Cicha Obserwatorka: Mała Dziewczynka Śledzi Tajemniczą Wizytę Ojca.

Cicha Obserwatorka: Krótka Historia Uważnej Dziewczynki i Jej Tajemniczej Wizyty

Mała Jadzia ukryła się w cieniu, by nie być zauważona, i w milczeniu obserwowała, jak ojcie w wprowadza starszą panią do swojego niewielkiego pokoju. Kobieta była niska i pomarszczona.

Tak, mamo, tutaj nie jest tak przestronnie jak w twoim domu, ale warunki są lepsze: centralne ogrzewanie, bieżąca woda, ciepła łazienka. Kiedy sprzedamy twój dom i kupimy większe mieszkanie, będziesz miała własny pokój.

Dlaczego to łóżko jest takie małe? głos staruszki był łagodny, ale pełen godności. Nawet ja bym się tu nie zmieściła

To łóżko Jadzi, twojej nie wnuczki. Nie martw się, kupimy ci większe.

Ale nie będzie miejsca!

Chcesz może biegać po pokoju jak dziecko? zaśmiał się ojciec. Wszystko się ułoży, jakoś się pomieścicie!

A Jadzia?

Tak! głos ojca nagle stał się twardy. Córka Patrycji.

I twoja córka spokojnie poprawiła starsza pani, nie dając się zastraszyć surowemu tonowi syna. Niech Bóg ma ją w opiece, Patka.

Jadzia instynktownie przeżegnała się.

Jej mama była piękna i czuła, kochała swoją córeczkę, którą nazwała na cześć bohaterki ukochanej powieści. Jadzia pamiętała uśmiech matki, gdy wracał do domu jej ojciec, Wojciech. On też był dobry i wesoły, zawsze przynosił jej zabawki i okazywał czułość.

Ale pewnego dnia wszystko się zawaliło. Jej mama nie obudziła się. Jadzia nie rozumiała, co się stało, dlaczego wszyscy płakali i współczuli, dlaczego ojciec był ciągle zły i nieobecny. Straszne słowo zmarła, które powtarzano w domu, prześladowało ją, choć nie wiedziała, co oznacza.

Wkrótce pojechali z ojcem w długą podróż samochodem. Milczał i nie odpowiadał na jej pytania. W końcu zatrzymał auto i ciężkim głosem oznajmił:

Mamusi już z nami nie ma, Jadziu. Będziesz mieszkać ze mną i z moją rodziną. Masz dwóch braci.

Dziewczynka trochę się uspokoiła. Ale gdy dotarli do mieszkania ojca, przywitała ich rozczochrana kobieta, krzycząc:

Po co mi ten ciężar? Sam się nią zajmij! Nie będę wychowywać twojej nieślubnej córki!

Jadzia przytuliła się do ściany. Dwóch dwunastoletnich chłopców, bliźniaków, wyszło na hałas. Spojrzeli na nią z pogardą.

A ty skąd się tu wzięła? zapytał jeden. Co to za straszna lala?

Drugi wyrwał jej torbę, wysypał zawartość i zaczął deptać rzeczy.

Co tu mamy? Śmiech! Znalazłaś to w śmietniku?

Jadzia krzyknęła. Rodzice przybiegli.

Widzisz?! wrzasnęła kobieta. Ledwo weszła, a już problemy. Czego się drzesz, bachorze?

Dziewczynka spojrzała na ojca przez łzy. On ocenił sytuację i zimno powiedział:

Idź do pokoju! A ty zwrócił się do Jadzi chodź ze mną!

Posłusznie poszła za nim, słysząc pomruki kobiety.

Jadzia! weszli do małego pokoju z maleńkim oknem, który wyglądał jak dawna spiżarnia. Twoja mama umarła. Teraz będziesz mieszkać ze mną i moją rodziną. Ta pani to moja żona, Halina. A ci chłopcy to moi synowie, Kacper i Kuba. Postaraj się z nimi dogadać.

Ojciec wyszedł, ale wkrótce wrac