Cierpliwość to klucz

*Cierpliwość, tylko cierpliwość*

– Mamo, tato, z okazji złotych godów! – zawołała córka, wchodząc na podwórko z mężem i dziećmi. – Życzymy wam kolejnych pięćdziesięciu lat w miłości i szczęściu.

– Dziękujemy, córeczko, ale ty chyba przesadzasz – roześmiał się Stanisław. – Kolejne pięćdziesiąt? Niemożliwe! Ale obiecujemy, że będziemy żyć dalej.

I tak minęło pół wieku małżeństwa Stanisławy i Stanisława. Pięćdziesiąt lat – niby wieczność, a jednak przemknęło jak jeden dzień. Nie każdemu dane jest dożyć takiego jubileuszu. Życie bywa ciężkie, pełne czarnych dni i niespodzianek.

Czy Stanisława i Stanisław byli przez te lata szczęśliwi? Może zmęczony uśmiech jubilatki skrywa dawne urazy? A za uśmiechem męża – wyrzuty sumienia? Wszystko możliwe.

Staśka miała czternaście lat, kiedy sąsiad Staszek, starszy od niej o trzy lata, zagadnął ją wracającą ze szkoły:

– Stasiu, ale z ciebie piękna dziewczyna! Jak wrócę z wojska, to się z tobą ożenię. A ty tymczasem dorastaj. Za rok idę do wojska.

– O, proszę, jaki kandydat na męża! – prychnęła dziewczyna i pobiegła do domu.

W szkole chłopaki już zerkały w stronę Stasi, ale ona nawet o nich nie myślała. Matka wychowała ją surowo, a chłopcy uważali ją za niedostępną. Potrafiła postawić się każdemu.

– Stasia ładna, ale jakaś dzika – szeptali między sobą. – Nie da się do niej nawet przysiąść, a co dopiero zagadać.

Czas mijał. Staszek wrócił z wojska. Drugiego dnia wyszedł z domu i… natknął się na Stasię niosącą wiadra z wodą na koromysłach. Stanął jak wryty. Przed nim stała piękna, smukła dziewczyna – aż stracił głos. Ale szybko się ogarnął.

– Stasiu! Staszko, jeszcześ piękniejsza! A masz już jakiegoś chłopaka?

– A co tobie do tego? – odparła, uśmiechając się.

– Przyjdź dziś wieczorem do klubu. Potańczymy, pogadamy…

Stasia wzruszyła ramionami i poszła do domu. Staszek stracił spokój. W wojsku zupełnie zapomniał o swojej dziecięcej obietnicy. A tu okazało się, że to nie był żart. Na takiej dziewczynie jak Stasia – tylko się żenić! I nikomu nie odda.

Cały wieczór czekał na nią w klubie. Dziewczyny kręciły się wokół niego, zapraszały do tańca, ale on tylko smętnie spoglądał na drzwi. Stasia nie przyszła. Nikogo też nie odprowadził, choć niejedna miała nadzieję.

Następnego dnia znów ją przyłapał, gdy szła z wodą.

– Cześć, Stasiu! Czemu wczoraj nie przyszłaś? Czekałem.

– Witaj. Nie chodzę po klubach – odparła dumnie. – Co tam robić?

Ruszyła do domu, ale Staszek zastąpił jej drogę.

– Zejdź mi z drogi, nieznośny! – warknęła.

– A co mi zrobisz?

Stasia postawiła wiadra, złapała jedno i… wylała mu na głowę.

– O to! – zaśmiała się. – Zobaczymy, komu będziesz teraz potrzebny, mokry jak kura.

I poszła. A on stał i patrzył za nią.

– No, ognista z niej dziewczyna! Ale jakoś ją przekonam. I tak będzie moja.

Próbował różnych sposobów: czyhał, gdy wracała do domu, odprowadzał do furtki. A raz wręczył jej bukiet polnych kwiatów. I wtedy w końcu się uśmiechnęła.

Pewnego dnia sąsiadka, widząc, jak znów ją zatrzymał i posadził na ławce przed domem, westchnęła. Staszek bez Stasi nie mógł żyć – myślał tylko o niej, nawet mu się śniła. Tak bardzo chciał ją przytulić, pocałować. Nie wiedział, że ona też go lubi.

A właściwie – nie lubiła. Kochała go od dzieciństwa! Tylko on był starszy, a ona jeszcze mała. Te słowa o ślubie po wojsku utkwiły jej w głowie. Dlatego nie dopuszczała do siebie innych chłopaków. Czekała na Staszka. A gdy wrócił, nie wierzyła, że on też ją kocha. Widziała, jak inne dziewczyny rzucają mu się na szyję. Trzymała go na dystans, by nie pomyślał, że jest taka jak one.

Ale w końcu lód pękł. Staszek stopił jej serce, przynosząc ogromny buket bzu. Dowiedział się, że to jej ulubione kwiaty.

– Stasiu, chodź na spacer – zaproponował. – Taka piękna wiosna, wszystko kwitnie…

– No dobrze – odparła, rumieniąc się. I wtedy zrozumiał, że ją też ma w sercu.

Wkrótce po wsi poszła wieść: Staszek ze Stasią chodzą ze sobą! Przestała się z niego śmiać, zobaczyła w jego oczach miłość. Trzymali się za ręce. Niektórzy chłopaki podśmiewali się:

– Co to, Staszek, Stasia cię na smyczy prowadzi? Wszędzie za rękę!

A on tylko się uśmiechał. Był szczęśliwy.

Coraz bardziej się zakochiwał. Pewnego wieczoru powiedział:

– Stasiu, jesteśmy dorośli. Czas się pobrać. Dość tych spacerów. Kochamy się. Po co czekać?

Stasia zgodziła się. Zaczęli szykować wesele, ale nagle zmarła matka Staszka. Ślub przełożyli. Po pogrzebie trzeba było odczekać.

Staszek się zmartwił, ale cóż było robić. Pewnego wieczoru na randce oznajmił:

– Jutro jadę do sąsiedniej wsi. Przewodniczący wysyła mnie pomóc przy żniwach.

– Na długo? – spytała Stasia.

– Nie wiem, ale czekaj na mnie. Kocham cię. Jesteś moim życiem.

Może to rozczuliło Stasię, może coś innego – ale wzięła go za rękę i zaprowadziła do stodoły.

– Chcę, żebyś mnie zapamiętał – szepnęła. – I żebyś wrócił szybko.

Wrócił po dwóch tygodniach. A trochę później Stasia oznajmiła, że spodziewa się dziecka. Ślub był skromny – wciąż obowiązywała żałoba.

– Córko, dlaczego tak się spieszycie? – dopytywała się matka.

Stasia się przyznała. Matka westchnęła, ale pomyślała: *No cóż, lepiej zamężna z dzieckiem niż sama*… I zastanawiała się, gdzie popełniła błąd.

Po ślubie Stasia była najszczęśliwszą kobietą we wsi. Rozpromieniona, pełna radości. UwielbiałaPo pięćdziesięciu latach, gdy wnuki już biegały po podwórku, a sąsiedzi przychodzili po radę, Staszek tylko westchnął, patrząc na swoją Stasię: „Życie bywa przewrotne, ale z tobą, kochanie, nawet burza jest pogodnym dniem”.