Czy naprawdę zbudowaliśmy nasz dom na próżno?

Więc wybudowaliśmy ten duży dom dla niczego? oburzyła się teściowa. To zwróćcie mi chociaż połowę kosztów!

Muszę z tobą poważnie porozmawiać oznajmiła krótkowłosa kobieta, siadając naprzeciwko Camilli. Zanim wyjdziesz za mojego syna, są pewne rzeczy, które powinnas wiedzieć.

Młoda, szczupła blondynka spojrzała pytająco na przyszłą teściową, którą widziała dopiero trzecią raz w życiu.

W skrócie, jeśli chcesz dołączyć do naszej rodziny, musisz zrozumieć, że dla Piotra najważniejsi są rodzice! oznajmiła dumnie Antonina. Nie potrzebujemy synowej, która będzie rządzić moim synem.

Czy ja nim rządzę? przerwała jej Camilla.

Wysłuchaj mnie do końca, proszę! Bądź cierpliwa odparła kobieta ostrym tonem.

Młoda dziewczyna natychmiast spuściła wzrok, czując się niezręcznie. Nie chciała denerwować matki Piotra.

Byli razem krótko, a Camilla nie pragnęła uchodzić za nieuprzejmą.

A więc kontynuowała Antonina nasza rodzina ma plan: gdy tylko Piotr się ożeni, wprowadzimy się do domu, który jest prawie gotowy. Będziemy żyć razem jako szczęśliwa, wielka rodzina!

Świetnie! wykrzyknęła Camilla, wymuszając nieco uśmiech.

Kobieta uniosła brew, zaskoczona tak szybką zgodą. Nie spodziewała się, że przyszła synowa tak łatwo się zgodzi.

Cieszę się, że się z nami zgadzasz! Myślę, że dogadamy się znakomicie mrugnęła do niej Antonina.

Zaczęła wychwalać Camillę przed synem, podkreślając, jaka jest wspaniała, mądra i troskliwa.

Widząc to i uznała, że dodatkowe wsparcie nie zaszkodzi, Camilla starała się jeszcze bardziej przypodobać teściowej.

Dawała jej drobne prezenty, z okazji i bez, podkreślając swoją troskliwość.

Rok później, obawiając się, że syn i Camilla w ogóle się nie pobiorą, Antonina zaczęła naciskać Piotra.

Kiedy zamierzasz się oświadczyć? pytała niemal codziennie. Dziewczyna może odejść, a potem będziesz żałował

Po chwili namysłu, uznając, że matka może mieć rację, Piotr oświadczył się Camilli, a ona z radością przyjęła jego propozycję.

Koszty wesela wypełnili rodzice chłopaka, co utwierdziło Camillę, że wybrała dobrego partnera.

Pierwsze trzy miesiące młodzi małżonkowie mieszkali w wynajętym mieszkaniu, aż wreszcie Antonina oznajmiła z entuzjazmem:

Pakujcie rzeczy, dom jest gotowy!

Po co? Nam tu dobrze! skrzywiła się Camilla, która nie miała ochoty mieszkać z teściami.

Jak to po co? zdziwiła się teściowa. Umówiliśmy się, że po wybudowaniu domu wszyscy się wprowadzamy!

No to się wprowadzajcie, kto wam zabrania?! odparła Camilla wyniośle, nagle zmieniając nastawienie do matki Piotra.

Antonina była tak zszokowana, że przez chwilę milczała.

Moment, obiecałaś przypomniała spokojnie.

Nieważne, co mówiłam wtedy. Nie chcę z wami mieszkać! oświadczyła stanowczo Camilla. Będziemy żyć osobno! A skójcie wy się wyprowadzacie, to my z Piotrem wprowadzimy się do waszego mieszkania.

Co?! Nie licz na to! warknęła teściowa. Arogancka! dodała wścieczona i rzuciła słuchawkę.

Camilla przez chwilę słuchała sygnału, zanim sama odłożyła telefon z niedowierzaniem.

Zaledwie skończyła rozmowę, w kuchni odezwał się telefon Piotra.

Młoda kobieta nasłuchiwała i domyśliła się, że Antonina dzwoni, by poskarżyć się na nią.

Po pół godzinie, gdy Piotr w końcu skończył rozmowę, Camilla weszła do kuchni.

Widząc jego minę, zrozumiała, że jest wściekły. Spojrzał na nią i zapytal ostro:

Co się dzieje?

Co niby? skrzyżowała ramiona.

Dzwoniła mama. Żąda pieniędzy

Jakich pieniędzy?! Za co?! ta wiadomość zaskoczyła Camillę.

Za dom. Coś jej obiecałaś przed ślubem? zapytał Piotr, marszcząc brwi. Że będziecie mieszkać razem?

Nic odparła, udając niewiniątko.

Poparłaś jej pomysł z domem, prawda? pytał twardo.

No i co? Wtedy się zgodziłam, a teraz nie chcemy unieruchomiła wzrok gdzieś indziej.

Ja nigdy nie popierałem tego projektu, bo uważałem, że marnuje czas! Dom stał niedokończony trzy lata, ale po naszym ślubie go dokończyła. To przez ciebie! warknął Piotr.

No i co z tego? wzrośniła ramionami. O co chodzi?

Mąż nie zdążył odpowiedzieć, bo zadzwoniła ponownie jego matka. Postanowił jednak sprytnie:

Proszę bardzo, pogadaj z nią sama! podał telefon Camilli.

Gdy tylko Antonina usłyszała głos synowej, przeszła do ataku.

Oddawajcie mi za dom! oświadczyła twardo.

Co mam oddawać? Oszalałaś? zirytowała się Camilla.

Wybudowaliśmy ten dom dla was, a teraz dla niczego?! oburzyła się teściowa. Zwróćcie chociaż połowę sumy!

Jaką połowę?! warknęła Camilla przez zęby.

Pięć milionów złotych! Należy mi się pięć milionów złotych! krzyknęła Antonina. Albo

Albo co? Żadnych umów nie podpisywaliśmy! odcięła się Camilla.

W takim razie zerwiemy z wami kontakt! pogroziła teściowa.

Niech będzie! uśmiechnęła się Camilla i rozłaczyła się.

Antonina zaczęła żądać pieniędzy od syna, który musiał jej płacić pięćdziesiąt tysięcy złotych miesięcznie.

W ten sposób spłacisz mnie dopiero za dziesięć lat! zirytowała się. Albo się wprowadzacie, albo zwiększasz raty.

Piotr nie miał dodatkowych pieniędzy, więc zgodził się na warunki matki.

Camilla jednak nie zaakceptowała tego pomysłu i po pół roku małżeństwo ostatecznie się rozpadło.