Czy to Twoje dodatkowe kilogramy, Ola?

„Ola, a czy te twoje dodatkowe kilogramy to nie problem?” matka Darka nie dawała za wygraną.
„Według mnie nie mam niczego nadprogramowego, zwłaszcza że mój przyszły mąż je akceptuje. Nie każdy musi być chudziną jak patyk od miotły” Ola z przekąsem spojrzała na Elżbietę i mamę Darka. Elżbieta aż zapałała gniewem.

„Mamo! Kupiłaś herbatkę odchudzającą? A nasiona chia? Po co włożyłaś tyle masła do mojej owsianki, toż to zbędne kalorie! Darek, znowu kupiłeś chleb drożdżowy? To szkodliwe! Rano trzeba wypić trzy szklanki wody, inaczej waga nie spadnie Gdzie moja woda?!” mniej więcej takie monologi Darek słyszał od dzieciństwa.

Jego matka i starsza siostra wiecznie przejmowały się figurą. Teraz siostra miała już trzydzieści osiem lat, nigdy nie była zamężna i przypominała Darkowi wychudzonego, zgarbionego konia o wiecznie głodnym spojrzeniu. A mama wyglądała jak wyjątkowo prosta, chuda drutówka do robótek.

Znudziło go to tak bardzo, że zawsze ciągnęło go do ludzi radosnych, z apetytem na życie. I zawsze marzył, by jego przyszła żona była zupełnym przeciwieństwem matki i siostry. I taką znalazł!

Nazywała się Ola. Nawet jej imię brzmiało mięciutko, przyjemnie i smacznie, jak pachnące ciasto. Nie, Ola nie była pulchna. Ale przy wzroście sto siedemdziesiąt trzy centymetry ważyła osiemdziesiąt pięć kilogramów.

I każdy z tych kilogramów promieniował zdrowiem i dobrym humorem. Pełny biust, wąska talia, kobiece kształty i dołeczki w pulchnych policzkach, które aż kusiły, by je uszczypnąć. To wszystko wprawiło Darka w zachwyt, gdy tylko ją zobaczył.

Pewnego wieczoru podwiózł siostrę do banku załatwić sprawy. Wzięła numer i usiadła na wyznaczonym miejscu. On zaś przechadzał się po holu, czekając.

Nagle usłyszał srebrzysty, dzwoniący śmiech. Był cichy, ale tak zaraźliwy, że Darek mimowolnie się uśmiechnął. Tak zależało mu, by zobaczyć właścicielkę tego śmiechu, że nie wytrzymał i podążył w jego stronę.

Śmiała się dziewczyna pracownica banku, która obsługiwała starszego klienta. Powiedział coś zabawnego, a ona znów się roześmiała. Darek nie mógł od niej oderwać wzroku

Od falowanych włosów po usta jak malinowy bajgiel. Do tego była wyraźnie przy ciele, co widać było gołym okiem.

Wracał samochodem z siostrą, słuchając jej monotonnego gadania, ale myślami był gdzie indziej wciąż w banku, z tą dziewczyną.

„Darek, słuchasz mnie?” zirytowana spytała Elżbieta.
„Oczywiście, Elu, słucham” desperacko próbował przypomnieć sobie, o czym mówiła.
„No więc mówię mu, że nie jem smażonego mięsa, tylko gotowaną pierś z kurczaka” skarżyła się na kolejnego adoratora. Darek skinął ze współczuciem, cmoknął językiem, jakby mówił: „No co za drań”

Następnego dnia, pod wieczór, pomknął do banku. Obiekt jego westchnień był na miejscu Darek odetchnął z ulgą. Gdy tylko bank się zamknął, wyciągnął z auta bukiet róż i ruszył w jej stronę.

„Pani A przypadkiem nie potrzebuje pani męża albo zięcia dla swojej mamy?” wyrzucił z siebie wyświechtaną formułkę, podając jej kwiaty.

Musiał mieć tak zagubioną i zabawną minę, że znów się roześmiała, ale róże wzięła.

„Boże Jaka cudna woń!” zanurzyła twarz w kwiatach, a on wpatrywał się w nią jak urzeczony

Od tamtej pory byli nierozłączni. Zdarza się w życiu, że spotykasz kogoś i wiesz to jest TO. Tak było z Darkiem i Olą. Oświadczył się po miesiącu znajomości, a ona z radością przyjęła. Pozostało tylko przedstawić ją rodzicom.

Rodzice Oli przyjęli go suto zastawionym stołem, pierogami, śmiechem i gwarem. Jej matka Natalia, postawna piękność wycałowała go obficie w oba policzki, wprawiając w zakłopotanie. Ojciec poklepał go po ramieniu jak starego kumpla i zaprowadził do kuchni.

„Z dala od kobiet, bo cię zamęczą. Ale nie martw się, Natalia to spokojna dusza! Za to kocham ją od trzydziestu lat. A Ola to nasz diament. Dbaj o nią, synku” ojciec Oli spojrzał na niego uważnie.

Potem długo siedzieli przy stole. Jedli z apetytem, śmiali się głośno, opowiadając zabawne historie. W końcu Jan, ojciec Oli, wziął gitarę, a wszyscy zaczęli śpiewać. Darkowi było tak dobrze w tym domu, jakby znał ich od zawsze

Trzy dni później udali się do rodziców Darka. Po drodze wstąpili do cukierni, gdzie Ola kupiła ręcznie robione eklerki dla pań. O piątej byli na miejscu.

Drzwi otworzyła matka Darka Halina.
„O Witajcie, kochani” spojrzała na Olę i zastygła z otwartymi ustami, trzymając się klamki.
„Mamo, też cię kocham. Może wejdziemy do środka?” Darek delikatnie popchnął matkę i wreszcie przekroczyli próg.

„Oczywiście, synu Proszę, proszę A pani to pewnie ta słynna Ola?” Halina odzyskała panowanie nad sobą i bezceremonialnie obrzuciła Olę wzrokiem od stóp do głów.

„Tak, to ja! Bardzo mi miło” Ola wsunęła dłoń w dłoń Haliny i weszła do środku. Matka Darka stała wciąż oszołomiona, patrząc na dziewczynę.

„Tato, Ela, mamo to Ola, moja narzeczona. Złożyliśmy papiery, wkrótce ślub. Ola, to moja rodzina siostra Elżbieta, mama Halina i tata Nikodem” przedstawił Darek.

Wieść o ślubie zaskoczyła rodzinę Darka. Siedzieli w milczeniu, lekko oszołomieni. W pokoju zapanowała cisza, słychać było tylko brzęk sztućców

„No tak! Ola! Bardzo się cieszymy i witamy w rodzinie. A co tam macie? Butelka? Świetnie! I jakieś słodkości, ale to dla was, dziewczyny” Nikodem rozładował atmosferę.

„Nie, nie, my nie jemy ciastek, zwłaszcza na noc. Co ty, Ola” Halina z obrzydzeniem odsunęła pudełko z ciastkami.

„Wy nie jecie, my jemy! Dawajcie to pudełko