Cieszyliśmy się przedwcześnie, potem przyszło płakać

Wtedy wszyscy w mojej rodzinie czekaliśmy na wielki dzień. Żona mojego brata miała niedługo urodzić swoje pierwsze dziecko. Nie mogliśmy się już doczekać aż zobaczymy mojego bratanka. W najbliższej rodzinie nikt jeszcze nie miał dzidziusia.

Kiedy Ania poszła do szpitala, bo termin porodu już minął, Andrzej zaczął przygotowywać mieszkanie na powitanie maleństwa. Przygotował łóżeczko i wózek, kupił zabawki, pieluszki i zapas maleńkich ubranek.

Kiedy dowiedziałyśmy się z mamą, że mój brat wszystko kupił z góry, aż się z nim trochę pokłóciłyśmy. Mama powiedziała mu, że tak się nie robi, żeby nie zapeszyć, ale on w to nie wierzył. Zorganizował nawet imprezę dla kolegów z pracy, żeby uczcić narodziny swojego przyszłego syna.

Z jednej strony to rozumiałyśmy, ale jednocześnie bałyśmy się, że mój brat cieszy się za wcześnie. I miałyśmy rację. Następnego ranka zadzwoniła do nas znajoma pielęgniarka z oddziału położniczego. Powiedziała, że Ania urodziła w nocy chłopca, ale coś poszło nie tak i dziecko zmarło. Jak się później dowiedzieliśmy – z powodu zaniedbania lekarzy.

Dla nas wszystkich to smutna i bardzo bolesna historia. Ale i takie rzeczy w życiu się zdarzają. Było nam ciężko, zwłaszcza Ani, która wróciła ze szpitala do domu, a tam czekało mnóstwo dziecięcych ubranek, zabawek i łóżeczko, które Andrzej kupił dla ich synka. Biedaczka, długo płakała i cierpiała. Przestała nawet zupełnie spać w nocy.

Jakieś pół roku później Ania ponownie zaszła w ciążę. Ale o jej szczególnym stanie dowiedzieliśmy się dopiero, gdy brzuszek był bardzo widoczny. Najwyraźniej ta tragiczna historia nauczyła moich bliskich milczenia. Zdali sobie sprawę, że takie wielkie szczęście lepiej zachować dla siebie i nigdy nie warto cieszyć się z niczego z góry.