Czy zdecydowała się odejść: utracona miłość czy tylko chwilowe trudności?

Aldona postanowiła przestać się zastanawiać: czy to utracona miłość, czy tylko chwilowe trudności? Nie mogła już tego znosić. Nie rozumiała, dlaczego Marek stał się tak obojętny może przestał ją kochać? Dziś znów wrócił późno w nocy i położył się spać w salonie.

Rano, przy śniadaniu, Aldona usiadła naprzeciw niego.

Marku, możesz mi powiedzieć, co się dzieje?

Co jest nie tak?

Pił kawę, unikając jej wzroku.

Od kiedy urodzili się chłopcy, bardzo się zmieniłeś.

Nie zauważyłem.

Marku, żyjemy jak sąsiedzi od dwóch lat, czy to cię nie obchodzi?

Słuchaj, czego chcesz? W domu wszędzie porozrzucane zabawki, śmierdzi jakimś mlekiem, dzieci wrzeszczą Myślisz, że to komuś pasuje?

Marku, ale to twoje dzieci!

Wstał gwałtownie i zaczął nerwowo chodzić po kuchni.

Normalne żony rodzą jedno dziecko, żeby spokojnie bawiło się w kącie i nie przeszkadzało. A ty od razu dwoje! Mama mówiła, ale nie słuchałem takie jak ty tylko się mnożą!

Jakie to ja, Marku?

Bez celu w życiu.

Ale to ty kazałeś mi rzucić studia, żebym poświęciła się rodzinie!

Aldona opadła na krzesło. Po chwili ciszy dodała:

Myślę, że powinniśmy się rozwieźć.

Zastanowił się i odparł:

Jestem za. Tylko umówmy się, że nie będziesz żądać alimentów. Sam ci dam pieniądze.

Odwrócił się i wyszedł z kuchni. Chciała wybuchnąć płaczem, ale nagle z pokoju dzieci dobiegł hałas. Bliźniacy obudzili się i domagali się jej uwagi.

Tydzień później spakowała rzeczy, zabrała chłopców i przeprowadziła się do małego mieszkania w bloku, które odziedziczyła po babci.

Sąsiedzi byli nowi, więc Aldona postanowiła się z nimi zaznajomić.

Z jednej strony mieszkał ponury, choć jeszcze nie stary mężczyzna, z drugiej energiczna sześćdziesięcioletnia pani. Najpierw zapukała do drzwi mężczyzny:

Dzień dobry! Jestem nową sąsiadką, chciałabym się poznać, kupiłam tort, może na herbatę?

Starała się uśmiechać. Mężczyzna obrzucił ją wzrokiem, po czym mruknął:

Nie jem słodyczy. I zatrzasnął drzwi przed jej nosem.

Wzruszyła ramionami i poszła do Zofii Urbanowicz. Ta zgodziła się przyjść, ale tylko po to, by wygłosić swoje monolog.

Więc, lubię odpoczywać w dzień, bo wieczorem oglądam seriale. Mam nadzieję, że twoje dzieci nie będą mi przeszkadzać hałasem. Bądź tak miła, nie pozwalaj im biegać po korytarzu, niech niczego nie dotykają, nie brudzą i nie niszczą!

Mówiła długo, a Aldona z goryczą pomyślała, że nie czeka ją tu słodki początek nowego życia.

Zapisała chłopców do przedszkola, a sama tam zatrudniła się jako opiekunka. To było wygodne, bo pracowała do godziny, gdy trzeba było odebrać Adasia i Jasia. Płacili niewiele, ale przecież Marek obiecał pomóc.

Przez pierwsze trzy miesiące, gdy trwały ich rozwody, Marek rzeczywiście czasem dawał jej pieniądze. Ale gdy minęło tyle samo czasu od rozwodu, przestał. Aldona od dwóch miesięcy nie mogła zapłacić za media.

Stosunki z Zofią Urbanowicz pogarszały się z dnia na dzień. Pewnego wieczoru, gdy Aldona karmiła chłopców w kuchni, weszła sąsiadka w atłasowym szlafroku.

Kochanie, mam nadzieję, że rozwiązałaś swoje problemy finansowe? Nie chciałabym stracić prądu czy gazu przez ciebie.

Aldona westchnęła:

Nie, jeszcze nie. Jutro pójdę do byłego męża, chyba zupełnie zapomniał o dzieciach.

Zofia Urbanowicz podeszła do stołu.

Wciąż karmisz ich makaronem wiesz, że jesteś złą matką?

Jestem dobrą matką! A tobie radzę wsadzać nos tam, gdzie nie trzeba, bo możesz dostać po nim!

Wtedy Zofia Urbanowicz zaczęła krzyczeć tak głośno, że aż trzeba było zatkać uszy. Na ten hałas wyszedł z pokoju Jan, sąsiad Aldony z drugiej strony. Poczekał, aż Zofia Urbanowicz przestanie przeklinać Aldonę, dzieci i cały świat, po czym odwrócił się i wyszedł. Wrócił po chwili. Rzucił pieniądze na stół przed Zofią i powiedział:

Uspokój się. Masz za media.

Kobieta zamilkła, ale gdy Jan znów zniknął, szepnęła do Aldony:

Pożałujesz tego!

Aldona zignorowała te słowa. Ale później okazało się, że na próżno. Następnego dnia poszła do Marka. Ten wysłuchał jej i rzekł:

Teraz mam trudny okres, nie mogę ci nic dać.

Marku, żartujesz? Muszę czymś nakarmić dzieci!

No to je karm, przecież ci nie zabraniam.

Złożę pozew o alimenty.

Oczywiście, złóż, moja oficjalna pensja jest taka, że dostaniesz grosze. I postaraj się już więcej mi nie zawracać głowy!

Aldona wróciła do domu i płakała. Do wypłaty jeszcze tydzień, a pieniędzy prawie nie było. Ale w domu czekała ją kolejna niespodzianka inspektor z opieki społecznej. Zofia Urbanowicz napisała donos. Twierdziła, że Aldona grozi jej życiu, a jej dzieci głodują i są zaniedbane.

Przez godzinę inspektor ją przesłuchiwał, a na pożegnanie powiedział:

Muszę zgłosić to do opieki społecznej.

Zaczekaj, co zgłosić? Przecież nic złego nie zrobiłam!

Takie są przepisy. Jest sygnał, trzeba się tym zająć.

Wieczorem Zofia Urbanowicz znów przyszła do niej do kuchni.

Więc, kochanie, jeśli twoje dzieci jeszcze raz przeszkodzą mi w ciągu dnia, będę zmuszona zgłosić to prosto do opieki społecznej!

Co ty robisz? To przecież dzieci! Nie mogą cały dzień siedzieć w jednym miejscu!

Kochanie, gdybyś je normalnie karmiła, chciałyby spać, a nie biegać!

Wyszła z kuchni, a chłopcy przestraszeni patrzyli na mamę.

Jedzcie, moje skarby. Ciocia żartuje, naprawdę jest dobra.

Odwróciła się do kuchenki, by ot