– Cierpliwości, córko! Teraz jesteś w nowej rodzinie, musisz respektować ich zwyczaje.

” Cierpliwości, córko! Teraz jesteś w nowej rodzinie, musisz respektować ich zasady. Wyszłaś za mąż, nie przyszłaś w gości. Jakie zasady, mamo? Oni wszyscy tu są stuknięci! Zwłaszcza teściowa! Ona mnie nienawidzi, to oczywiste! A słyszałaś kiedyś, żeby teściowe były dobre?

Hulanka! Hulanka! O, znowu się zaczęło! Krystyna Stanisławowa stała na środku kuchni, jej twarz była czerwona ze złości, oczy płonęły wściekłością. Jak facet hula, to baba sama winna. Mam ci tłumaczyć, czy co?

Teściowa była wściekła. Krzyczała na swoją synową Zosię jak opętana. A wszystko przez to, że ta podejrzewała swojego męża, jej syna Jacka, o niewierności.

Zosia, młoda, delikatna dziewczyna o wielkich, naiwnych oczach, stała przyciśnięta do ściany, próbując przekonać rozwścieczoną kobietę.

Krystyno Stanisławowo, ale to przecież nienormalne. On ma rodzinę, dzieci próbowała tłumaczyć Zosia, lecz teściowa przerwała jej machnięciem ręki, jakby odpędzała natrętnego komara.

To ty jesteś rodziną? Albo twoje dziecko, które nawet nie dopuszcza nas, dziadków, do siebie? Teściowa prychnęła z pogardą. Twoje wychowanie, swoją drogą!

Jakie wychowanie, Krystyno Stanisławowo? Antkowi dopiero rok skończył się. To jeszcze maluch. cicho zaprotestowała Zosia.

Maluch? Kobieta wykrzywiła usta. U Kowalskich wnuk jeszcze mniejszy, a na ręce idzie i nie wrzeszczy jak ten twój machnęła ręką w stronę pokoju dziecięcego.

To przecież wasz wnuk odparła Zosia, choć głos jej drżał. I, wie pani, dzieci czują złych ludzi. Może dlatego do was nie podchodzi.

To my źli? O, kozioł ofiarny! Teściowa przeszła na krzyk. A u kogo ty, nasza ślicznotko, mieszkasz na łaskawym chlebie? Czyje jedzenie jesz? Czyje pieniądze wydajesz? Niewdzięcznica!

Zosia nie chciała już więcej kłócić się z awanturniczą teściową. Tysiąc razy mówiła Jackowi, że chce żyć osobno, ale Jacek, rozpieszczony maminsynek, nie widział w tym potrzeby.

Jemu podobało się u rodziców. Czul się tam jak u Pana Boga za piecem. Spokojnie chodził do pracy, a wszystkie domowe sprawy załatwiali starsi pranie, sprzątanie, gotowanie. Nie życie, a bajka!

Za to Zosia musiała znosić pełne pretensje złośliwej teściowej. Początkowo starała się z nią dogadać pomagała w domu, słuchała jej wiecznych narzekań na życie i sąsiadów. Ale z czasem zrozumiała, że to bez sensu.

Nieważne, jak dobra i pomocna była Zosia dla teściowej, ta i tak ją nienawidziła i nawet tego nie ukrywała.

Przyprowadził do domu tę niezdarę, jakby innych dziewczyn brakowało opowiadała Krystyna Stanisławowa sąsiadce, gdy Zosia stała za rogiem domu, zbierając rozrzucone przez Jacka zabawki, i wszystko słyszała.

Aż do sąsiedniej wioski po nią jeździł! Ale po co? Nasze baby o wiele lepsze i pracowite, i mądre.

Ależ tak! potakiwała jej sąsiadka, miejscowa plotkara, babcia Bronia, która już oberwała kości wszystkim we wsi.

Rozumiem, gdyby coś umiała. Ale sama pani mówiła, że ręce ma nie z tego miejsca. Nic porządnie zrobić nie potrafi.

Nawet nie wiesz, jak bardzo! Nic jej nie można powierzyć. Albo zgubi, albo zepsuje. A i dziecko jakieś nie takie.

U Kowalskich wnuk zupełnie inna bajka. Spokojny, rozgarnięty chłopczyk. A ten tylko wrzeszczy i się rzuca. Widać, że geny nie te.

Gdy życie stawało się nie do zniesienia, Zosia dzwoniła do matki do sąsiedniej wioski, skarżyła się, płakała, a matka odpowiadała:

Cierpliwości, córko! Teraz jesteś w nowej rodzinie, musisz respektować ich zasady. Wyszłaś za mąż, nie przyszłaś w gości.

Jakie zasady, mamo? Oni wszyscy stuknięci! Zwłaszcza teściowa! Ona mnie nienawidzi!

A słyszałaś kiedyś, żeby teściowe były dobre? Wszystkie przez to przechodzimy. Najważniejsze nie pokazuj, że ci ciężko. Cierpliwości.

Wiedząc, że z lękliwą i niezdecydowaną matką nic nie wskóra, Zosia zagroziła, że zadzwoni do ojca.

Zlituj się nad ojcem! przestraszyła się matka. Wiesz, że ma warunkowe. Krok w bok, i zamkną go za kraty!

Zosia wiedziała. Ojciec kochał ją nad życie. Dostał zawiasy za burdę, którą urządził, gdy ktoś w sklepie obraził Zosię. I wiedziała, że nie będzie milczał, jeśli dowie się, jak traktują jego córkę. Był człowiekiem gorącej krwi.

Dobrze, tacie nie powiem odparła. Ale jeśli to się nie zmieni Nie wiem, co zrobię.

Wszystko się ułoży, córeczko powtarzała matka. Zobaczysz, za kilka tygodni nawet nie wspomnisz o tej rozmowie.

Chciałaby zapomnieć, ale relacje z teściową tylko się pogarszały. Krystyna Stanisławowa zdawała się nienawidzić synowej jeszcze bardziej, jakby Zosia była winna wszystkim jej nieszczęściom. Nawet jej mąż, Jan Kazimierz, zmęczony życiem staruszek, nie wytrzymał.

Dlaczego ciągle krzyczysz na tę dziewczynę? pewnego ranka, gdy awantura sięgnęła zenitu, spróbował interweniować. Ucieknie nam! I słusznie!

Ja jej ucieknę! wrzasnęła Krystyna, kierując złość na męża. Pozwami ją, odda każdą złotówkę, którą u nas zjadła! I dziecko jej zabiorę, by nie wychowywała go w takiej rodzinie!

Zosia wiedziała, że teściowa plecie głupoty, ale i tak się bała. Tym bardziej że wciąż kochała Jacka.

Plotki, że Jacek potajemnie spotyka się z byłą, Magdą, okazały się tylko wiejskimi wymysłami, które takie baby jak Krystyna ochoczo roznosiły.

Nie wiadomo, jak długo trwałoby to znęcanie, gdyby nie długi język teściowej. Pewnego dnia, w dobrym humorze po kolejnej wygranej z synową, opowiedziała ze szczegółami o swoich wyczynach swojej przyjaciółce, babci Broni.

Ta, jak zwykle, dodała coś od siebie, ubarwiła, a potem opowiedziała kolejnym osob