Cześć, Natalio Piotrówno! To Jaśmina, Wasza przyszła synowa. Chciałabym się spotkać i porozmawiać. Kiedy i gdzie Wam pasuje?

Natalia Piotrowna, cześć. To ja, Jadwiga, twoja przyszła synowa. Chciałabym się spotkać, porozmawiać. Kiedy i gdzie będzie ci wygodnie?

Natalia Piotrowna zesztywniała, zwłaszcza po słowach przyszła synowa. Co to za nowiny? Wojciech nie mówił, że zamierza się z nią żenić.

Dzień dobry, Jadwiga. Dzisiaj o 18 u mnie w domu, zapraszam.

„Ciekawe, o czym chce rozmawiać? Może spodziewa się dziecka? Oczywiście. Specjalnie to zrobiła, żeby Wojtek się z nią ożenił, znamy te numery.

O czym on w ogóle myśli? Nie dorasta nam do pięt. Nie to, co Wojtek. Architekt z wielką przyszłością. Własne mieszkanie, samochód, przystojny, inteligentny. Narzeczony, o którym można tylko marzyć. Każda byłaby szczęśliwa, a on wybrał właśnie tę dziewczynę…”

Natalia Piotrowna poszukła porządku w mieszkaniu, wpadła do sklepu. W duszy kotłowało się.

Jadwigę widziała kilka razy i od razu jej nie polubiła, już od pierwszego spotkania. Wojtek przyprowadził ją, żeby się poznały, potem po prostu na herbatę, żeby pogadać. I za każdym razem Natalia Piotrowna wygarniała mu po spotkaniu, co myśli o tej dziewczynie.

Synu, innych nie ma? Dlaczego akurat ona? Co w niej takiego? Niewyróżniająca się, chuda, drobna. Za naszych czasów mężczyźni lubili zupełnie inne dziewczyny! I w ogóle, nie jest dla ciebie odpowiednia!

Mamo, kocham ją i dla mnie jest najpiękniejsza! A gotuje bosko! Jej barszcz to po prostu niebo w gębie!

Te słowa szczególnie zabolały. Wcześniej zawsze chwalił jedzenie matki, a teraz ta wspaniała dziewczyna gotuje boskie barszcze.

Jadwiga przyszła punktualnie. Przyniosła ze sobą ciastka koszyczki z kremem białkowym. Natalia Piotrowna je uwielbiała. „Cwaniara, postanowiła się przypodobać…”

Natalio Piotrowno, nie będę owijać w bawełnę. Wojtek oświadczył mi się i przyjęłam jego propozycję. Czeka na odpowiedni moment, żeby wam o tym powiedzieć. Boi się, że źle przyjmiecie tę wiadomość.

Oczywiście, kochanie! Dlaczego miałabym się cieszyć?

Chcę zawrzeć z wami umowę. Wysłuchajcie mnie, proszę.

Wiem, że sama wychowywaliście Wojtka. Wyszliście za mąż, bo dowiedzieliście się o dziecku, ale szczęśliwego życia rodzinnego nie wyszło. Mąż was zostawił. Mnie też mama wychowywała sama, taty zabrakło, gdy byłam mała. Więc wiem, jak to jest dorastać w niepełnej rodzinie.

Włożyliście całą duszę i miłość w syna. Dziękuję wam za to. Jest bardzo wychowany, dobry, wrażliwy. To wasza zasługa. Macie kim się chwalić.

Natalia Piotrowna skinęła głową z aprobatą. Co prawda, to prawda. To tylko jej zasługa, że syn wyrósł na takiego człowieka.

Jadwiga kontynuowała.

Marzycie, żeby syn ożenił się z piękną, zaradną, zamożną dziewczyną. A tu pojawiam się ja. Drobna, niepozorna, z prostej rodziny. Pensja nie najwyższa. Nieodpowiednia partia dla syna. Przynajmniej w waszych oczach. Teraz jesteście zdezorientowani, nie wiecie, co robić, jak odwieść syna od ślubu ze mną, tak?

Natalia Piotrowna wzruszyła ramionami i kiwnęła głową. Dokładnie tak.

Zobaczcie, co może być. Wojtek was nie posłucha, to pewne. Jest zdecydowany. Będziecie go przekonywać. W końcu się pokłócicie. Na wesele oczywiście nie przyjdziecie. Bo jakby inaczej. Syn was nie posłuchał. Tak?

Tak, dokładnie tak będzie.

Będziecie wszystkim opowiadać, jaki to zły syn, ile dla niego zrobiliście, a oto wdzięczność. Jedni was pożałują, inni się uśmiechną pod nosem.

A my z nim będziemy żyć szczęśliwie. Wy będziecie obrażeni i będziecie nas ignorować. Urodzę dziecko, Wojtek oczywiście was powiadomi. Ale wy uparcie odmówicie zobaczenia wnuka. Przecież nie uznajecie naszego małżeństwa, więc i naszego dziecka.

Moja mama będzie niańczyć ukochanego wnuka, chodzić z nim na spacery, opowiadać bajki, rozpieszczać. I będzie najukochańszą babcią na świecie.

A wy w tym czasie będziecie samotnie siedzieć w swoim mieszkaniu, oglądać telewizję i użalać się, że życie się tak potoczyło, że jesteście sami, nikomu niepotrzebni.

W święta będzie wam szczególnie smutno i samotnie. Wszyscy świętują w gronie rodzinnym, a wy znowu same. Uraza nie da wam spokoju. Zdrowie zacznie szwankować, traficie do szpitala.

Do innych będą przychodzić odwiedzający, a do was tylko sąsiadka albo koleżanka zajrzy. Z synem i jego złą żoną nie chcecie przecież rozmawiać.

W efekcie przeżyjecie życie w samotności, nigdy nie dowiedziawszy się, jak rośnie wasz wnuk, nikt nie nazwie was babcią, nie będzie komu złożyć wam życzeń urodzinowych. I to będzie wasz wybór.

Albo może być inaczej. Po moim wyjściu dokładnie wszystko przemyślicie. I jako mądra, kochająca matka, zaakceptujecie wybór syna bo jeśli mnie pokochał, to znaczy, że było za co.

Wiecie, nie jestem taka zła. W pracy mnie lubią i cenią, mama nie poskąpi mi miłości, jestem z natury porządnym człowiekiem. Będę dobrą żoną i matką. A przede wszystkim kocham waszego syna, a on kocha mnie.

Gdy Wojtek powie, że chce się ze mną ożenić, pochwalicie go, powiecie, że akceptujecie jego wybór. Rozumiem, że miłość do mnie może się w was nie obudzić, ale przynajmniej okazujcie zwykłą ludzką życzliwość i takt to wystarczy.

Ja też nie mam do was ciepłych uczuć, ale jestem gotowa to zmienić.

Na weselu posadzimy was na honorowym miejscu. Będziecie się zachwycać synem i trochę mną. Gdy urodzę dziecko, zawsze będziecie mile widziani. Nasze dziecko będzie miało dwie kochające babcie, i to wspaniale.

Ja nigdy nie powiem o was złego słowa, a wy o mnie.

Mamy jedną wspólną sprawę uczynić Wojtka szczęśliwym. Więc współpracujmy. Przeanalizujcie wszystko i zadzwońcie, żebym wiedziała, na co się przygotować. Dziękuję za herbatę, Natalio Piotrowno, wszystkiego dobrego!

Po wyjściu Jadwigi Natalia Piotrowna usiadła w fotelu przy oknie i zamy