Co z ciebie za matka?

Ania i Sławek byli ze sobą już siedem lat, ale wciąż nie mieli dzieci. Oboje przeszli różne badania, chodzili do lekarzy, robili przeróżne testy, ale nikt nie potrafił podać dokładnej przyczyny. Sławek tak naprawdę wcale nie chciał mieć dzieci, ale jego żona wręcz przeciwnie, to było jej największe marzenie.

Kiedyś spotkała na ulicy swoją dawną znajomą, która chodziła w szkole do równoległej klasy. Iza już wtedy była niezbyt poważna, łatwo ulegała negatywnym wpływom. Dlatego Ania nie była zaskoczona, gdy koleżanka powiedziała jej, że ​sama ​wychowuje syna, a mąż nie wiadomo gdzie jest. Ale spojrzenie Ani zatrzymało się na zaokrąglonym brzuchu Izy. To ją zaskoczyło, dlatego zapytała, czy koleżanka ponownie wyszła za mąż.

– Anka, daj spokój, jaki mąż? Nie mam zamiaru przez całe życie prać czyichś skarpetek i gotować obiadków. Żyję, jak mi się podoba. Nie wiem, czy rozumiesz, co mam na myśli. A to – Iza klepnęła się po brzuchu, – to pomyłka. Nie wiem, czy moja, czy jego, czy nasza wspólna. Tatuś zniknął, gdy tylko powiedziałam mu o dziecku. Ja też go nie chciałam, ale zanim się zorientowałam, było już za późno. Po porodzie oddam go do domu dziecka, niech tam się nim zaopiekują. Sama nie dam rady wychować dwóch.

Ania gwałtownie chwyciła Izę za rękę i wysyczała:

– Jaki dom dziecka? Jesteś nienormalna. Oddasz to dziecko mnie, słyszysz? Byłaś już u lekarza?

– Najpierw zabierz te ręce. Nie, u lekarza jeszcze nie byłam. A tobie po co dodatkowa gęba do karmienia? Ale jak chcesz.

– A więc – powiedziała Ania, – jutro o dziesiątej rano koło przychodni, znam dobrego ginekologa, na początek zapiszemy ciebie, albo raczej nas, na wizytę.

Ciąża Izy przebiegała spokojnie i bez komplikacji. Ostatnie USG pokazało, że powinien urodzić się chłopiec. Nawet Sławek przyzwyczaił się już do myśli, że będzie ojcem. Niezupełnie podobała mu się perspektywa wychowywania obcego dziecka, ale nie było sensu kłócić się z Anią.

Nie wiadomo, co było przyczyną, ale kiedy chłopczyk miał miesiąc (dali mu na imię Jacek), Ania zauważyła, że coś jest z nim nie tak. Umówili się na specjalistyczne badania i u dziecka zdiagnozowano chorobę neurologiczną, którą można było leczyć, ale to wymagało dużo pieniędzy, wysiłku i czasu.

Ania nie mogła opanować gniewu. Nie wiedziała w tym momencie, kogo nienawidzi najbardziej: siebie, Izy czy małego Jacusia. Odmówiła karmienia go, przebierania, kąpania i chodzenia na spacery. Na szczęście, Sławek stanął wtedy na wysokości zadania. W tym czasie, gdy Ania wychodziła, można tak chyba powiedzieć, ze stanu szoku, mężczyzna tak bardzo zbliżył się z synem, że dosłownie nie wypuszczał go z rąk.

Stopniowo Ania pozbyła się trochę gniewu i nienawiści. Kilka razy poszła nawet do psychologa, żeby zrozumieć swoje emocje. Niestety, nie stała się przez to milsza dla dziecka. Jacuś rósł jak na drożdżach. Przez pierwsze sześć miesięcy odwiedzili z dzieckiem wielu lekarzy. Anni wydawało się, że mieszkają teraz albo w samochodzie, albo w aptece, albo na szpitalnym oddziale. Kiedyś Sławek usłyszał, jak jego żona rozmawia z synem, ubierając go na spacer:

– Gdybym była mądrzejsza, to bym cię oddała jak miałeś miesiąc. Wydaliśmy na ciebie tyle pieniędzy, że mogliśmy za to dwa razy polecieć do Egiptu. A to dopiero początek. Takie z ciebie nieszczęście. Nic dziwnego, że Izka cię nie chciała. Musiała czuć, że coś będzie z tobą nie tak.

Sławek wszedł do pokoju i powiedział ostro:

– Jeszcze raz usłyszę coś takiego, to nie będziesz miała męża, rozumiesz? Nie masz wstydu. – Sławek splunął w stronę Ani i wyszedł.

Minął kolejny rok. Jacuś nawet nie zaczął jeszcze chodzić, podczas gdy jego rówieśnicy biegali i skakali jak zajączki. Ania krzyczała na całe podwórko:

– Po co masz nogi, jak tylko siedzisz, jak… – ale kobieta nie zdążyła nawet dokończyć, kiedy zobaczyła Sławka biegnącego prosto na nią. Ania zdążyła zakryć twarz dłońmi, inaczej chyba chodziłaby z siniakami. Mężczyzna po prostu nie mógł znieść tych głupich rozmów, złego stosunku do Jacka, ciągłych wyrzutów i oskarżeń, skierowanych nie wiadomo do kogo.

– Co z ciebie za matka… Nie nadajesz cię, żeby się kimkolwiek opiekować. Wynoś się, jeżeli chcesz. Sam sobie poradzę z synem, – powiedział Sławek.

Ania milczała i stała jak skamieniała.