zgrywasz minę. Pogoda jest super no, raczej. Chodź!

Dlaczego jesteś cały mokry i pachniesz jak sklep z chemią? pytała, z trudem podnosząc się z ławki z pomocą poręczy.

Zobaczysz! odparł z entuzjazmem i już biegł do windy.

Kiedy weszli do mieszkania, on szeroko rozsunął drzwi, oczekując aplauzu. Kasia weszła do przedpokoju, a tam uderzył ją zapach chloru i taniego odświeżacza powietrza morska bryza.

Obeszła mieszkanie. W salonie, kuchni, łazience wszystko aż lśniło. Tam, gdzie zwykle porozrzucane były ubrania, teraz było pusto, dywan odkurzony, kurz starty, półki ogarnięte. Jej figurki spały samotnie pod ścianą.

No i? Tomek błyszczał dumnie jak złotówka. Niespodzianka!

Kasia spojrzała na niego powoli.

To już? wyszeptała.

Jak to już? Kasia, zobacz! Przez trzy godziny szorowałem całą chatę! Podłoga nawet pod kanapą umyta! Posiłki gotowe, wszystko czyściutkie. Pragnąłem, żebyś po przyjeździe czuła się dobrze, żebym Cię nic nie obciążał. Musiałem Cię czymś zająć, żeby zdążyć

W gardle Kasi narastała gula.

Czyli przez mycie podłogi kazałeś mi iść do sklepu z siatami?

Nie przyszedłeś po mnie, bo czyściłeś łazienkę?

No tak! rozłożył ręce Tomek. Przecież zawsze masz mi za złe, że nic nie robię! Chciałem raz pokazać, że potrafię. Przyjechałaś wcześniej, nie zdążyłem. Musiałem coś wymyślić, żebyś mnie nie zastała w połowie roboty. Nawet dziękuję nie powiesz, tylko tak patrzysz, jakbym Ci coś zrobił.

Ty naprawdę głos Kasi zadrżał. Ty myślisz, że moje plecy i moja ciąża są mniej ważne, niż świeża podłoga?

Mogłeś po mnie wyjść i pomóc mi dotrzeć do domu właśnie tego potrzebowałam. Nie tego, że powycierasz kurze.

Tomek spąsowiał i rzucił ścierkę do zlewu.

Jasne, znowu Ty masz rację! wybuchł. Siedzę tu od piątej rano, ze stresu nie spałem, żeby zrobić Ci przyjemność, a Ty tylko narzekasz! Widzisz ten porządek? Nawet na własnym weselu taki nie był!

Kasia poczuła łzy pod powiekami.

Ale po co mi ten porządek, jeśli każesz mi godzinę czekać z ciężkimi siatami na zimnie?! Kupiłam mięso, ziemniaki, bo mi kazałeś, totalnie ledwo żyjąc. To miał być prezent? Raczej kara!

Kara? aż się zagotował. Może i nie jestem idealny, ale się staram. Inna żona by się cieszyła porządek, mąż gotuje. Ty tylko swoje: Moja ciąża, moje plecy, ja, ja, ja! A może ja też jestem zmęczony? Całą noc nie spałem, wymyślałem, jak sprawić Ci radość!

Kasia ukryła twarz w dłoniach.

Ty nawet nie rozumiesz, jak bardzo Cię potrzebowałam! Wybrałeś umytą listwę przypodłogową nad moje zdrowie.

O co Ci chodzi z tą listwą! znowu podniósł głos Tomek. To Ty mi wszystko zepsułaś, bo przyjechałaś wcześniej! Ja się starałem. Tylko zamiast docenić, robisz sceny. Czuję się niedoceniony.

Wybiegł do sypialni, trzaskając drzwiami.

Maluch w brzuchu Kasi znowu niespokojnie się ruszył. Usiadła powoli na kuchennym krześle, patrząc na torbę z mięsem, której Tomek nawet nie schował do lodówki. Zrobiło jej się słabo i niedobrze.

Po dziesięciu minutach drzwi się uchyliły.

To robimy ten obiad, czy nie? zapytał oschle.

Nie rób nic, Tomek. Zostaw mnie po prostu w spokoju. Chcę się położyć.

Ale bardzo proszę! zamknął z impetem drzwi.

Kasia chwiejnym krokiem poszła do łazienki. Widząc swoje odbicie blada, z cieniami pod oczami jej żal sięgnął zenitu.

W autobusie miała w głowie inną wersję swojego powrotu. Wydawało jej się, że Tomek ją przytuli i powie: Na szczęście już jesteś. Przytulił akurat.

Jak tylko opuściła łazienkę, o coś znów wybuchli i pokłócili się do końca. Wyszła z mieszkania prawie tak, jak stała. Na całe szczęście nie zdążyła się nawet przebrać. Z powrotem wróciła do mamy.

Wszyscy starali się ją odwieść od rozwodu teściowie, szwagierka, nawet dalsi znajomi. Tomek dzwonił, prosił, zapewniał, że zrozumiał wszystko. Ale Kasia już wiedziała nie chce takiego męża, rozwód jest przesądzony. Nie potrzebuje kogoś, kto ceni odkurzoną podłogę bardziej niż zdrowie własnego dziecka.