„Czy można mnie zabrać…? A jeśli weźmiemy Marinę?” — chłopiec znalazł sposób na obejście prawa i odnalezienie rodziny.

„No przecież nie możesz mnie zabrać… A może weźmiemy Krystynę?” — chłopiec wpadł na pomysł, jak obejść prawo i znaleźć rodzinę.

Dom Kultury w małym prowincjonalnym miasteczku na Śląsku był stary, ale przytulny. Dzieci tłoczyły się w sali, wpatrzone w scenę. Tam, w świetle wysłużonych reflektorów, znów występował Stanisław Wojciechowski — starszy pan, iluzjonista, którego znał tu każdy. Jego kapelusz — wyświechtany, ale wciąż pełen niespodzianek — dawno stał się legendą.

Nie był typowym cyrkowcem. Stanisław miał dobre serce i duszę dziecka. W każdym jego występie była magia nie sztuczek, ale nadziei. Dziś finałowy numer: z kapelusza miał wyczarować żywą kurę, którą nazywał Henia. Sala zamarła.

— Uwaga, proszę państwa! — wykrzyknął z teatralnym rozmachem i wyciągnął z kapelusza nastroszonego ptaka.

Entuzjazm dzieci wypełnił pomieszczenie jak wiosenny wiatr: oklaski, piski, śmiech. Gdy Stanisław już miał się ukłonić, nagle poczuł na sobie czyjś wzrok. Jeden jedyny — ani roześmiany, ani rozbawiony. Spojrzenie siedmioletniego chłopca, który siedział w ostatnim rzędzie i nieruchomo wpatrywał się w kurę.

— Cześć, mały. Sam jesteś? — zapytał iluzjonista, podchodząc.

— A ta kura to prawdziwa? — szepnął chłopiec z zachwytem.

— Jak najbardziej! Chcesz, pogłaszcz ją. Nazywa się Henia.

Chłopiec podszedł ostrożnie, przesunął dłonią po piórach. Oczy mu błyszczały, usta drżały.

— A jej nie straszno w kapeluszu siedzieć?

— Henia się nie boi. Jest odważna. Tak jak ty.

— Kuba! — rozległo się wołanie.

Podbiegła do nich kobieta o zmęczonej twarzy.

— Kubuś, no jak ty ciągle wszędzie wchodzisz? — załamała ręce i zwróciła się do iluzjonisty: — Przepraszam. To nasz wrażliwiec. Wieczny wiercipięta.

— Pani jest jego matką? — spytał Stanisław.

— Wychowawczynią. Jest z domu dziecka, niedawno stracił rodziców…

Gdy Kuba odszedł z pochyloną głową, Stanisław poczuł, jakby ktoś uderzył go pięścią w pierś. Nie mógł tak po prostu o nim zapomnieć.

— Proszę podać adres tej placówki.

Kobieta zdziwiła się, ale wymieniła ulicę i numer.

Całą noc Stanisław nie spał. Przypominał sobie, jak lata temu, po rozwodzie, stracił kontakt z własnym synem. A teraz, patrząc w oczy tego chłopca, czuł, że los daje mu drugą szansę.

Rano przyjechał do domu dziecka z wielką paczką cukierków. Kuba siedział w kącie, z dala od hałaśliwej gromady. Gdy zobaczył Stanisława — rozpromieniał. A gdy dostrzegł, że ten przyprowadził też Henię — podskoczył z radości.

Tak zaczęła się ich przyjaźń. Najpierw rzadkie wizyty, potem spacery do zoo, wspólne czytanie książek, oglądanie bajek. Kuba przywiązał się do niego całym sercem. A Stanisław — do niego.

Pewnego dnia odważył się i podszedł do Krystyny, tej samej wychowawczyni:

— Chciałbym adoptować Kubę.

— Samotnemu mężczyźnie nie pozwolą — odpowiedziała łagodnie, ale ze smutkiem. — Takie mamy prawo.

Iluzjonista opuścił głowę. Nie wiedział, że Krystyna od dawna mu się przygląda. I że za każdym razem, gdy przychodził, jej serce biło mocniej. Ona też pokochała tego dziwnego, trochę śmiesznego, ale niezwykle dobrego człowieka.

A tydzień później Kuba, siedząc na ławce i trzymając kurzą łapkę Heni, nagle cicho zapytał:

— A mogę zamieszkać z tobą?

Stanisław zastygł. Nie wiedział, jak wytłumaczyć mu te wszystkie dokumenty, te przeszkody.

Ale chłopiec nagle powiedział, patrząc mu ufnie w oczy:

— A może Krystyna pójdzie z nami? Ona jest dobra. Będzie twoją żoną, a moją mamą. Wtedy na pewno będziemy rodziną.

Stanisław spojrzał w stronę okna. Tam stała Krystyna. I nagle zrozumiał — chłopiec ma rację.

Podszedł do niej, serce mu waliło, w głowie kłębiło się tysiąc myśli. Ale nie musiał nic mówić. Ona wszystko przeczytała w jego oczach. Już wiedziała.

Kuba podbiegł i przytulił się do nich obojga.

I w tym momencie, wśród starych ścian, w zapachu kredy, farby i taniego proszku, na korytarzu zwykłego domu dziecka narodziła się rodzina.

Taka, o jakiej marzy się w bajkach.