Cześć! Dzwonię w sprawie ogłoszenia o pokoju!

— Dzień dobry! Dzwonię w sprawie ogłoszenia dotyczącego pokoju!

Na progu mieszkania Jadwigi Kowalskiej stała prawdziwa „szara myszka”: ubrana w jakieś sprane dżinsy, wyblakły t-shirt, na nogach miała mocno znoszone trampki, a w rękach niosła niezbyt atrakcyjną torbę. Jasne, falowane włosy miała związane w prosty koński ogon. Na twarzy ani grama makijażu. Jedynym, co przyciągało uwagę w tej „bladej niedoli”, były jej oczy. Ogromne, błękitne i wyraziste…

Po dokładnym przyjrzeniu się dziewczynie, Jadwiga Kowalska kiwnęła głową: — Wejdź!
— Czyli tak, moja droga, prądu nie marnować, wody nie lać, oszczędnie, rozumiesz?! I żeby czysto było! Żadnych gości! Masz pytania?
Dziewczyna uśmiechnęła się i skinęła głową: — Tak, dobrze!

— Grzeczna — pomyślała Jadwiga — Rzadkość w naszych czasach… Od razu widzę, że ze wsi przyjechała.
Z dalszej rozmowy okazało się, że dziewczyna ma na imię Elżbieta i faktycznie pochodzi z wioski, gdzie jej rodzina ma własne gospodarstwo, a ona przyjechała tu studiować weterynarię.
— Rozumiem! Będziesz leczyć świnie! — podsumowała Jadwiga Kowalska.
Elżbieta nawet nie okazała cienia urazy, tylko się uśmiechnęła: — I świnie, i krowy, i konie, a także kotki, pieski — wszystkich! Zwierzęta też chorują.
— No tak, no tak! Tu ludzi nie ma kto leczyć, ale świnie — proszę bardzo! — oburzyła się kobieta.

***
W ogóle lokatorka robiła na Jadwigę pozytywne wrażenie: skromna, nienachalna, cicha, posłuszna, schludna, utrzymywała porządek w mieszkaniu, gotowała sobie, a nawet częstowała gospodynię.
Szczególnie dobrze Elżbiecie wychodziły naleśniki: apetyczne, cienkie jak papier, dziurkowane i rumiane. Ręka Jadwigi sama sięgała po taki poczęstunek! Te naleśniki były prawdziwym cudem kulinarnym: topiły się w ustach, zanim doszły do żołądka.
Można powiedzieć, że Jadwiga Kowalska i Elżbieta nawet się zaprzyjaźniły, czasami spędzały wieczory przy filiżance herbaty.

I wszystko chyba by się dobrze ułożyło, Elżbieta spokojnie ukończyłaby studia, wynajmując mieszkanie u Jadwigi Kowalskiej. Ale wtedy po półrocznej delegacji wrócił z północy syn kobiety — Michał. Przystojny młody mężczyzna, można rzec — całkiem niczego sobie („cały ojciec” — z nostalgią myślała jego matka).
Sama Jadwiga Kowalska lubiła nazywać ukochanego synka po francusku „Michel”. Sam młodzieniec skrzywił się na to, jakby miał ból zęba, ale znosił: „przecież to mama”.

Trzeba powiedzieć, że wychowywała syna samotnie i najwyraźniej na tej podstawie uważała go za swoją własność.
Prawdopodobnie dlatego fakt, że jej Michel uroczo rozmawia z lokatorką w kuchni i z apetytem pochłania jej naleśniki, wprawił Jadwigę w szok. I niechby tylko naleśniki! Ten „nicpoń” przy okazji jeszcze pożerał wzrokiem tę „dojarkę”. Jadwiga była nią tak zaskoczona, że niemal posiwiała na miejscu.
— Mój syn zupełnie nie ma smaku! — przerażająca myśl przebiegła przez głowę matki.

***
Od tego momentu Jadwiga znienawidziła swoją lokatorkę: i podłogi teraz myła nie tak, i mówiła nie tak, i nawet naleśniki teraz wydawały się mniej smaczne. A najbardziej przerażało Jadwigę to spojrzenie pełne miłości, które jej synek, jej najbliższa osoba, rzucał na tę „bladą kanalię”, „wiochę z obory”…
— Na mnie, swoją matkę, jedynego bliskiego krewnego, nigdy tak nie patrzył! — z oburzeniem myślała, dławiąc się nocami łzami w poduszkę.
— Żmiję na piersi wygrzałam! — szlochała w słuchawkę, dzieląc się troską z bliską przyjaciółką, równie samotną damą w wieku, Irminą Wiktorowną.
— Myślałam, że na tę bladą kanalię Michel nawet nie spojrzy! Dlatego ją wpuściłam do domu! A ona oczy podkreśla, włosy rozpuszcza, a naleśnikami go przyciąga!
Irmina wysłuchała przyjaciółkę, pojęczała, wyraziła swoje autorytatywne zdanie:
— Uważaj, Jadźka, żeby ci syna nie zauroczyła! Te słowa tylko podsyciły nienawiść i niechęć, prawie doprowadzając Jadwigę do zawału.

Nie żeby Jadwiga wierzyła w takie rzeczy jak zauroczenia… wszystko to nazywała „ciemnotą i dziczyzną”, ale sama myśl o tym, że inna kobieta zdobyła uwagę jej syna, doprowadzała kobietę do obłędu.
Całymi dniami teraz się zastanawiała, co zrobić i jak odciągnąć syna od tej „wiochy”. Ale oczywiście nie zamierzała pokazywać się jako chamka i wyrzucać dziewczyny za drzwi. Przynajmniej wtedy. Przecież wtedy upadłaby w oczach syna, a on jeszcze mógłby się od niej wyprowadzić.
— Nieee! Trzeba działać sprytniej, trzeba jakoś pokazać tę dziewuchę w złym świetle, by syn się od niej odwrócił.

***
Jadwiga Kowalska kilka dni z rzędu rozmyślała, jak odciągnąć syna od lokatorki.
Ta chodziła sobie jakby nigdy nic, piekła swoje naleśniki, gotowała barszcze i udawała, że nie zauważa przeszywającego spojrzenia Jadwigi. Kiedyś tylko zapytała:
— Pani Jadwigo, czy przypadkiem się pani nie rozchorowała? Jakaś taka smutna i blada… I nic pani nie je…
— Wszystko w porządku! — mruknęła pod nosem Jadwiga i schowała się w swoim pokoju, by przemyśleć dalszy plan zniszczenia „złośliwca”. W głowie krążyły różne myśli… Nawet pomysł otrucia nie zdarzał się. Ale Jadwiga szybko się przeżegnała: — Przebacz, Boże! Co za grzech przyszedł mi do głowy.
Podczas gdy Jadwiga Kowalska myślała, pewnego dnia Michał wrócił do domu z pierścionkiem i kwiatami i oświadczył się Elżbiecie! Po tym Jadwiga Kowalska całkowicie straciła nad sobą kontrolę, dosłownie „oszalała”.

— Nawet nie wstydził się matki, nicpoń! — znów z oburzeniem płakała w poduszkę całą noc — Nic dla niego nie znaczę! Kocha tylko tę dziewuchę!
Z gniewem otarła łzy i podeszła do okna… Odwróciła się i nagle jej wzrok padł na stolik nocny. Leżały tam jej kolczyki z szmaragdami. Kolczyki były staroświeckie, o dużej wartości. Dostała je w spadku od matki, a ta od swojej matki… Przypomniała sobie, z jakim zachwytem Elżbieta zawsze patrzyła na kolczyki i podziwiała ich piękno.
— O, ja ci pokażę! — wyszeptała Jadwiga, zdecydowanie chwytając kolczyki, zawinęła je w chusteczkę i włożyła do swojej torebki.
Prawdę mówiąc, w tym momencie w ogóle nie rozumiała, co robi i jak będzie dalej postępować.

***
Rano Jadwiga obudziła się w dobrym humorze, dziś zamierzała pozbyć się tej wsiuni z domu. Na zawsze.
Wyszła na śniadanie, sztucznie się uśmiechając… i smarując masłem chleb, zwróciła się do syna: — Michel, przypadkiem nie brałeś moich kolczyków z szmaragdami? Jakoś znaleźć ich nie mogę…
— Mamo, po co by mi były? Czy ja jakaś dziewoja, czy co? — zdziwił się Michał.
Wtedy Jadwiga Kowalska z drwiącym uśmiechem zwróciła się do Elżbiety: — A ty nie widziałaś moich kolczyków?
Elżbieta zarumieniła się, sama myśl o tym, że może być oskarżona o kradzież, sprawiała, że traciła rezon, chowała oczy i płakała.
— Nic nie brałam! — powiedziała cicho Elżbieta, dławiąc się łzami.
— Co ja mówiłam?! To ona! Przywłaszczyła moje kolczyki i wysłała swoim biednym krewnym na wieś…

— Ale moi krewni nie są wcale biedni — zaprotestowała dziewczyna — I nigdy niczego nie kradliśmy! Dlaczego pani tak mówi?
— To po co ci te kolczyki? — oddaj mi natychmiast moje kolczyki i zabieraj się stąd.
— Nie mam niczego twojego… Możesz nawet zadzwonić na policję!
— A co z tego, jak zadzwonisz, już dawno są u twoich krewnych!
Jadwiga całkowicie straciła nad sobą kontrolę i, upadając w przepaść, ciągle pogrążała się w potoku obrzydliwych słów skierowanych do dziewczyny.
— Mamo, co ty mówisz? Liza nie mogłaby tego zrobić! Chyba po prostu zapomniałaś i gdzieś je sama położyłaś.
Weszli razem do mieszkania, wszyscy troje dokładnie przeszukali mieszkanie, aż Michał przypadkowo potrącił torbę mamy, a z niej wypadła chusteczka z kolczykami.

Mężczyzna zamarł, trzymając znalezisko w dłoniach.
— Jak mogłaś, mamo? — powiedział tylko, patrząc na matkę oczami pełnymi rozczarowania.
— Po prostu się pomyliłam, synku, rozumiesz, zapomniałam! — próbowała wykręcić się Jadwiga Kowalska.
— Mamo, wszystko widziałem! Byłaś okropna! Z Lizą się wyprowadzamy — oznajmił Michał.
— Zaczekaj, jeszcze z tą dziewuchą czekasz na kłopoty! — krzyknęła Jadwiga Kowalska przez łzy.
Michał wyszedł z pokoju, wziął Elżbietę za rękę i wyprowadził ją z domu Jadwigi Kowalskiej.
Wynajęli mieszkanie, pobrali się i byli całkiem szczęśliwi razem. Pewnego dnia Michał odebrał telefon od Irminy Wiktorownej.

— Michał, twoja mama jest w szpitalu! Miała zawał. Płacze, chce cię zobaczyć…
Kiedy Elżbieta dowiedziała się, że teściowa czuje się źle, zaczęła się szybko zbierać, przygotowała jej kotleciki na parze, ugotowała rosół z bułeczkami, po drodze kupiła owoce…
Michał do matki nie poszedł, tłumacząc się pracą.
***
Gdy Elżbieta pojawiła się na progu jej pokoju szpitalnego, Jadwiga Kowalska rozpłakała się. Tak liczyła, że przyjdzie syn, a przyszła ta znienawidzona dziewczyna, która zniszczyła jej życie, zabrała jej najcenniejsze.

— No, czemu pani się rozchorowała, mamo? Oto rosół, bułeczki… — mówiła Elżbieta. — Może nakarmię panią łyżeczką, póki gorące.
— A Michel czemu nie przyszedł? — zapytała cicho, z rozczarowaniem Jadwiga.
— Misha jest bardzo zajęta w pracy…

Jadwiga Kowalska zrozumiała i kiwnęła głową, płacząc…
— Wybacz mi, Lizuniu, jestem ci tak winna… Wróćcie do domu, bardzo mi bez was źle…
— Ale co pani mówi, mamo, pani niczemu nie jest winna, po prostu się pomyliła, zapomniała i się zdenerwowała! Wszystko będzie dobrze.
Gdy Liza wyszła, sąsiadka powiedziała Jadwidze: – Dobra z ciebie córka! Piękna, dobra, uważna!
Jadwiga się uśmiechnęła — Tak, dobra!
Kiedy Jadwiga Kowalska wyzdrowiała, ze szpitala odbierali ją Michał i Elżbieta razem. Tak żyli razem w mieszkaniu Jadwigi Kowalskiej, aż Liza skończyła studia. Potem wszyscy razem wyjechali na wieś, do rodziców Lizy. Dom tam ogromny, dużo miejsca… a i dodatkowe ręce do pracy się przydadzą.
Jadwidze Kowalskiej tak się spodobało na wsi, że teraz o mieście nie chce nawet słyszeć. Tym bardziej, że młodym urodził się chłopczyk, Alex, w którym wszyscy rozkochani są po uszy. Podczas gdy rodzice Lizy zajmują się gospodarstwem, Liza leczy zwierzęta, a Michał zarządza sklepem rolnym, Jadwiga Kowalska całe swoje serce oddaje malutkiemu Alexowi.

Teraz często można usłyszeć od niej:
— Taką lokatorkę zesłał mi wtedy sam Bóg!
I tak to bywa!