Czy ta zła, przypominająca osaczone zwierzę kobieta to naprawdę jego matka? Jej słowa: «Jesteś błędem mojej młodości» – wciąż brzmiały mu w uszach.

Czy ta zła, wyglądająca jak osaczone zwierzę kobieta to naprawdę jego matka? Jej słowa: Jesteś błędem mojej młodości wciąż dźwięczały mu w uszach.

O sobie Leszek wiedział tylko tyle, że znaleziono go płaczącego z głodu i strachu na progu domu dziecka. Matka chłopca musiała mieć jeszcze jakieś resztki sumienia, bo owinęła go w ciepły kocyk, a na wierzchu zawiązała kozią wełnianą chustkę, po czym położyła krzyczące niemowlę w kartonowym pudełku. Najwyraźniej nie chciała, by Leszek zamarzł.

Nie było żadnej notatki o tym, jak chłopiec ma na imię, kiedy się urodził, ani skąd pochodzi. Za to w jego dłoni zaciskał się dość duży srebrny wisiorek w kształcie litery A jedyna spuścizna po matce.

Wisiorek był wyjątkowy, nie taki, jakie sprzedają w każdym sklepie, ale autorski, z grawerem złotnika.

Śledczy próbowali wykorzystać ten trop, by znaleźć nierozważną matkę i pociągnąć ją do odpowiedzialności, ale sprawa utknęła w martwym punkcie. Złotnik, który wykonał ten wisiorek, zmarł ze względu na podeszły wiek, a w jego księgach nie znaleziono żadnych zapisków na ten temat.

Tak oto chłopiec został zapisany w domu dziecka jako Leszek Nieznany. I tak na świecie przybyło jedno państwowe dziecko.

Całe dzieciństwo spędził w domu dziecka, utrzymywany przez państwo. Strasznie brakowało mu rodzicielskiej miłości, a jedyne, o czym marzył, to znaleźć kiedyś mamę i tatę.

Pewnie stało się coś strasznego, że mama tak postąpiła. Na pewno się odnajdzie i zabierze mnie stąd myślał, podobnie jak wszyscy jego koledzy po niedoli.

Gdy opuszczał placówkę i wchodził w dorosłe życie, wychowawczyni zawiesiła mu na szyi wisiorek i opowiedziała jego historię.

Więc mama chciała, żebym kiedyś ją odnalazł? zapytał chłopak.

Możliwe! Albo po prostu przypadkiem zerwałeś go z jej szyi. Małe dzieci lubią chwytać. Wisiorek był zaciśnięty w twojej piąstce bez łańcuszka! spekulowała wychowawczyni.

Leszek dostał od państwa małe mieszkanie niewielkie, ale swoje. Zaczął naukę w technikum, skończył je i znalazł pracę w warsztacie samochodowym.

***

Z Aliną poznał się przypadkiem dosłownie zderzyli się na ulicy. Dokładniej mówiąc, najpierw tylko się potrącili, a dziewczynie wypadły z rąk trzymane magazyny modowe. Potem, gdy Leszek rzucił się, by przeprosić i pozbierać porozrzucane strony, zderzyli się czołami.

Uderzenie było tak silne, że obojgu posypały się iskry z oczu i popłynęły łzy. Siedzieli tak w tłumie, mijani przez przechodniów, uśmiechając się do siebie przez łzy. Wtedy Leszek zrozumiał, że zakochał się na zawsze.

Muszę jakoś wynagrodzić moją winę! Zapraszam cię na kawę! zaproponował dziewczynie.

Alina sama była zaskoczona, jak łatwo się zgodziła. Chłopak wydał się jej niesamowicie sympatyczny w swojej niedźwiedziej niezdarności, niemal jak ktoś bliski.

Wiesz, Leszku! Mam wrażenie, że znam cię od zawsze! powiedziała już po pięciu minutach rozmowy.

Nie uwierzysz! Ja czuję to samo!

Młodzi zaczęli się spotykać, a ich uczucie było tak silne, że nie potrafili zapomnieć o sobie ani na chwilę ciągle do siebie dzwonili i pisali. Czuli się jak jedno.

Gdy tylko Leszek skaleczył się lub uderzył w pracy, Alina od razu dzwoniła i pytała, czy wszystko w porządku.

Ty to ja, a ja to ty! Czuję, że jesteś moim przeznaczeniem! powiedział kiedyś dziewczynie Leszek. Szkoda tylko, że nie mogę przedstawić cię moim rodzicom jako mojej narzeczonej. Nie mam nikogo.

Ale masz mnie! I jestem pewna, że spodobasz się moim rodzicom.

***

Jak to mój chłopak z domu dziecka? Zwariowałaś?! Oni tam są wszyscy źli, nieprzystosowani! złapała się za serce Lidia, matka Aliny, i osunęła się na skórzane krzesło.

Mamo, Leszek jest bardzo dobrym, wesołym chłopakiem! Nie można wszystkich wrzucać do jednego worka! Dlaczego tak reagujesz?! broniła ukochanego Alina.

Słusznie, córeczko! Zanim osądzisz człowieka, najpierw trzeba go poznać i porozmawiać! Więc przyprowadź go, porozmawiamy, zobaczymy, kim jest twój Leszek. Wtedy zdecydujemy, czy łapać się za serce, czy może wszystko będzie dobrze! wstawił się za córką ojciec, Jan Kowalski, zawodowy oficer.

Janie! Nie rozumiesz! Nie po to wychowywaliśmy córkę, rozpieszczaliśmy ją, by wyszła za człowieka bez rodu, bez plemienia! A jeśli jego rodzice byli jakimiś moralnymi degeneratami?! wrzasnęła kobieta.

Właśnie dlatego musimy go poznać! zmarszczył brwi Jan.

Lidia nie sprzeciwiła się więcej mężowi i w milczeniu, zgnębiona, wyszła do swojego pokoju, głośno zatrzaskując drzwi.

Jan porozumiewawczo mrugnął do Aliny:

Nic się nie martw, córeczko, jakoś to będzie!

Dzięki, tato! uradowana Alina pocałowała ojca w policzek. To zapraszam Leszka w sobotę?

Oczywiście! Muszę poznać człowieka, w którym tak się zakochała moja jedyna córka.

***

W wyznaczony dzień Leszek, elegancki i wymuskany, z dwoma bukietami (dla Aliny i przyszłej teściowej) oraz tortem, stanął w progu mieszkania ukochanej.

Radosna, promieniejąca Alina zaprowadziła go do kuchni.

Mamo, tato, poznajcie to mój Leszek!

Ojciec uścisnął dłoń chłopaka, uśmiechnięta Lidia przyjęła kwiaty i nagle zbladła jak ściana. Straciła mowę.

W końcu, otrząsając się, zaprosiła wszystkich do stołu.

Przepraszam, pewnie trochę się zdenerwowałam wyjaśniła swoje zachowanie.

Przy obiedzie zapytała:

Leszku, masz taki ciekawy wisiorek. Widać, że to nie masówka.

To jedyna pamiątka po mamie. Gdy mnie znaleziono pod domem dziecka, trzymałem go w dłoni.

Lidia do końca wieczoru nie odezwała się już ani słowem. Nie jadła, tylko przekładała zielony groszek po talerzu.

Janowi przyszły zięć wyraźnie