Cicha kobieta przemówiła donośnym głosem

Cicha kobieta powiedziała głośno

— Wiesław Andrzejewicz! Ile jeszcze można wytrzymać?! Drugi raz w tym tygodniu zalewasz mi mieszkanie! — krzyczała sąsiadka z dołu, wymachując mokrą szmatą tuż przed nosem Elżbiety Tomaszewskiej.

— Już się przecież przeprosiłem! Kaloryfer przecieka, hydraulika wezwałem! — tłumaczył się mąż, stojąc w drzwiach w samych bokserkach i podkoszulku.

— Przeprosiłeś! A co ja mam zrobić z sufitem? Tapety nowe właśnie położyłam! Wy tam w ogóle niczym się nie interesujecie?

Elżbieta stała za plecami męża, zaciskając pięści. Sąsiadka Danuta Kowalska miała rację, ale Wiesław, jak zwykle, nie chciał słuchać. Kaloryfer faktycznie przeciekał od miesiąca, a on ciągle odkładał naprawę.

— No co ty wrzeszczysz jak przekupka na targowisku! — nie wytrzymał Wiesław. — Naprawię, mówiłem przecież!

— Kiedy naprawisz? Jak mi całe mieszkanie zaleje? — Danuta była wściekła, jej siwe włosy rozczochrały się, policzki płonęły.

Elżbieta cicho podeszła do męża, dotknęła jego ramienia.

— Wiesiu, może jutro rano znajdę hydraulika, dobrego. Mam numer do jednego fachowca — szepnęła.

— Daj spokój! Sam się tym zajmę! — odparł mężczyzna, nawet się nie odwracając.

Danuta spojrzała na Elżbietę ze współczuciem. Kobiety znały się już osiem lat, od kiedy Tomaszewscy wprowadzili się do tego mieszkania, ale przez cały ten czas sąsiadka ani razu nie słyszała, by Elżbieta podniosła głos. Zawsze cicha, zawsze uległa, zawsze przepraszająca za męża.

— Dobrze, Elżbieto, rozumiem, że to nie twoja wina. Ale zróbcie coś w końcu! — Danuta odwróciła się i poszła w stronę klatki schodowej.

Wiesław trzasnął drzwiami i poszedł do kuchni, gdzie na kuchence stał rosół. Elżbieta szła za nim, jak zawsze, w milczeniu.

— Co tak nachmurzona? — burknął mąż, siadając do stołu. — Nalej mi zupy.

Elżbieta wzięła chochlę, ale ręce jej się trzęsły. Krople żółtego rosołu spadły na czysty obrus, który rano prasowała.

— Niezdara! — mruknął Wiesław. — Normalnie nalać nie potrafisz!

— Przepraszam — szepnęła Elżbieta i szybko wytarła plamę serwetką.

Przy obiedzie mąż opowiadał o pracy, narzekał na szefa, na kolegów, na wszystkich po kolei. Elżbieta kiwała głową, czasem wtrącając: „Tak, oczywiście” albo „Masz rację”. Tak było zawsze, przez dwadzieścia trzy lata ich małżeństwa.

Po obiedzie Wiesław położył się na kanapie oglądać mecz, a Elżbieta poszła zmywać naczynia. Przez kuchenne okno widać było, jak sąsiadka wiesza pranie na balkonie. Danuta zauważyła jej wzrok i pomachała ręką. Elżbieta nieśmiało odpowiedziała tym samym.

Wieczorem, gdy mąż zasnął przed telewizorem, Elżbieta cicho się ubrała i zeszła do sąsiadki. Danuta otworzyła drzwi w szlafroku, z kubkiem herbaty w ręce.

— Elżbieto! Wejdź, wejdź! Herbaty się napijesz?

— Dziękuję, nie trzeba. Tylko na chwilę. Chciałam zobaczyć, co tam u ciebie z sufitem.

W łazience rzeczywiście było smutno. Na suficie rozlała się wielka żółta plama, a w rogu zaczynała odchodzić taśma od tapety.

— Okropność! — westchnęła Elżbieta. — Danuto, wybacz nam, proszę! Jutro sama znajdę fachowca, sama zapłacę!

— Ależ Elżbieto! Nie o pieniądze chodzi. Po prostu mam już dość. Widzisz przecież, jaki twój mąż ma charakter… Zawsze wszystkich obwinia, a sam nic nie chce załatwić.

Elżbieta spuściła wzrok. Sąsiadka miała rację, ale nie potrafiła tego głośno przyznać.

— On się męczy w pracy, stresuje — cicho tłumaczyła.

— Elżbieto, a ty sama jak żyjesz? — niespodziewanie zapytała Danuta. — Znam cię tyle lat i ani razu nie widziałam, żebyś się uśmiechnęła. Zawsze taka smutna chodzisz.

— Normalnie żyję. Co ty… — Elżbieta zmieszała się od tego pytania.

— Dzieci macie?

— Nie. Jakoś nie wyszło.

— A chcieliście?

Elżbieta długo milczała, w końcu skinęła głową.

— Chciałam. Bardzo chciałam. Ale Wiesław mówił, że jeszcze za wcześnie, potem — że nie ma pieniędzy, potem — że nie jest gotowy. A teraz już za późno.

Danuta postawiła kubek na stole, podeszła do Elżbiety.

— A czego ty sama chcesz? Nie Wiesław, tylko ty?

— Nie wiem — szczerze odpowiedziała Elżbieta. — Już nawet nie pamiętam, czego chcę. Tak długo myślałam tylko o tym, czego on potrzebuje…

— Elżbieto, przecież jesteś piękną kobietą. I wcale nie starą, czterdzieści pięć lat to nie wiek! Dlaczego się tak… umniejszasz?

Elżbieta spojrzała na swoje odbicie w lustrze w przedpokoju. Rzeczywiście, twarz jeszcze nie stara, oczy żywe, figura szczupła. Ale wyraz twarzy… zmęczony, jakby wypalony.

— Nie umniejszam. Po prostu… tak wyszło. Nie umiem głośno mówić, kłócić się. Mama mówiła, że dobra żona powinna mężowi ustępować.

— A twoja mama była szczęśliwa?

Elżbieta zamyśliła się. Mama… zawsze cicha, zawsze w cieniu ojca. Tata decydował, rozkazywał, a mama kiwała głową. Ale szczęśliwej jej nie pamiętała.

— Chyba nie — cicho przyznała.

— No widzisz. A ty powtarzasz jej drogę.

Gdy Elżbieta wróciła do domu, w mieszkaniu było cicho. Wiesław chrapał na kanapie, w pokoju śmierdziało wódką — widocznie po jej wyjściu sięgnął po alkohol. W kuchni w zlewie stał brudny talerz, na stole leżały okruchy.

Zaczęła sprzątać automatycznie, ale nagle się zatrzymała. Spojrzała na śpiącego męża, na bałagan, który zrobił w pół godziny jej nieobecności. Coś w niej zadrżało, jak napięta struna.

Rano Wiesław obudził się z kacem, zły i rozdrażniony.

— Gdzie śniadanie? — burknął, wchodząc do kuchni.

— Zrób sobie sam — pow