Daria niespodziewanie wróciła wcześniej do domu z upominkami od rodziców. Chciała sprawić mężowi niespodziankę, lecz zamiast ciepłego powitania Jan wysłał ją do sklepu. Skutki okazały się zaskakujące.

Danusia wróciła do domu niespodziewanie wcześnie, z naręczem upominków od rodziców. Chciała sprawić mężowi niespodziankę, ale zamiast ciepłego powitania, Tomasz wysłał ją do sklepu. Dalszy ciąg wydarzeń przeszedł jej najśmielsze oczekiwania.

Ciężka torba tak ciągnęła jej ramię w dół, że Danusia niemalże krzyknęła. Od kilku tygodni ból kręgosłupa był jej stałym towarzyszem, pojawiającym się z uporem, niezależnie od dnia. Uważnie odstawiła swoje bagaże na popękaną nawierzchnię chodnika, na przystanku autobusowym.

Westchnęła głęboko. Dziecko w środku nieco się poruszyło, jakby protestowało. Był już szósty miesiąc ciąży nie przelewki. Zwłaszcza, gdy chce się zrobić mężowi niespodziankę i wraca się do Warszawy trzy dni wcześniej, niż się umówili. Tak bardzo tęskniła, że ostatnie sto kilometrów podróży autobusem liczyła słupy, zahaczając wzrokiem o dziwaczne cienie przy drodze.

Ciekawe, co teraz robi Tomeczek? Pewnie nawet nie śni, że ona już tu, ledwie dziesięć minut spacerem od domu. Droga do klatki schodowej zdawała się być nieskończona. Torby pełne rodzicielskich darów słoiki konfitur, wiejskiej kiełbasy, ciężkie gruszki ważyły jak cała Polska.

Przeszła może pięćdziesiąt metrów, zanim pojęła, że nie da rady. Kręgosłup odmówi jej posłuszeństwa.

Sięgnęła po telefon i wybrała numer męża.

Tomeczku, cześć wyszeptała, kiedy wreszcie odebrał.

Danusia? Co się stało?! wystraszył się.

Nic się nie stało. Przysięgam. Już jestem! Czekam przy naszym przystanku. Wychodź, proszę, pomóż mi. Torby są nie do podniesienia, mama po prostu mnie przerzuciła zapasami…

W słuchawce zapadła nienaturalna cisza. Danusia zerknęła na ekran linia nie przerwana.

Jesteś na przystanku? jego głos zabrzmiał z wysoką nutą. Teraz? Dlaczego nie uprzedziłaś? Przecież mieliśmy się zobaczyć w czwartek!

To miał być prezent… naburmuszyła się Danusia. Tomek, nie cieszysz się? Jestem padnięta. Wyjdź po mnie.

Poczekaj! nagle wrzasnął. Nie idź nigdzie dalej. To znaczy, idź, ale… Danusia, w domu nie ma już nic do jedzenia. Zjadłem wszystko. Zrób tak: wskocz do całodobowego, tego za rogiem. Kup mięsa, najlepiej wołowiny. Mam wolne pomyślałem, że zrobię obiad, powitam cię po królewsku.

Jakie mięso, Tomku? mrugnęła rozkojarzona Danusia. Przecież jestem w szóstym miesiącu ciąży, stoję na ulicy z dwiema wielkimi torbami!

Boli mnie krzyż, nie mam sił! W domu są ziemniaki, jajka… Spotkaj mnie, chcę po prostu coś zjeść i odpocząć.

Nie rozumiesz, Danusiu zaczął mówić szybciej. Chcę, żeby było idealnie. Skocz, proszę. Sklep jest zaraz tutaj. Kup wołowinę, świeże ziemniaki, bo nasze są martwe. Poproś kogoś o pomoc, albo powolutku, po kawałku… Proszę! To dla nas. Ja tu już wszystko szykuję.

Patrzyła na swoje zaczerwienione dłonie. W sercu pulsowała gorąca, gorzka fala.

Tomku, czy ty poważnie? Proponujesz, żebym w takim stanie szła do sklepu po mięso, bo ty masz ochotę na obiad?

Nie możesz zejść i sam to kupić?

Już zacząłem… eee… przygotowania! Jak pójdę teraz, wszystko zepsuję. Danusiu, dla mnie. Czekałem tak na ciebie. Kup 800 gramów wołowiny, ziemniaków w siatce, małej. Proszę, czekam!

Rozłączył się. Danusia stała i gapiła się w ciemny ekran smartfona. Wszystko wydawało się nierealne. Miała ochotę rozpłakać się tutaj, pod żółtym światłem lampy ulicznej. Zamiast uścisków i ciepła własnego łóżka wędrówka w objęcia sklepowych chłodni. Może naprawdę szykuje coś niezwykłego?, przemknęło jej przez głowę. Westchnęła i powlokła się do spożywczaka, noga za nogą.

Pchała wózek sklepowy między regałami, łowiąc litościwe spojrzenia zaspanej kasjerki.

Wołowina okazała się ciężka, a siatka ziemniaków prawdziwą zmorą. Gdy wreszcie wyszła na mróz, ręce były już jak nienależące do niej, palce powykrzywiane i sztywne.

Zadzwonił telefon.

Kupiłaś? zapytał radośnie Tomek.

Kupiłam, przez zęby wysyczała Danusia. Już jestem pod klatką. Otwieraj.

Czekaj! niemal zapiszczał. Nie wchodź! Usiądź na ławce, tylko dziesięć minut.

Serio? wrzasnęła, nie patrząc na mijających ją ludzi. Tomku, jakie dziesięć minut? Nogi mi puchną!

Szykuję niespodziankę! uparcie powtarzał. Wejdź teraz wszystko na marne. Usiądź na ławce, pooddychaj. Pięć minut, przysięgam! Muszę się spieszyć!

Usiadła z trudem na twardej ławce przy wejściu. Torby walnęły o węgiel chodnika. Chciała rzucić mięso przez okno na trzecim piętrze.

Minęło dziesięć minut. Potem dwadzieścia. Siedziała i gotowała się w sobie. Wyobrażała sobie, co tam się wydarzy: morze tulipanów? Śniadanie przy świecach? Ktoś grający Chopina w kącie? I tak, nic nie było warte tego oczekiwania.

Po trzydziestu pięciu minutach drzwi otworzyły się z jękiem. Wypadł Tomek. Wyglądał groteskowo: koszulka na lewą stronę, pot na czole, włosy sterczące w każdą stronę.

O, siedzisz! wymusił uśmiech, łapiąc torby. Czemu jesteś taka zła? Tylko zobacz, jaka pogoda… no dobra. Chodź szybko!

Czemu taki spocony? zmrużyła oczy, wstając i opierając się na poręczy. I dla czego śmierdzisz jakbyś pływał w Domestosie?

Zaraz zobaczysz! pląsał pod windą z dziwną ekscytacją.

Wjechali na piętro. Tomek rozwarł drzwi z namaszczeniem, czekając na aplauz. Danusia weszła do przedpokoju i uderzył ją zapach chloru i taniego odświeżacza o aromacie bałtyckiej bryzy.

Weszła do pokoju. Potem do kuchni. Zajrzała nawet do łazienki. Mieszkanie było czyste, niemal puste. Rzeczy zwykle rzucane na krzesła znikły. Dywan był niedawno odkurzony (widniały jeszcze wilgotne ślady), a półki odkurzone. Jej aniołki stały cicho w rogu.

I co? Tomek uśmiechał się jak nowy złoty. Niespodzianka!

Danusia powoli się odwróciła.

To wszystko? spytała niemal bezdźwięcznie.

Jak to wszystko? aż przysiadł z oburzenia. Danusiu, popatrz! Trzy godziny się zarzynałem! Mam podłogę nawet pod kanapą umytą! Zmyłem naczynia, kibelek lśni jak w hotelu! Chciałem, żebyś przyjechała do czystości, nie musiała nic robić. Harowałem tu jak dziki, gdy ty… no, tam byłaś.

Poczuła, jak robi się jej ciężko na sercu.

Ty przez to… głos zadrżał. Przez to mycie podłóg kazałeś mi iść po mięso i ziemniaki?

Nie wyszedłeś po mnie na przystanek, bo myłeś podłogę?

No tak! rozłożył ręce. Chciałem dobrze! Zawsze narzekasz, że nie sprzątam. Chciałem pokazać, że umiem. Przyjechałaś za wcześnie, nie zdążyłem! Musiałem cię jakoś opóźnić, żeby dokończyć. A Ty, zamiast dziękuję, masz minę jakbym cię opluł.

Tomku, serio? wybuchła. Mam gdzieś twoje podłogi! Boli mnie kręgosłup, miałam ciężkie torby, jestem w ciąży! Potrzebowałam, żebyś mnie wziął za rękę i przeprowadził do domu, a nie machał mopem!

Spiekł raka, rzucił ścierkę do zlewu.

O! I znowu zaczyna się! wrzasnął. Tobie nigdy nie dogodzę! Od piątej rano latam, szykuję niespodziankę, a ty przychodzisz i znowu masz żale! W ogóle widziałaś tu taki porządek? Nawet w dniu ślubu tak nie było!

Ale po co mi to wszystko taką ceną? łzy dławiły jej gardło. Siedziałam na ławce pół godziny, zmarzłam, nogi mam jak dynie! Zmuszałeś mnie do zakupów, kiedy ledwo się ruszałam! Tomku, to nie niespodzianka to żart!

Tak? To przepraszam, że nie jestem ideałem! Inna by się ucieszyła chłop ogarnia, gotuje! Ty tylko narzekasz: ojej, mój kręgosłup, moje torby… A ja?! Nie spałem całą noc, czekałem, jak ci dogodzić!

Ukryła twarz w dłoniach.

Ty nic nie rozumiesz… zaszlochała. Zamieniłeś moje zdrowie i dziecko na czysty parapet.

No proszę! znowu krzyknął Tomek. To ty zepsułaś niespodziankę! Miałaś przyjechać w czwartek byłoby super. Ale nie, musiałaś przyjechać wcześniej i zrobić ze mnie winnego! Jesteś niewdzięczna, Danusiu. Po prostu niewdzięczna.

Wypadł z kuchni i trzasnął drzwiami do sypialni.

Maluch w brzuchu znowu się szarpnął. Danusia powoli osiadła na krzesło, patrząc na pakunek z mięsem, którego Tomek nie włożył nawet do lodówki. Czuła się fatalnie mdłości powracały falami.

Po dziesięciu minutach drzwi się uchyliły.

To co, robić to mięso? mruknął. Czy teraz nawet jeść nie będziesz, żeby mi dopiec?

Nie trzeba nic gotować, Tomku powiedziała cicho, odwracając wzrok. Daj mi spokój. Chcę spać.

Proszę bardzo! znów trzasnął drzwiami.

Danusia wstała i zataczając się, poszła do łazienki. W odbiciu zobaczyła bladą twarz, podkrążone oczy, rozczochrane włosy.

Pomyślała o powrocie autobusem, o tym jak wyobrażała sobie uścisk Na szczęście jesteś w domu. Przytulił ją ale wcale nie tak.

Gdy wróciła z łazienki, awantura rozgorzała na nowo. On znów się przyczepił o jakąś drobnostkę.

Z domu wtedy wyszła jak stała nawet nie zdążyła się przebrać. I pojechała z powrotem do rodziców, do małego miasta pod Siedlcami.

Rozwodu wszyscy jej odradzali: teściowie, szwagierka, kuzynostwo. Tomek regularnie dzwonił, błagał o powrót, zapewniał, że się zmienił. Ale Danusia wiedziała już swoje: taki mąż jej niepotrzebny. Rozwód musi być. Po co jej ktoś, kto bardziej ceni czystość mieszkania niż zdrowie własnego dziecka?