Co myślicie? Przyjechali krewni teściowej dwa tygodnie przed świętami i nie planują wyjazdu.

No cóż, co o tym myślicie? Przyjeżdżają krewni mojej teściowej, Barbary Stanisławy, na dwa tygodnie przed Wielkanocą i, jak widać, nie zamierzają szybko wyjeżdżać.

Ja, Kinga, już nie wiem, czy śmiać się, czy płakać. Ci gości to dopiero prezent, a wygląda na to, że postanowili zamienić nasz dom w swój prywatny hotel. A Barbara Stanisława, zamiast ich trochę powstrzymać, tylko przytakuje i częstuje nimi pierogami. Nie wspomnę już o moim mężu, Krzysztofie, który udaje, że to wizytą w ogóle nie dotyczy. Właśnie dlatego postanowiłam wam to opowiedzieć, bo sama jestem ciekawa, czyja wytrzymałość będzie większa – moja czy ich.

Wszystko zaczęło się pewnego poranka, gdy obudził mnie hałas w kuchni. Myślę sobie – może Krzysztof chce mnie zaskoczyć i szykuje śniadanie? Ależ skąd! Wchodzę, a tam cała delegacja: ciocia Wiesława, jej mąż Zdzisław i ich córka Dominika, wszyscy z jakiej-ś zapomnianej wioski, gdzie, jak wynika z ich opowieści, życie jest nudniejsze niż w naszej zamrażarce. Przyjechali „na Święta”, ale najwyraźniej uznali, że świętowanie zaczyna się na dwa tygodnie wcześniej. Barbara Stanisława, promienna jak pisanka, już krzątała się przy garnkach, gotując żurek. „Kinga, to przecież rodzina! – mówi. – Trzeba ich przyjąć po ludzku!” A ja patrzę na te walizki w przedpokoju i wiem – to będzie długie.

Ciocia Wiesława to kobieta, która mówi głośniej niż syrena strażacka. Już na progu zaczęła opowiadać, jak u nich wszystko drogo, a u nas to „warskie eldorado”. Od razu wzięła się też za inspekcję mieszkania. „Oj, Kinga, dlaczego zasłony takie zakurzone? A co to za plamy na dywanie?” – pyta, jednocześnie grzebiąc w szafie, jakby sprawdzała, czy porządnie składam pranie. Zacięłam zęby i nie odezwałam się, ale we mnie gotowało się od środka. Zdzisław, jej mąż, okazał się zużsączeniem przeciwieństwem – cichy jak sowa. Cały dzień siedzi w salonie, ogląda telewizję i prosi, żeby „przestawić na wędkowanie”. A Dominika, ich dwudoczoletnia córka, żyje w telefonie, ale jednocześnie pochłania połowę naszych zapasów. Raz weszłam do kuchni, a ona dopija mój ulubiony jogurt. „E, myślałam, że to dla wszystkich!” – mówi. Jasne, dla wszystkich, ale nie dla ciebie, Dominik!

Barbara Stanisława, zamiast delikatnie zasugerować krewnym, że czas wracać, tylko dokłada oliwy do ognia. Codziennie gotuje jak na wesele: żurek, pierogi, schabowy, sernik. A goście, oczywiście, w siódmym niebie. „Basia, ty to nasza żywicielka!” – cmoka ciocia Wiesława, sięgając po dokładkę. Próbowałam porozmawiać z teściową – może wystarczy im już dogadzać? Ale tylko rozłońyszęła ręce: „Kinga, jak możesz? To przecież rodzina! Przyjeżdżają raz na sto lat!” No tak, i wygląda na to, że zamierzają zostać następne sto.

Krzysztof, mój mąż, to mistyfikator neutralności. Mówię mu: „Krzysiek, pogadaj z mamą, niech im powiedzą, że czas do domu”. A on: „Daj spokój, Kinga, to przecież goście”. Goście?! U nas to już nie dom, tylko akademik! Nawet do łazienki chodzi się teraz po grafiku, bo Dominika godzinami robi sobie zdjęcia. A wczoraj ciocia Wiesława postanowiła mi „pomóc w sprzątaniu” i tak wyszorowała moją ulubioną patelnię, że nic się już na niej nie smaży. „Myślałam, że tak będzie lepiej!” – mówi. Lepiej… dla śmietnika.

Najzabawniejsze, że już planują dalszy pobyt. Ciocia Wiesława oświadczyła, że chce zostać do majówki, żeby „zobaczyć, jak my tu wariujemy z grilliem”. Zdzisław marzy, żeby pojechać z Krzysztofem na ryby, a Dominika prosi, żeby zawieźć ją do galerii, bo u nich we wsi „nie ma porządnych chust”. Siedzę i myślę – czy oni w ogóle wyjadą? I jak ja dotrwam do tego dnia bez zawału?

Zaczęłam już układać plany, jak ich wykurzyć. Może powiedzieć, że mamy remont? Albo że wyjeżdżamy na wakacje? Ale Barbara Stanisława najwyraźniej cieszy się tym najazdem. Wczoraj zaproponowała, żeby zrobić wielkanocne śniadanie i zaprosić jeszcze sąsiadów. „Niech wszyscy widzą, jaka my zgrana rodzina!” – mówi. Zgrana, tak… tylko ja już czuję się jak w obcym domu.

Jedyna rzecz, która mnie ratuje, to poczucie humoru. Wieczorami, gdy wszyscy już śpią, nalewam sobie herbatę i wyobrażam sobie, jak piszę książkę pt. „Jak przetrwać inwazję krewniaków”. Będą w niej rozdziały o jak ukryć jedzenie, jak się uśmiechać, gdy chce się krzyczeć, i jak nie poderżnąć gardła teściowej za jej gościnność. A tak na poważnie – wiem, że to minie. Oni wyjadą, a nasz dom znów będzie naszy. Tymczasem odliczam dni do Wielkanocy i modlę się, żeby ciocia Wiesława nie wpadła na pomysł, żeby zostać do wakacji.

Zastanawiam się, czy ktoś jeszcze ma takie krewniaki? I jak sobie z nimi radzicie? Bo ja już jestem na granicy, ale się nie poddam. Może do Świąt osiągnę mistrzostwo w zen. Albo chociaż nauczę się chować jogurty tak, żeby Dominika ich nie znalazła.

Jeśli życie daje ci krewnych na dwa tygodnie przed świętami – pamiętaj, że nawet najdłuższa wizyta kiedyś się kończy. A po burzy zawsze wychodzi słońce… albo przecież kolejni goście.