Cicha kobieta powiedziała głośno

Cicha kobieta powiedziała głośno

— Stanisławie Kazimierzu! Ile można to znosić?! Drugi raz w tym tygodniu zalewacie moje mieszkanie! — krzyczała sąsiadka z dołu, wymachując mokrą szmatą tuż przed nosem Elżbiety Wojciechowskiej.

— Przeprosiłem już! Grzejnik mi przecieka, hydraulika wezwałem! — tłumaczył się mężczyzna, stojąc w drzwiach w samych kalesonach i podkoszulku.

— Przeprosił! A co ja mam zrobić z tymi plamami na suficie? Dopiero co nowe tapety przykleiłam! Wy tam w ogóle niczym się nie interesujecie?

Elżbieta stała za plecami męża, zaciskając pięści. Sąsiadka, Krystyna Marek, miała rację, ale Stanisław, jak zwykle, nie chciał słuchać. Grzejnik faktycznie przeciekał od miesiąca, a on ciągle odkładał naprawę.

— No czego pani wrzeszczy jak przekupka na targowisku! — nie wytrzymał Stanisław. — Naprawię, mówiłem przecież!

— Kiedy naprawicie? Jak już całe mieszkanie będzie pod wodą? — Krystyna Marek była wściekła, jej siwe włosy w nieładzie, policzki płonęły.

Elżbieta cicho podeszła do męża, dotknęła jego ramienia.

— Stasiu, może ja jutro rano znajdę hydraulika, dobrego. Mam numer do jednego majstra — szepnęła.

— Zostaw mnie! Sam się tym zajmę! — odparł mężczyzna, nawet się nie odwracając.

Krystyna Marek spojrzała na Elżbietę ze współczuciem. Kobiety znały się od ośmiu lat, od kiedy Wojciechowscy wprowadzili się do tego mieszkania, ale przez cały ten czas sąsiadka nigdy nie słyszała, by Elżbieta podniosła głos. Zawsze cicha, zawsze uległa, zawsze przepraszająca za męża.

— Dobrze już, Elżbieto Wojciechowska, rozumiem, że to nie wasza wina. Ale zróbcie coś w końcu! — Krystyna Marek odwróciła się i poszła w stronę schodów.

Stanisław trzasnął drzwiami i poszedł do kuchni, gdzie na kuchence stał rosół. Elżbieta podążała za nim, jak zawsze, w milczeniu.

— Czego taka nachmurzona? — burknął mąż, siadając do stołu. — Nalej mi rosołu.

Elżbieta wzięła chochlę, ale ręce jej drżały. Krople żółtego rosołu spadły na czysty obrus, który rano wyprasowała.

— Niezdara! — mruknął Stanisław. — Normalnie nalać nie potrafisz!

— Przepraszam — szepnęła Elżbieta i szybko wytrzeła plamę serwetką.

Przy obiedzie mąż opowiadał o pracy, narzekał na szefa, na kolegów, na wszystkich po kolei. Elżbieta przytakiwała, od czasu do czasu wtrącając: „Tak, oczywiście” lub „Masz rację”. Tak było zawsze, przez dwadzieścia trzy lata ich małżeństwa.

Po obiedzie Stanisław położył się na kanapie oglądać piłkę nożną, a Elżbieta poszła zmywać naczynia. W kuchennym oknie widać było, jak sąsiadka rozwiesza pranie na balkonie. Krystyna Marek zauważyła jej spojrzenie i pomachała ręką. Elżbieta nieśmiało odpowiedziała tym samym.

Wieczorem, gdy mąż zasnął przed telewizorem, Elżbieta cicho się ubrała i zeszła do sąsiadki. Krystyna Marek otworzyła drzwi w szlafroku, z filiżanką herbaty w ręce.

— Elżbieto Wojciechowska! Proszę, proszę! Herbaty się napijesz?

— Dziękuję, nie trzeba. Na chwilę tylko. Chciałam zobaczyć, jak tam u was z sufitem.

W łazience było naprawdę źle. Na suficie rozlała się duża żółta plama, a w kącie już zaczynała odklejać się taśma od tapety.

— Okropność! — westchnęła Elżbieta. — Krystyno Marek, wybaczcie nam, proszę! Jutro sama znajdę majstra, sama zapłacę!

— Co wy, Elżbieto Wojciechowska! Nie w pieniądzach rzecz. Po prostu mam już dość cierpliwości. Wy sami widzicie, jaki wasz mąż ma charakter… Zawsze wszystkich obwinia, a sam nic nie chce załatwić.

Elżbieta spuściła wzrok. Sąsiadka miała rację, ale nie potrafiła się do tego głośno przyznać.

— On się męczy w pracy, stresuje — cicho tłumaczyła.

— Elżbieto, a ty sama jak żyjesz? — niespodziewanie zapytała Krystyna Marek. — Znam cię tyle lat i ani razu nie widziałam, żebyś się uśmiechnęła. Zawsze taka smutna chodzisz.

— Normalnie żyję. Co wy… — Elżbieta zmieszała się od tego bezpośredniego pytania.

— Dzieci macie?

— Nie. Jakoś nie wyszło.

— A chcieliście?

Elżbieta długo milczała, w końcu skinęła głową.

— Chciałam. Bardzo chciałam. Ale Stanisław mówił, że jeszcze za wcześnie, potem — że pieniędzy nie ma, potem — że nie jest gotowy. A teraz już za późno.

Krystyna Marek postawiła filiżankę na stole, podeszła do Elżbiety.

— A czego ty sama chcesz? Nie Stanisław, a ty?

— Nie wiem — szczerze odpowiedziała Elżbieta. — Już nawet nie pamiętam, czego chcę. Tak długo myślałam tylko o tym, co jemu jest potrzebne…

— Elżbieto Wojciechowska, a przecież jesteś piękną kobietą. I wcale nie starą, czterdzieści pięć lat to nie wiek! Dlaczego się tak… umniejszasz?

Elżbieta spojrzała na swoje odbicie w lustrze w przedpokoju. Faktycznie, twarz jeszcze nie stara, oczy żywe, figura szczupła. Ale wyraz twarzy… zmęczony, jakby przygaszony.

— Nie umniejszam. Po prostu… tak wyszło. Nie umiem głośno mówić, kłócić się. Mama mówiła, że dobra żona powinna być mężowi posłuszna.

— A twoja mama była szczęśliwa?

Elżbieta zamyśliła się. Mama… zawsze cicha, zawsze w cieniu ojca. Tata decydował, rozkazywał, a mama tylko kiwała głową. Ale szczęśliwej nie pamiętała.

— Chyba nie — cicho przyznała.

— No widzisz. A ty idziesz jej śladem.

Gdy Elżbieta wróciła do domu, w mieszkaniu było cicho. Stanisław chrapał na kanapie, w pokoju śmierdziało alkoholem — widocznie po jej wyjściu sięgnął po wódkę. W kuchni w zlewie stały brudne talerze, na stole leżały okruchy.

Zaczęła sprzątać odruchowo, ale nagle się zatrzymała. Spojrzała na śpiącego męża, na bałagan