Czy wasz autobus już przyjechał? – zapytał spieszący się przechodzień.

**Dziennik osobisty**

Czy twój autobus już przyjechał? zapytał pośpieszający się człowiek.
Proszę pani, czy nie wie pani, czy autobus już odjechał? podbiegł do przystanku mężczyzna, ciężko oddychając. Prawdziwy facet, nie młodzik, dobrze po pięćdziesiątce, w kurtce i dresowych spodniach, na ramieniu wytarta torba. Zwyczajna twarz z wąsami, których Lidia Nowak nigdy nie lubiła. Odwróciła się i nie odpowiedziała.

Proszę pani, czy tak trudno powiedzieć? Czy ostatni autobus już odjechał, czy nie? Przecież pani też na niego czeka? Mężczyzna złapał oddech i rzucił ciężką torbę na ławkę obok Lidii Nowak.

Na nic nie czekam odburknęła zirytowana, ale pomyślała, że jest już późno, a kto wie, kim jest ten człowiek, więc dodała łagodniej: Jakiś autobus odjechał jakieś pięć minut temu, nie zwróciłam uwagi.

No to koniec! Mężczyzna pląsnął na ławkę tak gwałtownie, że Lidia przestraszyła się, iż się zawali, i poderwała się.

Też pani się spóźniła? Nie dawał za wygraną, wręcz się naprzykrzał!

Lidia poprawiła płaszcz i postanowiła wracać do domu. Było już późno.

Godzinę wcześniej ogarnęła ją dziwna potrzeba wyjścia z domu. Brakowało powietrza, samotność, choć nigdy tak nie było.

Całe życie Lidia Nowak żyła sama i była szczęśliwa. Przyjaciółki wychodziły za mąż, miały dzieci, ale ona tego nie chciała. Gdy przypominała sobie matkę na wsi, rodzącą jedno po drugim Potem troje oddała do internatu, a Lidia najstarsza uciekła do miasta. Skończyła szkołę zawodową, została księgową i całe życie pracowała w centralnej kawiarni miasta. Złota Jesień wesoła muzyka, smaczne jedzenie!

Na początku była zwykłą księgową, potem główną aż do emerytury. Wesela, jubileusze nigdy się nie nudziła. Dobra pensja, wygodne życie, kupiła mieszkanie, jeździła na wakacje. Innego życia nie pragnęła.

Rok temu nowy właściciel kawiarni oznajmił, że Lidia Nowak nie rozumie nowych metod pracy i wiele go nie satysfakcjonuje.

Wysłał ją na emeryturę, choć sama nie planowała odejść.

Najpierw szukała nowej pracy. Potem zrozumiała, że to, co oferują, jej nie odpowiada, a to, co by chciała wymaga młodości.

Machnęła ręką. Wystarczy tej poduszki finansowej, niewielkiej, ale starczy. Tak odeszła na emeryturę, w największą wolność życia.

Na początku było wspaniale. Żyła bez planów, bez budzika, chodziła na wycieczki, nawet na nordic walking w parku.

Ale nagle zmęczyło ją to. Tej nocy wyszła na ulicę i usiadła na ławce przy przystanku.

Samochody mijały, hałasowały, światła jarzyły się, ludzie szli, rozmawiali, a ona siedziała i czuła, jakby jej nie było. Było tylko to hałaśliwe miasto, żyjące swoim życiem, podczas gdy jej życie nie miało znaczenia.

Nikomu nie była potrzebna. Absolutnie nikomu na całym świecie!

Aż nagle ten mężczyzna.

Też nie ma pani gdzie spać? Ja już tu nocowałem na ławce, rano pojechałem. Mieszkam za miastem, pracuję na zmianie spóźniłem się, noce były ciepłe, ale dziś chłodno! Nic nie szkodzi, mam kanapki z kiełbasą. Niech się pani nie boi. Proszę, chleb świeży, kiełbasa dobra, a ja zaraz termos wyjmę, herbatę gorącą wypijemy, z cukrem, rozgrzejemy się.

Zmienił ton jakby nigdy nic i wcisnął Lidii kanapkę. Chciała odmówić, ale nagle zrozumiała, że jest straszliwie głodna. Nie jadła kolacji, a na obiad prawie nic. Ugryzła kęs jakie pyszne! Dawno nie kupowała kiełbasy trzymała dietę, a tu chleb pachnący, kiełbasa mniam!

Mężczyzna zaśmiał się:

No co, smaczne, co? Trzymaj, herbatę nalewam, uważaj, gorąca. Jak ci na imię?

Lidia Nowak odpowiedziała z pełnymi ustami, a on z radością skinął głową:

Lidia! A ja wujek Marek, to znaczy Marek Kowalski. Wcześniej w fabryce pracowałem, zwolnili, teraz w ochronie, na dniówkę. Nieźle, ale matka chora, staruszka, na leki zarabiam, może jeszcze pożyje. Rodzina była, ale się rozpadła, syn dorósł, żona odeszła, no żyję sobie! westchnął, uśmiechnął się, ale oczy nagle stały się smutne.

A tobie, Liduś, daleko do domu? Chcesz, taksówkę ci załatwię? Tylko mi daleko, w nocy za miasto nie jadą, podwójna stawka za drogo. Tobie powinno starczyć. Wujek Marek spojrzał na nią z uśmiechem, a Lidii nagle przypomniał się kolega z podstawówki, Jurek, zawsze głodna, a on przynosił kanapki i ją karmił. Patrzył tak samo życzliwie, trochę z przekąsem. Teraz znów czuła się jak dziewczynka, jakby nie było kawiarni Złota Jesień, emerytury.

Lidia skończyła kanapkę, popiła gorącą, słodką herbatą i nagle powiedziała, sama nie wiedząc skąd:

Chodź do mnie, wujku Marku, nie na ławce będziesz spał? O, moje mieszkanie, nie trzeba jechać. Bierz torbę i chodź, tylko się zachowuj, bo ręka ciężka, nie myśl, że stara!

Mężczyzna zdziwił się, spojrzał na blok za plecami, znów na Lidię:

To po co tu siedziałaś? Na co czekałaś?

Na nic nie czekałam, nie ma już na co. Idziesz, czy nie? Lidia odwróciła się i poszła. Marek Kowalski zebrał się w sobie, wziął torbę:

No jakże inaczej? Niefajnie! Ale ja tylko żebyś nie pomyślała, ja na podłodze, w kącie, a rano od razu jadę. Dzięki, bo zimno. Szedł za Lidią, kręcąc głową ze zdumienia.

Rano Lidia obudziła się od stukania. Wyszła Marek już był na nogach, spał na kuchennej sofie, a teraz majstrował w toalecie:

Twoja spłuczka cieknie, naprawiłem, może zarobiłem na śniadanie? Wyprostował się z uśmiechem, a ona oniemiała. Przed nią stał obcy mężczyzna w koszuli, półsiwe włosy mokre pewnie się umył. A w niej ciepło i radość, sama nie wiedziała czemu.

No