Czy twój autobus już przyjechał? – spytał pędzący przechodzień.

Czy twój autobus już przyjechał? spytał pośpiesznie jakiś człowiek.

Proszę pani, wie pani, czy ostatni autobus już odjechał? podbiegł do przystanku mężczyzna, sapiąc ciężko. Prawdziwy facet, nie młodzieniec, dobrze po pięćdziesiątce, w kurtce i dresowych spodniach, na ramieniu wytarty plecak. Zwyczajna twarz z wąsami, których Halina Nowak nigdy nie lubiła, odwróciła się i nie odpowiedziała.

Proszę pani, czy tak trudno powiedzieć? Czy ostatni autobus już odjechał, czy nie? Przecież pani też czeka na autobus? mężczyzna złapał oddech i rzucił ciężką torbę na ławkę obok Haliny Nowak.

Na nic i na nikogo nie czekam odparła rozdrażniona, ale pomyślała, że jest już późno, a nigdy nie wiadomo, kim jest ten człowiek, więc dodała łagodniej: Jakiś autobus odjechał jakieś pięć minut temu, nie zwróciłam uwagi.

No to koniec! mężczyzna pląsnął na ławkę tak gwałtownie, że Halina przestraszyła się, iż się zawali, i poderwała się.

Też pani się spóźniła? nie ustępował, wręcz naprzykrzał się!

Halina poprawiła płaszcz i postanowiła wracać do domu, było już późno.

Godzinę wcześniej ogarnęła ją nagła, dziwna chęć wyjścia. Zabrakło powietrza, samotność, nigdy wcześniej tak nie było.

Całe życie Halina Nowak mieszkała sama i była z tego bardzo zadowolona. Przyjaciółki wychodziły za mąż, miały dzieci, ale ona tego wcale nie chciała. Gdy przypomina sobie matka na wsi rodziła jedno po drugim. Potem troje oddała do internatu, a Halina najstarsza, uciekła do miasta. Skończyła technikum, została księgową i całe życie pracowała w centralnej kawiarni miasta. Kawiarnia Złota Jesień, wesoła muzyka, pyszne jedzenie!

Halina najpierw była zwykłą księgową, a potem główną aż do emerytury. Wesela, jubileusze, nigdy się nie nudziła. Dobra pensja, smaczne jedzenie, kupiła mieszkanie, jeździła na wakacje i innego życia Halina Nowak nie pragnęła.

Rok temu nowy właściciel kawiarni oznajmił, że Halina Nowak nie rozumie nowych metod pracy i wiele rzeczy mu się nie podoba.

I wysłał ją na emeryturę, choć sama Halina nawet nie planowała odejść.

Najpierw szukała innego miejsca. Potem zrozumiała, że to, co oferują nie satysfakcjonuje, a to, co jej się podoba wymaga młodych.

Machnęła ręką, trudno, ma tę poduszkę bezpieczeństwa, małą, ale wystarczającą. Tak oto wyszła na emeryturę, na najwolniejszy rejs swojego życia.

Na początku było wspaniale, żyła bez planów, nie potrzebowała budzika, chodziła na wycieczki, a nawet na nordic walking w parkach.

Ale nagle zmęczyło ją to, i tej nocy po prostu wyszła na ulicę i usiadła na ławce przy przystanku.

Samochody jeździły, huczały, świeciły światła, ludzie szli, rozmawiali, a ona siedziała i czuła, jakby jej wcale nie było, a był tylko ten hałaśliwy Wrocław. I on żyje swoim życiem, a jej życie nie ma żadnego znaczenia!

I nikomu nie jest potrzebna, absolutnie nikomu, ani jednej osobie na całym szerokim świecie!

Aż nagle ten mężczyzna!

Też nie ma pani gdzie nocować? Ja już jakoś tu na ławce spędziłem noc, rano pojadę. Mieszkam za miastem, pracowałem na zmianie spóźniłem się, noce były ciepłe, a dziś chłodno! Ale nic, mam kanapki z kiełbasą, niech się pani nie boi. Proszę, chleb świeży, kiełbasa ulubiona, a ja zaraz termos wyjmę, herbaty gorącej się napijemy, z cukrem, rozgrzejemy się.

Mężczyzna ni stąd, ni zowąd zmienił ton i wcisnął kanapkę w dłoń Halinie. Chciała odmówić, ale nagle zrozumiała, że jest straszliwie głodna. Nie jadła kolacji, a na obiad prawie nic. I ugryzła kęs, jakie to pyszne! Dawno nie kupowała kiełbasy trzymała dietę, a tu chleb pachnący, a kiełbasa, mm!

Mężczyzna zaśmiał się dziwnie:

No co, smaczne, co? Trzymaj, oto herbata, uważaj, gorąca, nie oparz się. Jak masz na imię?

Halina Nowak odpowiedziała z pełnymi ustami, a mężczyzna uśmiechnął się radośnie:

Halina! A ja wujek Zbyszek, a właściwie Zbigniew Kowalski. Kiedyś pracowałem w fabryce, zwolnili, teraz w ochronie, zmiana dzień po pracy. I w sumie nieźle, matka właściwie chora, staruszka, ot leki dla niej i pracuję, może jeszcze pożyje. A rodzina była, ale się rozpadła, syn dorósł, żona odeszła do innego, w skrócie żyję i żyję! westchnął, uśmiechnął się, ale nagle oczy stały się smutne.

A tobie, Halina, daleko do domu? Chcesz, dam ci na taksówkę? Tylko mi to bardzo daleko, w nocy za miasto nie jeżdżą, z powrotem klientów nie ma, a podwójna stawka za drogo. Tobie powinno starczyć wujek Zbyszek spojrzał na nią i uśmiechał się, a Halinie nagle przypomniał się kolega ze szkoły, Staszek, zawsze była głodna, a on przynosił kanapki i ją karmił. I patrzył tak samo jak ten mężczyzna życzliwie, trochę z przekąsem, a teraz sama czuła się jak młoda dziewczyna, jakby nie było tego życia, nie było kawiarni Złota Jesień, i nie wysłali jej na emeryturę.

Halina skończyła kanapkę, popiła gorącą, słodką herbatą i nagle powiedziała, sama się nie spodziewając:

Chodź do mnie, wujku Zbyszku, nie na ławce przecież spać? Oto mój dom, i nigdzie jechać nie trzeba. Bierz swoją torbę i chodź, tylko zachowuj się przyzwoicie, bo ręka u mnie ciężka, nie myśl, że nie młoda!

Mężczyzna spojrzał na nią zdziwiony, potem na dom za plecami, potem znów na Halinę Nowak:

To dlaczego tu siedziałaś? Na co czekałaś?

Na nic nie czekałam, nie ma już na co czekać, idziesz, czy nie? Halina odwróciła się i poszła do domu. Zbigniew Kowalski zebrał się w sobie, wziął torbę:

Jakżeby inaczej? Nieprzyjemnie! Ale ja… ale ty nie pomyśl, ja na podłodze, w kącie, a rano od razu wyjdę. Dziękuję, bo jednak zimno Zbigniew szed