Czy żona powinna sama wykonywać wszystkie prace domowe, skoro również zarabia?

– Dobrze, że przyszłaś, umieram z głodu – kiedy zdejmuję buty, słyszę głos z kanapy przed telewizorem.

Zdaję sobie sprawę, że teraz trzeba ugotować kolację dla całej rodziny, a na tę chwilę jest nas pięcioro. I tak jestem tym wszystkim zmęczona, że trudno to opisać słowami.

Wróciłam do domu z pracy wyczerpana psychicznie i fizycznie. Jestem dyrektorką szkoły: układam grafik, obserwuję lekcje, wspomagam wychowawców, rozwiązuję konflikty w zespole i przez cały dzień słucham krzyków dzieci podczas przerw. Czasami wydaje mi się, że pewnego dnia mury szkoły zawalą się od tych przeszywających dźwięków.

Mąż pracuje w biurze podróży. Oczywiście zarabia więcej i utrzymuje rodzinę w 80%. Ale przy tym wszystkim mamy wspólny budżet, ja nie przeznaczam swojej pensji na rajstopy i szminki, jak to robią niektóre kobiety. Praca mojego męża jest sezonowa i wszystko zależy od okoliczności – w okresie pandemii tylko moja pensja uratowała nas przed biedą.

Nie narzekam na męża, jest kochający, opiekuńczy, nie pije, opiekuje się dziećmi, regularnie jeździmy na rodzinne wakacje. Tylko, że wszystkie prace domowe są na mojej głowie. Wstaję o 5 rano, żeby przygotować jedzenie dla całej rodziny, wstawić pranie, posprzątać kuchnię i łazienkę, bo nikt nie zauważa bałaganu (albo udaje, że nie zauważa), wyprasować ubrania. O 7:30 idę do pracy, bo jeśli wyjdę później, to utknę w korkach do 10. O 17. oficjalnie kończy się mój dzień pracy i wychodzę ze szkoły.

Potem idę na zakupy i nieważne ile kupię, naszej rodzinie nie wystarczy na dłużej niż na jeden dzień. Dlatego supermarket to moja standardowa lokalizacja każdego dnia. Wracam do domu. Oczywiście nie mam czasu usiąść i odetchnąć. Przebieram się w domowe ubrania i idę gotować kolację, po której zostaje góra brudnych naczyń. Myję je od razu – bo inaczej będę musiała wstać następnego ranka jeszcze wcześniej. Przy okazji myję kuchenkę, którą ktoś wymazał tłustymi plamami (to chyba znowu jajka sadzone). Sprzątam kuchnię. A później – prysznic i znowu zawodowe niedokończone sprawy – rozporządzenia, wnioski, raporty. Przed pójściem spać mam jakąś godzinę na obejrzenie ulubionego serialu.

Prawdziwe zbawienie to weekend, kiedy mogę sobie pozwolić sobie na pobudkę o ósmej. Ale nawet wtedy wszystko kręci się w kółko.

A przed świętami zaczyna się prawdziwa kulinarna i porządkowa epopeja.

Mój mąż zaczyna pracę o 9 rano i kończy o 16. Czasami cały ten czas spędza w domu – na rozmowach telefonicznych i spotkaniach wideo na Skype. Ale kiedy zbliżają się święta, to potrafi zniknąć z domu na cały dzień.

Tak, pracujemy inaczej, a każda praca jest na swój sposób trudna. Ale nikt nie pomaga mi w obowiązkach domowych: dzieci są jeszcze za małe, a dla męża to „nie jest zajęcie dla mężczyzny. Jak trzeba coś naprawić, to wtedy mi powiedz”.

Koleżanki mówią, że powinnam przyzwyczaić go do pracy, bo przecież oboje zarabiamy, ale ja mam dwa dodatkowe etaty – niani i gospodyni domowej.

Czy zatem kobieta, która chodzi do pracy tak jak mąż, musi brać na siebie wszystkie obowiązki domowe?