Czy to grzech? Zakochana w ojcu chrzestnym mojego syna!

Przyjaźń czy coś więcej? Zakochałam się w ojcu chrzestnym mojego syna!

Wszystko zaczęło się przez przypadek
Nigdy nie przypuszczałam, że znajdę się w takiej sytuacji. Że będę stać przed lustrem, patrzeć sobie w oczy i pytać: „Czy to miłość, czy grzech? Jak mam żyć dalej?”

Jednak życie pisze swoje scenariusze i teraz nie wiem, co robić.

Wszystko zaczęło się zwyczajnie – jak większość osób, założyłam sobie konto na portalu społecznościowym. Znalazłam starych znajomych, rodzinę, nawet tych, których nie widziałam od lat.

Ale pośród wszystkich tych osób był jeden mężczyzna, którego rozmowy stały się dla mnie szczególne.

Nazywał się Olek.

Początkowo to były zwykłe wiadomości, luźne rozmowy, wymiana myśli.

Z każdym dniem czekałam na jego odpowiedzi coraz bardziej, a on najwyraźniej też się do mnie przywiązał.

Pewnego dnia napisał:

– Jeśli chcesz częściej rozmawiać, oto mój numer. Rzadko tu bywam, ale na telefonie jestem zawsze dostępny.

Nie wahałam się. Napisałam do niego.

Od tego czasu pisaliśmy do siebie niemal codziennie.

Olek był żonaty, miał pięcioletnią córkę. Mówił o rodzinie bez większego entuzjazmu, ale też się nie skarżył.

Ja w tamtym momencie byłam sama.

Po prostu kobieta, której brakowało ciepła, uwagi, prostych, szczerych rozmów.

I Olek stał się tym, który wypełnił tę pustkę.

Miłość, której nie chciałam przyznać
Minęło kilka miesięcy i nagle zdałam sobie sprawę, że myślę o nim więcej, niż powinnam.

Że najpierw szukam jego wiadomości.

Że łapię się na myśli – a co, gdybyśmy się spotkali?

Nie wyznałam mu swoich uczuć. Wiedziałam, że to nie jest w porządku.

Pewnego razu zaproponowałam spotkanie.

– Też chciałbym cię zobaczyć – odpowiedział.

Ale potem znowu coś stawało na przeszkodzie.

Zaczęłam to traktować jak znak.

Może tak było lepiej?

Nowy mężczyzna, nowe życie?
Po jakimś czasie w moim życiu pojawił się inny mężczyzna – Marek.

Był miły, troskliwy.

Zaczęłam nowy związek, myśląc, że teraz zapomnę o Olku.

Ale to nie trwało długo.

Z Olkiem wciąż się kontaktowaliśmy.

Kiedy powiedziałam mu, że znalazłam kogoś, cieszył się ze mnie.

Ale czułam – coś w nim się zmieniło.

Potem dowiedziałam się, że jestem w ciąży.

Napisałam Olkowi, a jego pierwszą reakcją było pytanie:

– Zostawisz dziecko?

– Oczywiście – odpowiedziałam.

Długo milczał. Potem powiedział:

– Rozwiodłem się.

Zatkało mnie.

Mężczyzna, który został ojcem chrzestnym mojego syna
Kiedy urodził się nasz syn, od razu wiedziałam, kto zostanie jego ojcem chrzestnym.

Nalegałam, aby to był Olek.

Marek się nie sprzeciwił. Wiedział, że Olek to mój przyjaciel, dobry i niezawodny człowiek.

W dniu chrzcin spotkaliśmy się w końcu na żywo.

Po raz pierwszy.

Patrzyłam na niego i nie mogłam oderwać wzroku.

Widziałam, jak on patrzy na mnie.

Rozmawialiśmy tylko dziesięć minut – powiedziałam Markowi, że pojechałam spotkać Olka, bo jest z innego miasta i mógłby się zgubić.

Dziesięć minut, ale w tym czasie moje serce się złamało.

Zrozumiałam: kocham go.

A on czuje to samo.

Zagubiona miłość
Minęło pół roku.

Nie widziałam go więcej, ale nieustannie piszemy do siebie.

Każdego dnia.

Za każdym razem, gdy syn zasypia, biorę telefon i czekam na jego wiadomość.

Wiem, że dla niego nie jestem tylko matką jego chrześniaka.

Czuję, że on też mnie kocha.

Niedawno zapytałam:

– Rozwiodłeś się przeze mnie?

Odpowiedział:

– Nie, to nie twoja wina.

Ale wiem, że kłamie.

Kochamy się nawzajem.

Ale czy mam do tego prawo?

Czy to grzech – kochać ojca chrzestnego swojego syna?

Czy mogę walczyć o swoje szczęście?

Albo to zagubiona miłość, która nigdy nie stanie się rzeczywistością?

Nie wiem.

Ale nie mogę już dłużej ignorować tego, co czuję…